سرهنگ ثریا روایتی اطلاعاتی و سپاهی از یک واقعه تاریخی
حکومت آخوندها در گرداب سرنگونی هم تلاش دارد دشمن اصلی را فراموش نکند. سرهنگ ثریا رویاتی وارونه و اطلاعاتی زده از یک واقعیت تاریخی است. سرهنگ ثریا فیلمی به سفارش آوج است که اخیرا حکومت آخوندها با بوق و کرنا آن را اکران کرده است.
کارگردان فیلم وزارت اطلاعات ساخته «سرهنگ ثریا» روز ۱۱ آذر ۱۴۰۲با روزنامه حکومتی فرهیختگان مصاحبه کرد. جالب این است که وی در این مصاحبه داستان عبرت‌انگیز خودش را در ۹ پرده!!! به تصویر کشیده است، او گفت:
۱.من تحصیلات سینما اصلا ندارم، یک سال تئاتر خواندم .در دفتر سینمای جوان حکومت (که یک نهاد حکومتی برای مقابله با هنر و هنرمندان مردمی است) و بعد رفتم سراغ پروژه‌های فیلم و تئاتر.
۲. مرکز هنرهای نمایشی (یک نهاد حکومتی دیگر که اساس کارش تهیه فیلم‌های سینمای در مورد جنگ بوده) ما را خواست و گفت دیگر در باره دفاع مقدس! کار نکنیم برویم دنبال «تاریخ معاصر»!!
۳. تاریخ معاصر یعنی چه؟ رفتم سراغ سوژه منافقین!
۴.برای آشنا شدن با منافقین رفتم کتاب‌های ۳ جلدی وزارت اطلاعات را در باره آنها خواندم و اطلاعاتم را کامل کردم!
۵.موضوع اشرف و ثریا رو پیدا کردم
۶.برای ساخت فیلم از وزارت اطلاعات و بریده‌های وصل به وزارت اطلاعات در ایران کمک گرفتم!
۷.به اشرف رفتم اما مطلقا وارد اشرف نشدم!
۸.بدون همکاری سازمان سینمایی اوج(بنیاد سینمایی وابسته به سپاه پاسداران) کار پیش نمی رفت!
۹.وقتی هم که فیلم سرهنگ ثریا را ساختم از طرف خیلی از همکارانم بایکوت شدم .آنفالوم کردند و خلاصه…
من نمیدانستم که مجاهدین این‌همه سمپات پنهان دارند؟!
در همین زمینه
جواد موگویی؛ نگاهی به تناقضات یک بازجوی مستندساز!
کارگردان سرهنگ ثریا در وادی حیرت!
و این داستان کارگردان و فیلم‌سازی است که می خواست یک‌شبه ره صدساله طی کند!
هم دم و دستگاهی به‌هم بزند و هم اسم و رسمی «در»! کند، اما اکنون به اعتراف خودش همه دوستان و همکاران سابقش را هم از دست داده و طرد شده و شکست خورده به یک زائده لو رفته دستگاه فیلم‌سازی وزارت اطلاعات رژیم تبدیل شده است.
البته این کارگردان تازه به دوران رسیده وزارت اطلاعات گویی نمی‌دانست که پیشتر از او هم بسیاری این مسیر را طی کردند. و اکنون خود به زایده حکومت تبدیل شدند. از کارگردانانی که فیلم توهم را ساختند تا نیمروز. همگی اکنون به بزمجه‌هایی تبدیل شدند که یا باید نشخوار ترهات وزارت اطلاعات را ادامه بدهند. یا افسار پاره کنند و در دیار فرنگ بازهم در قالب دیگر روی سر و صورت مجاهدین ناخن بکشند.
تصورکنید حاکمیتی که رییس جمهورش از حداقل سواد مورد انتظار جامعه برخوردار نیست، بالطبع کارگردانش هم نباید سواد سینمایی داشته باشد. درکش از تاریخ هم به روخوانی کتابی که وزارت اطلاعات در مورد مجاهدین نوشته محدود باشد. و البته ساپورت مالی‌اش هم مال سپاه پاسداران باشد.
این طوری همه پازل در مورد چهره یک عنصر فرصت طلب و پاچه خوار روشن می شود. از همین روست که از جانب همکاران خودش و دنبال کنندگانش در شبکه مجازی هم طرد می شود. چون جامعه دارد خورشید درخشان یک مقاومت خونبار و صادق را می بیند.
