بقلم؛ پیچا
از فواید و جادوی ادبیات خیلی گفته شده. از زیباییِ به هیجان آورنده ای که انگار آدم رو دوباره زنده می کنه. انرژیِ فراتر رفتن از خود، و پیشرفت کردن رو به او هدیه می کند. اما ادبیات، زیبایی ای هم هست که شجاعت بخش هم هست.
شجاعت و جرأت به چالش کشیدن، یعنی قدم گذاشتن توی جاده ی به دست آوردن آزادی…که ادبیات این را هم هدیه می کنه. گویی می‌گه جرات داشته باش. جرات زیر پا گذاشتن یا به سوال کشیدن مرسومات رو داشته باش. و اینو فراموش نکن که برای بدست آوردن آزادی، باید از جنس آزادی هم بود؛ باید آزاد فکری و حسی بود.
ادبیات، قوی کننده ست.
من آن هستم.
که در صورت دیکتاتور فریاد می‌زند
و اعتراض می‌کند!
من آن هستم
که به جز در سرآزاده‌ها نمی‌مانم
و نمی‌شناسند مرا جز قلبِ قهرمانان
من آن هستم
که هرگز سازش ندارد!
و برای فروش نیست.
من نان و شیر زندگی‌ام
نام من آزادی‌ست.
ادبیات در خدمت آزادی
اولویت بندی کردن کارها و هدف ها و برنامه ها، برای رسیدن بهشون لازمه. ادبیات، می تواند خواننده را متوجه کنه که برای به دست آوردن نان و شیر زندگی، آزادانه و با اختیار و تصمیمی که از گره گاهِ به هم پیوستنِ عقل و احساسش ایجاد شده، باید دست به عمل بزنه. آزادی و مبارزه، یعنی عمل، عمل برای بدست آوردن آزادی.
عکس ها یا خاطرات یا حرف های مبارزها را که می خونم فکر می کنم من و این آدم‌ها چه اشتراکی با هم داریم؟
من به اون ها خیره ام و از کمبودها و نقایص خودم و شاکی ام و از ترسو بودن خودم خجالت زده‌ام، در حالی که همون مبارز، همون آدم جرات ورزی که به دلِ دشمن زده و داره می جنگه، خیره به ماها داره می گه که:
«آن‌ها فکر می‌کردند که من دل و جرأت زیادی دارم.
اشتباه می‌کردند، من فقط از چیزهای مهم‌تری وحشت داشتم.»
باید هم وحشت داشت از چیزهای مهم تر…یعنی از ضعف و تحقیر و اعمال و افکار غیر انسانی ای که ٤٤ سال است، تبدیل به زندگی نرمال! ما شده است!
اگر من مردم
پنجرە را باز نگە دار
من از همین ایوان
صدای حرکت داس هایی را شنیدەام که
خوشەهای گندم را درو می کردند.
اگر من مردم
پنجرە را باز نگەدار…!
و من از تمام پنجره هایی که آدمهایش گفته بودن باز بذارمشون، صدای داس و گندم را می شنوم…
پس نمی تونم مبارز نباشم. پنجره را باز نگه دار!
