در هر جامعه بشری، اگر صدای جامعه شنیده نشود، شرایط در آن جامعه مستعد اعتراض می‌باشد. یکی از عوامل و علل بروز فضای اعتراضی و شکل‌گیری آن ناکارآمدی و سوء مدیریت دولت‌ها می‌باشد به این معنا که جامعه همواره در تب و تاب پیشرفت و ترقی می‌باشد و دولتی که قرار است در جامعه پیشرفت و ترقی ایجاد کند بایستی برای مطالبات اجتماعی و نهادهای مدنی اهمیت قائل شود و چنانچه به این موضوع اهتمام داده نشود، شرایط متحول خواهد شد و صداها رفته رفته بلند خواهد شد و آن صدا اگر شنیده نشود، فضای اعتراضی بروز پیدا می‌کند و نتیجه آن بطور قطع و یقین به انقلاب ختم خواهد شد.
انحصار طلبی و قبضه کردن قدرت
در ایران بعد از انقلاب ۵۷ همواره این فضای اعتراضی در مقاطع مختلف وجود داشت و خواست این اعتراضات چیزی جز حق طلبی و مشارکت در سرنوشت خود نبوده، چرا که از ابتدای انقلاب جامعه ما با یک انحصارطلبی مطلق مواجه شده بود، حق تعیین سرنوشت بعهده اقشار مختلف جامعه نبود بلکه بعهده کسانی بود که قدرت را در قبضه داشتند، و این شروع یک فضای اعتراضی در جامعه بود.
از همین نویسنده
نظام تخصصی و انحطاط و ورشکستگی
فضای اعتراضی در حاکمیت استبدادی
چرا که از همان ابتدا این انحصار طلبی خودش را با موج خشونت‌های بی‌حد و مرز نشان داد، از کنار زدن زنان از صحنه اجتماعی و معطوف کردن آنان به محیط خانه و تحمیل حجاب تا اسیدپاشی روی آنان و سوزاندن کتابها و تعطیلی هنر و بستن دانشگاه‌ها.
حال بنگرید جامعه‌ای که بعد از انقلاب از بند آزاد شده بود و در فکر رشد و ترقی بود به یکباره با وضعیتی مواجه شد که در مقابل خود فقط انحصار طلبی مطلق را می‌دید که سر سازگاری با علم و دانش و پیشرفت نداشت. برای مثال جامعه ایران از ۳۶ میلیون جمعیت در سال ۵۷ به ۸۰ میلیون نفر اکنون رسیده است و آمار تحصیلکرده‌های بیکار آن به حدود ۱۴میلیون رسیده و این یک فاجعه است.
راستی زمانی‌که حق تعیین سرنوشت بعهده افراد نباشد و تمامی محیط‌ها از مدارس تا دانشگاه‌ها تا ادارات امنیتی باشد که حق و حقوق افراد در آن پایمال می‌شود و هر صدای حق طلبی در آن خاموش می‌شود و هر فضای اعتراضی با تهدید و ارعاب پاسخ داده و رشد و ترقی در آن تار‌‌‌و‌‌‌‌مار می‌شود نبایستی صدای این جامعه شنیده شود و آبستن یک انقلاب دیگر برای پیشرفت و ارتقاء و خلاصی از انحصار طلبی باشد.
صالح شهنی
❊ مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است.
