وضعیت آموزش و پروش در ژاپن و ایران
اخیرا مرکز آمار رژیم در تازه‌ترین گزارش خود اذعان کرد در سال تحصیلی جاری، بیش از نیم میلیون نوجوان ایرانی، قبل از دبیرستان ترک تحصیل می‌کنند. از این تعداد، بیش از ۲۹۵هزار نفر پسر و بیش از ۲۶۱هزار نفر دختر هستند. علت اصلی ترک تحصیل این کودکان فقر و محرومیت عنوان شده است.
این البته تنها یک مشکل از هزاران مشکل آموزش و پرورش در ایران آخوندزده است.
روزنامه حکومتی اعتماد در گزارشی از وضعیت بحرانی آموزش و پرورش ایران در مقایسه با دیگر کشورها نوشت:
ژاپن با جمعیت ۱۲۵میلیون نفری، بیش از ۴۵۲هزار معلم برای ۹میلیون و ۳۰۰هزار دانش‌آموز دارد.
ایران ۸۰میلیونی، ۲۶۵هزار معلم برای بیش از ۸میلیون و ۲۰۰هزار دانش آموز دارد. کلاس‌های ژاپن ۲۰دانش‌آموز دارد.کلاس‌های ایران بین ۳۱ تا ۴۵دانش‌آموز دارد.
سرانه دانش‌آموزی درایران ۳۰۰دلار است. اما میانگین جهانی آن بیش از ۹هزار و ۳۰۰دلار است!
میانگین حقوق معلم ایرانی ۳۰۰دلار و میانگین جهانی دستمزد معلمان ۳۵۰۰دلار است.
بودجه آموزش و پرورش ایران کمتر از ۴میلیارد دلار ولی بودجه آموزش و پرورش ژاپن بیش از ۲۵۰میلیارد دلار است.
سرانه آموزش ملی در ایران برای سال جاری ۴۷دلار است. در ژاپن بیش از ۲هزار دلار است.
شاید کسی بگوید مقایسه ایران با این کشور درست نیست! اما در پاسخ باید گفت:
اولا با عراق ویران شده و لبنان ورشکست شده هم اگر نگاه کنید باز وضع آموزش و پرورش‌شان بهتر از ایران است.
در همین زمینه
مدارس ایران به حوزه علمیه تبدیل می‌شوند!
چرا نباید ایران را با ژاپن مقایسه کرد؟
به عنوان نمونه؛
در مقطع پایان جنگ جهانی دوم، ژاپن تمامی زیرساخت‌هایش نابود شده بود.
دو کلان شهر این کشور در دو شب با مرگبارترین ضربات اتمی تاریخ جهان تا‌کنون در یک چشم به‌هم زدن ، با تمامی ساکنان‌شان از روی نقشه جغرافیایی ناپدید شدند!
ژاپن تا سال‌ها به عنوان یک کشور «تحت اشغال» شناخته می‌شد و امپراتورش «وردست» فرماندار نظامی ژاپن (ژنرال مک‌آرتور) بود یعنی یک سرزمین اشغال شده!
چگونه یک کشور بمب‌اتمی خورده، ویران شده و از نو ساخته شده تحت اشغال می‌تواند به چنین پیشرفت‌هایی دست پیدا کند اما ایرانی که تمامی دوران اشغالش در همان جنگ دوم به یکی دو سال هم نکشید و ضربه اتمی هم نخورد و دریایی از نفت و دیگر ثروت‌های طبیعی هم دارد نباید با ژاپنی که نه نفت دارد و نه اساسا «زمین» کافی برای کشاورزی و شهرسازی! مقایسه شود!
این واقعیت‌ها، همان نکاتی هستند که باید روی‌شان درنگ کرد و پرسید دیکتاتوری شاه و شیخ چه بلایی بر سر این سرزمین آورده‌اند که حالا باید با فرضا «بورکینافاسو» مقایسه شود و نه با ژاپن؟
