تحلیل بی‌طرفانه مستند ساز مستقل از قتل عام تابستان ۶۷!
نوشته: ح .ر. فروغ، پژوهشگر اجتماعی
اکنون مستند ساز مستقل از نهادی های امنیتی! را همه میشناسند ، او که با ارایه دلایل دقیق و متقن چنان دادخواستی برای زندانیان سیاسی در بند در سال ۶۷ ارایه نمود که حتی به عقل خود خمینی و اعوان و انصارش که آمران قتل عام مجاهدین بودند هم نرسیده بود.
در مقاله قبلی ارتباط مستقیم قتل عام با عملیات فروغ جاویدان را با ادله و شواهد غیر قابل انکار مردود دانستیم و اکنون بر روی دلیل دیگر آقای مستند ساز که مرتبا توسط خانم خبرنگار ظاهرا منصف و البته حرف شنو تایید میشد، تمرکز خواهیم نمود. بر این اساس او در بخش های از صحبت خود در خصوص تایید احکام قتل عام تابستان ۶۷ گفت مجاهدین سر موضع در داخل زندانها بخشی از شبکه فعال عملیات فروغ جاویدان بودند که آماده پیوستن به ارتش آزادیبخش در زمان مقرر بودند.
در همین زمینه
تحلیل بی‌طرفانه مستندساز مستقل از قتل عام تابستان ۶۷!
مجاهدین؛ پدیده انکار ناپذیر برای مستندساز!
او با استفاده از فکت‌های نظیر نقش کشمیری به عنوان شخص نفوذی در سال ۶۰ به عنوان دبیر شورای امنیت ملی در بمب گذاری دفتر نخست وزیری عنوان نمود که شبکه دسترسی و نفوذ مجاهدین بی نظیر و بشدت سازمان یافته بود و اکنون نیز هست و این شبکه در آن زمان به طرز چشمگیری زندانیان را برای روز موعود آماده نگه داشت.
بر این اساس کلیه زندانیان محبوس عضو ارتش آزادیبخش بود و چون این ارتش در زمان جنگ در عراق مستقر بوده و عراق در حال جنگ با ایران است ، پس اعدام همه آنها کاملا عادلانه ، منصفانه و قانونی استی. در پاسخ به این ادعا نگارنده مواردی را در جهت تنویر اذهان عمومی بیان میدارد و قضاوت آن را بر عهده خواننده محترم واگذار میکند.
۱. درشبکه سازی و قدرت مردمی و پایگاه مقاومت سازمان یافته هیچ تردیدی وجود ندارد ( مطابق همان واقعیتی که مجید موگویی در خصوص درود و ازنا بیان داشت) و البته هزاران ادله مهمتر از کشمیری وجود دارد که نشان دهنده شبکه گسترده و سازمان یافته مقاومت است که از حوصله این مقاله خارج است. ناگفته پیداست این رمز ماندگاری مقاومت پس از گذشت بیش از ۵۰ سال پایداری در مقابل دو دیکتاتوری است که چشم دشمنان را از تعجب از حدقه در آورده است.
قتل عام زندانیان از قبل طراحی شده بود
۲. زندانیان محبوس مطابق شواهد مستدل و غیر قابل انکار از ماهها قبل از قتل عام از ملاقات با خانواده ها و تماس با بیرون از زندان محروم بودند و بسیاری از آنان در زندانهای انفرادی و یا دسته بندی های جدا از هم نگه داری میشدند تا هیچ ارتباطی بین زندانیان و یا فضای بیرون از زندان برقرار نشود. بر اساس اظهارات شاهدان قتل عام حتی هوا خوری معمول نیز از زندانیان دریغ میشد . موگویی با بی‌شرمی بدون ذکر حتی یک مدرک مستدل کلیه زندانیان را که تعدادی از آنها به دلیل زندان و شکنجه طویل المدت مریض و حتی از دو پا فلج بودند را به اقدام و تصمیم به عملیات مسلحانه متهم و مستوجب مرگ دانست.
او عامدانه و با تحلیلی بسیار سطحی و غیر مستدل و تنها بر اساس حدس و گمان و توان شبکه سازی مجاهدین، زندانیان را در میدان جنگ و به روایت قاضی مرگ پور محمدی نه تنها پشت جبهه بلکه جلوتر از او مبارزین خط مقدم جبهه قلمداد کرد که در کشتن آنها نباید لحظه ای درنگ کرد.
۳.موگویی مجاهدین را به خاطر اقدام به انفجار انتحاری جنایتکاران رژیم عامدانه با آدمکشان داعشی یکی میداند و قتل عام گروهی زندانیان محبوس و بی‌سلاح و در غل زنجیر را عدالت اسلامی مینامد.
تلاش او برای متهم جلوه داده زندانیان محبوس به حدی مشمئزکننده است که خبرنگار نیز ناخود آگاه از کوره به در میرود و جمله قصاص قبل از جنایت را مطرح میکند و او با دستپاچگی میگوید. نه به هیچ وجه بلکه آنها عملا با قبول بودن سر موضع مجاهدی ” جنایت را مرتکب شدند و انگار در کلیت جنگ در برابر حکومت دست به اسلحه شدند.
هواداری از مجاهدین شرط کافی و لازم برای اعدام شدن!
۴.او دروغگویی را به حد اعلا میرساند و نمیگوید رفتار دیکتاتوری ولایت فقیه تا چه حد شبیه به رفتار گشتاپوی هیتلر در سرکوب مخالفین و مبارزان در مبارزه بر علیه تنور جنگ و جنگ طلبی شرورانه بوده است. او عامدانه دروغ میگوید و نقش کلیدی مجاهدین را در گل گرفتن تنور جنگ کتمان میکند.او عامدانه دروغ میگوید و اذعان نمیکند که نه یک عراقی در صفوف جنگ مجاهدین و نه یک مجاهد در صفوف ارتش عراق قرار داشت.
۵. از نظر موگویی مهم نیست در جریان مقاومت مقابل حکومت، آشپز بوده ای یا مثلا مقاله نوشته ای و یا هر چیز دیگر ..هر رابطه ای با مقاومت در هر سطحی مستوجب مرگ است. این بیان البته صرفا مربوط به گذشته نیست و عملا با توجه به گسترش روز افزون شبکه مقاومت در داخل کشور پیامی روشن به همه مبارزین در داخل کشور است که هر سطحی از همکاری با سازمان مجاهدین عقوبتی بسیار سنگین دارد و این همان خطی است که نشان از ترس مفرط حکومت از شکل گیری گسترده پایگاه مردمی مجاهدین دارد.
همانطور که در قسمت اول گفته شد هم آوایی همه آمران و عاملان و جیره خوران ریز و درشت با اتکا به همه ابزارهای سخت افزاری و نرم افزاری برای جنایت زدایی از قتل عام و نسل کشی سال ۶۷ تصادفی نبوده و تحت یک برنامه مشخص با توجه به اوج گیری روزافزون فعالیت کانونهای شورشی و شبکه مقاومت در داخل کشور پیگیری میشود.
این همه تبلیغات شکست خورده با کتاب و فیلم و نمایشگاه و سریال و مقالات دروغین در روزنامه ایران و خارج از کشور و بسیاری از رسانه ها عملا از نظر رژیم کافی به نظر نمیرسد و خطری را که بالای سر خود از انقلاب ایران حس میکنند از نظر متفکرین ریز و درشت رژیم تنها با ایجاد فاصله مابین مقاومت سازمان یافته و بدنه جامعه انقلابی ایران از بین خواهد رفت. بر این اساس مجید موگویی با کالبد شکافی قتل عام تابستان ۶۷ به خیال خود به دنبال تطهیر و شستن دست قاتلان ۶۷و در عین حال لجن مال کردن حقیقت است. اما او نفهمید با مصاحبه خود به طرز حیرت‌انگیزی به شبکه مقاومت و مبارزان میهن در پیوستن به مقاومت سراسری انگیزه داد.
