سانسور بخش جدایی ناپذیر از فرهنگ ولایت فقیه است. حتی خود سانسوری هم در رسانه‌های حکومتی رواج دارد. ایلنا به نقل از ضرغامی خبری را منشتر نمود تحت عنوان «برخی از بناهای تاریخی ما تبدیل به سگدونی شده است» سایت حکومتی فرارو این خبر را به نقل از رسانه حکومتی ایلنا منعکس کرد. اما وقتی به ایلنا مراجعه شد این پراگراف حذف و سانسور شده بود.«عزت‌الله ضرغامی وزیر میراث فرهنگی گفت: من از ادبیاتی که در مورد خر سواری مطرح کردند نمی‌خواهم استفاده کنم ولی بعضی از این بناها تبدیل به سگدونی شده است.
پاسدار ضرغامی هم دم از محیط زیست می زند؟
ضرغامی گزارش درستی از وضعیت بناهای تاریخی ایران می‌دهد که چگونه در حکومت ولایت فقیه ویران شده اند و هیچ جای تعجبی نیست. سوالی که اینجا مطرح می‌شود، کجای ایران ویران نشده است؟ کجای ایران به آخونددونی تبدیل نشده است؟
ضرغامی در مورد ویران شدن بناهای تاریخی می‌گوید«من در صفحه خودم جاهایی را نشان دادم که یک بنایی ۱۰۰ساله است و یک زمانی کاروانسرا بوده یا محلی بوده در کوچه پس کوچه‌های شهرهای مختلف، درب را که باز کرده‌ایم سگها پارس کرده‌اند و مجبور شدیم برویم پشت بام همسایه و از آنجا محل را ببینیم».
ضرغامی همچنین در مورد وضعیت بناهای تاریخی واضح تر هم در گفتگو با خبرنگاران توضیح می‌دهد. سایت حکومتی فرا رو به نقل از او می‌نویسد «وی[ضرغامی] با بیان اینکه بسیاری از ابنیه تاریخی ما در حال از بین رفتن است و هیچ اعتباری برای مرمت آنها در کشور وجود ندارد، گفت: تازه بعد از مرمت هم مسئله نگهداری و مدیریت آنجا خودش بحث مفصلی است».
در همین زمینه
علیرضا اکبری: نماد فروپاشی اطلاعاتی حکومت ایران
چرا این همه ویرانی حکومت ولایت فقیه؟
هرکجا انگشت گذاشته شود، فریاد درد شنیده می‌شود و یا زخمی چرکین دهان باز می‌کند. از معیشت مردم صحبت شود، بیش از ۶۰درصد، جمعیت فقیر کشور را تشکیل داده اند. از خط فقر صحبت شود، به مرز ۲۱میلیون تومان رسیده است. از بیکاری صحبتی به میان آید هزاران بیکار و حتی تحصیل کرده‌های بیکار در سراسر ایران وجودداردکه کولبری یا سوخت بری یا رفتگری مشغول هستند. کودکان کار خود درد دیگری است که قلب جامعه را مجروح کرده است. از وضعیت کارگران گفته شود، بدتر از معلمان و زندگی معلمان، بدتر از زندگی پرستاران و کادرهای درمانی است. هم اکنون هزاران کارگر پروژه‌ای صنعت نفت و گاز و پتروشیمی در اعتصاب هستند.
هرروز فریاد های دردناک بازنشستگان در کف خیابان که برای مطالباتشان تجمع می‌کنند به گوش می‌رسد. خودروهای ساخت داخل ایران، به ارابه‌های مرگ توصیف می‌شوند. از وضعیت آموزش و تحصیل گفته شود هر روز دانش آموزان مدارس دخترانه مورد حملات شیمیایی سرکوبگران حکومتی قرار می‌گیرند. از وضعیت متخصصین صحبتی به میان آید، هرساله هزاران متخصص کوچ می‌کنند. وضعیت زنان آزاده میهن در وحشیانه ترین سرکوب، پس کجای ایران، ویران نشده است؟
خرابی چون که ازحد بگذرد آباد می‌گردد
این بیت شعر فرخی یزدی آینده را ترسیم می‌کند. آینده ایران، که هم اکنون در شرایط بسیار سخت و دردآوری قرار دارد. قیام مردم ایران در شهریورماه ۱۴۰۱شروع این ماجرا می‌باشد. ماجرایی که نام انقلاب و تغییر را تداعی می‌کند. دیگر مردم ایران از حکومت شیخ و ولایت فقیه نفرت دارند. ولایت فقیه که اندیشه ضرغامی هم زائیده آن است، همه جای ایران را ویران کرده است و تنها با سرکوب و کشتار پایه‌های لرزان حکومت خود را حفظ کرده است اما تاکی؟
قیام مردم ایران برای آزادی همچون آتشی افروخته در جریان است. علی رغم همه سرکوب و کشتار و اعدام متوقف نشده است. نفرت مردم از ولی وفقیه ضرغامی به حدی است که فریاد مرگ برخامنه‌ای به یک نماد مقاومت و قیام تبدیل شده است. اقتصاد ویران شده بحران اصلی حاکمیت است. حال با این ویرانی اقتصاد ضرغامی چگونه می‌خواهد به تعمیر و مرمت ابنیه تاریخی بپردازد. واقعیت همین است که خودش می گوید با ادبیات خرسواری لاطائلاتی را می‌بافد که بیشتر خاطر مردم را آزارده می‌کند.
درحالی که مردم گرسنه هستند هر روز درگوشه و کنار تابلوهایی برای فروش اعضای بدن دیده می‌شود. فرافکنی ضرغامی در مورد ابنیه تاریخی ریشخند زدن به وضعیت اقتصادی و معیشت مردم است که تنها از غلامان ولایت فقیه دیده می‌شود. آنچه واقعیت دارد کل ایران زیر سایه حکومت ولایت فقیه تبدیل به یک بنای تاریخی شده است، با این تفاوت که می‌توان گفت تبدیل به آخوند دونی شده است و مردم دلیر ایران اراده کرده اند که با قیام و انقلاب و سرنگون کردن حاکمان ستمگر، ایران را دوباره آباد کنند و خاک ایران را از لوث وجود آخوند و هر مرتجع جنایتکار دیگری پاک سازند.
تحقق این امر دور نیست و آینده‌ی شکوفا در انتظار مردم ستمدیده ایران است، با برقراری یک جمهوری دموکراتیک که دیگر اثری از شیخ و شاه نباشد و برای همیشه سلطنت چه از نوع شاهی، چه نوع شیخی به گور سپرده شود.
