نوای لطیف و دل انگیز موسیقی جای خود را در قلب و روح آدمی پیدا می‌کند. لطافتی که همچون نوازش نسیم، با گلبرگ‌های غنچه‌ها دارد. اما گاه شنیدن این نوای لطیف و دلنشین، یاد آور زمزمه بارش ابر بهاری است که تصویر درد‌هایی را منعکس می‌کند که هّرم آتشی را انسان در وجودش حس می‌کند. آتشی که از نای دردها گویی زبانه می‌کشد.
چه می‌شود کرد؟ وقتی سرنوشت اینگونه بر دفتر عمر رنج شٍکوه‌هایی را نگارش می‌کند که احساس آدمی در آشوب عواطف غرق می‌شود و او را به فکر وا می‌دارد. چرا؟
موسیقی شرق و نگاه انسان رها شده از گذشته
وقتی نوای دلنشین، اما حزن انگیز نواختن موسیقی را اینگونه که در تصویر هست می‌شنویم که حکایتی را در نت‌های ظریف، بر گوش جان نجوا می‌کند، جاری شدن اشک همراه با نوازنده تعجبی را نباید برانگیزد.
این است زندگی ما که هر کدام داستان و روایت دردها و رنج‌های خود را داریم. پرنده نگاهم را به عمیق‌ترین نقطه آسمان پرواز دادم تا شاید آن آرزوی گمشده‌ای که فریاد آن از نوای فلوت مرد رنجکشیده به گوش می‌رسد را بیابم. اما افسوس که گویا دیگر گاهی‌ست که آرزوها را سوزانده‌اند و اشک نوازنده گواه همین درد است که اینگونه برگونه سوخته‌اش فرو می‌ریزد.
در همین زمینه
غلامحسین بنان؛ روح زنده موسیقی ایرانی
از کومه درد‌هایمان آتش روشنایی را برای شب هدیه می‌بریم تا نور آرزوهای‌مان همیشه درخشان و ساطع شود و شادی قلب‌ها، آسمان‌مان را پر از رنگین کمان کند . همان رنگین کمانی که کیان به آن عشق می‌ورزید و کودکان از دیدن آن شاداب می‌گردند و نوای دلربای موسیقی هم خود را شریک این زیبایی‌ها و لحظات شاد خواهد کرد. به امید آن روز که طلوع آن نزدیک است.
