آخرین وضعیت قیام مردم ایران و وظایف اپوزیسیون دیکتاتوری
عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
مردم ایران قبل از ورود به سال جدید در برابر صدها شهید قیام در سال گذشته ادای احترام و تجدید عهد کرده و مصمم‌تر از قبل، بر استمرار راه و محقق کردن آرمان شهدا، یعنی سرنگونی دیکتاتوری و برقراری آزادی و استقلال و حاکمیت ملی و مردمی تاکید نمودند. این گام نخست مردم برای ورود به سالی است که در آن شاهد تحولات مهم خواهیم بود.
اکنون مردم با عبور از هفت ماه قیام قهرمانانه علیه دیکتاتوری، احساس قدرت بیشتری کرده و قیام‌شان را قوی‌تر دیده و آن را آینده‌دار می‌دانند. زیرا آنها بر این باور هستند که پیروزی بر دیکتاتوری از نیمه راه گذشته است!
در افکار عمومی و انظار جهانیان نیز، برخلاف ادعاها و توطئه‌های دیکتاتوری در ایران و حامیان استعماری آن، این اعتقاد راسخ وجود دارد که «قیام مردم» نه تنها خاموش نشده بلکه برپایی «جشن پیروزی مردم» بر «ویرانه‌های دیکتاتوری» در چشم‌انداز نزدیک قرار گرفته است.
رویارویی دو جبهه متخاصم!
آنچه در هفت ماه گذشته از قیام مردم ایران علنی شده، بازتاب کوچکی از واقعیت‌های بزرگی است که در ایران جریان دارد. زیرا سیاست‌ها و استراتژی‌های «ارتجاع و استعمار» مانع از انعکاس واقعی قیام مردم و همچنین روند شتابان قیام علیه دیکتاتوری بوده و آنها به اشکال مختلف و با صرف هزینه‌های کلان و به طور ویژه «سانسور مهندسی‌شده» و «فیلترینگ» سعی کرده و می‌کنند تا جلوی دگرگونی عظیمی را که فراروی مردم است را بگیرند و دیکتاتوری دیگری را بر مردم در ایران تحمیل بکنند!
در اعماق این نبرد، جنگ خونین‌تری بین دو جبهه مردم و دیکتاتوری وجود داشته و دارد. در صحنه واقعی نبرد، مرزبندی‌ها نه «مخدوش»، بلکه «روشن»تر ترسیم و دست‌های پنهان ارتجاع و استعمار عیان و رسوا شده است. در این صحنه واقعی، دو جبهه بیشتر وجود ندارد. «جبهه مردم» و «جبهه دیکتاتوری». بسیار اشتباه خواهد بود که بقایای دیکتاتوری سابق را، که اکنون استعمار و حتی ارتجاع حاکم آن را علیه قیام مردم ایران علم کرده‌اند بخشی از مردم و اپوزیسیون دیکتاتوری مذهبی به حساب آید!
دست و پا زدن‌های دیکتاتوری برای بقاء در ایران!
همه ما به یاد داریم که از ابتدای قیام در سال گذشته، دیکتاتوری «حاکم» و پس‌مانده‌های دیکتاتوری «شاه» چگونه با شعارهای گوناگون، در پی به انحراف کشانیدن مسیر واقعی قیام بوده‌اند. آنها می‌خواستند ارزشهای مردم و قیام و جامعه را مخدوش و از این طریق قیام را به انحراف بکشانند و سپس خاموش کنند. می‌خواستند با «رهبر‌تراشی» و «آلترناتیو‌سازی»های مطلوب خود و با «رقص خیابانی» و «قیچی‌کردن مو» و شقه‌کردن صفوف قیام از طریق «اسلام و غیراسلام»، «زن و مرد»، «با حجاب و بی حجاب»، «عمامه‌پرانی»، «اختلافات ملیتی یا مذهبی» و … صحنه قیام را آنچنان «گل‌آلود» بکنند که مردم از استمرار قیام خود دلسرد و دیکتاتوری بقاء یابد.
در ابتدای قیام، ارتجاع و استعمار با استفاده از سیاست «چکش و سندان» بر آن بودند مردم ایران را بین دو گزینه «سلطنت» و «ولایت فقیه»، یا به عبارت دیگر «دیکتاتوری سلطنتی گذشته» یا «دیکتاتوری مذهبی کنونی» مخیر ساخته تا یکی از این دو گزینه را بپذیرند. آنها با این دو گزینه ضد مردمی می‌خواستند، نیروی اصلی صحنه نبرد و قیام را به حاشیه رانده و آلترناتیو مطلوب خود را به ایران و ایرانی تحمیل و یک بار دیگر رهبری قیام مردم ایران را به سرقت ببرند!
در همین رابطه
پرداختن به حواشی برای پنهان کردن اپوزیسیون برانداز
نبرد در دو طرف مرزهای ایران!
علی خامنه‌ای و دیگر سران دیکتاتوری حاکم، قیام را «آشوب» و قیام‌‌کنندگان را «اغتشاشتگر» خواندند و گفتند هدایت قیام از جانب «اجانب» صورت می‌‌گیرد.
از خارج مرزها نیز، بازیگران استعماری نیز از ابتدای قیام بر آن بودند که تحت عناوین مختلف «خشونت‌پرهیزی» و «انتقام‌پرهیزی»، فروپاشی صوری و گذار مسالمت‌آمیز را جایگزین «سرنگونی دیکتاتوری» کرده و به جای رویارویی با دیکتاتوری در خیابانها و میادین نبرد، مردم را به «خانه‌نشینی» و «حفظ و بقای سپاه پاسداران و نیروهای سرکوب حکومت» فرا بخوانند!
مرزبندی اصلی بین مردم و دیکتاتوری!
اما مردم با مرزبندی «نه شاه و نه شیخ» و گسترش و طنین‌انداز کردن شعار اصلی «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر خامنه‌ای» و «مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر» و کنار زدن شعارهای حاشیه‌یی، توطئه‌ها و موانع موجود بر سر راه انقلاب را یکی پس از دیگری در هم شکستند.
در نگاهی واقع‌بینانه به هفت ماه قیام خونین مردم در ایران مشاهده می‌کنیم که راه دور و درازی طی شده و بسیاری موانع و توطئه‌های ارتجاع و استعمار، که متاسفانه برخی جریانات «کوته‌بین» و «منفعت‌طلب» را هم با «فریب» و «ترفند» با خود همراه کرده بود، در هم شکسته و دیکتاتوری آخوندی به لبه پرتگاه سرنگونی کشانده شده است. آنچه اکنون در صحنه قیام مردم پا در «واقعیت» ندارد، بقایای دیکتاتوری شاه و چهره‌ها و جریانات فرصت‌طلب استعماری است که توسط ارتجاع و استعمار به صحنه آورده شده‌اند!
درد و درمان مشترک مردم!
از این رو مردم ایران با گسترش و رادیکالیزاسیون قیام خود و به ویژه تقدیم بیش از ۷۵۰شهید، نه به «ابرقدرت‌ها» و «اجانب» بلکه به توانایی‌های خود تکیه دارند. آنها با شعار «اتحاد» و «برادری» می‌خواهند «درد مشترک» را به «درمان مشترک» برسانند. زیرا «رمز پیروزی بر دیکتاتوری» در دست آنهاست. شعار «از زاهدان و کردستان تا تهران، جانم فدای ایران» که اکنون تبدیل به یکی از شعارهای ملی و مردمی در سراسر ایران شده در این رابطه است.
از این رو به یمن هوشیاری مردم و مقاومتی ریشه‌دار و سوابق و ساختارهای دیرینه آن، قیام مردم ایران از افتادن به مسیر‌های انحرافی و دام‌های گسترانیده شده توسط دیکتاتوری‌ها و حامیان جهانی و منطقه‌یی‌اشان، محفوظ مانده و توانسته مونیسم خود را در رسیدن به هدف اصلی حفظ و به هرگونه توقف و باج‌دادنی مهر بطلان «نه» بزند.
یک درس مهم قیام مردم ایران!
نسلی که در صحنه قیام ضدسلطنتی در سال ۱۳۵۷حضور داشت، به خوبی به یاد دارد که چگونه «رهبری قیام» توسط «خمینی» و «دیکتاتوری حاکم» به سرقت رفت و دیکتاتوری بسیار بدتری بر ایران حاکم گردید. قیام مردم علیه دیکتاتوری مذهبی حاکم با اتکاء به چنین درس بزرگی از قیام ضد سلطنتی است که توانسته از سرقت رهبری قیام مردم در سال ۱۴۰۱مصون بماند و توطئه‌های دیکتاتوری را به شکست بکشاند.
اکنون نسلهای پرتوان جامعه ایران در پیوند با «ارگان جمعی رهبری قیام» است که توانسته شعله قیام در ایران را برافروخته نگه‌داشته و برای فراز دیگری از قیام، به ویژه محقق‌کردن سرنگونی دیکتاتوری در ایران کسب آمادگی بکند. با چنین ارگانی است که می‌توان پیروزی قیام مردم ایران و انقلاب در ایران علیه دیکتاتوری را تضمین نمود.
وظیفه مبرم!
بر جریانات مردمی و تشکل‌های اصیل ایرانی و نیروهای واقعی اپوزیسیون دیکتاتوری است که فارغ از هر اختلاف متصور، با شعار «نه شاه، نه شیخ»، به تحولات مربوط به ایران شتاب بخشند و ایران را از یوغ ارتجاع و استعمار رها ساخته و آن را به مردم ایران برگردانند تا یک حاکمیت ملی و دمکراتیک برقرار گردد. پایان
❊ مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است.
