منطق حاکم بر تاریخ معاصر ایران!
«منطق» از کلمه نطق یا سخن گفتن گرفته شده است که می‌توان از آن به عنوان قواعد بر سخن گفتن انسان یا ابزار سخن گفتن یاد کرد. یعنی «نطق» بیان موضع است و سلسله اقوال و افعال، منشعب از «منطق» در تبیین مواضع است. آنکه «منطق» اعلام شده را باد نسیان و فراموشی برای نتیجه گیری خویش از توهماتی که می‌خواهد به نتیجه گیری مطلوب خویش برسد، می‌سپارد، «ضد منطق» محسوب می‌شود.
منطق چارچوب و اصولی است که بکارگیری دقیق آنها ، ذهن را از خطا در اندیشه باز می‌دارد. در واقع این خرد و اندیشه است که به عملکرد انسان جهت و سمت و سو می‌دهد. هر چه این اندیشه با اصول و منطق همراه و همخوان باشد، ضریب اشتباه در عملکرد سیر نزولی طی می‌کند!
ایده‌آلیسم و رویکرد غیر منطقی
تحولات تاریخی که جدا از ذهن انسان و در دنیای بیرون آن در جریان است، انسان را وامی‌دارد که واقعیات را جدا از آنچه که در ذهن او می‌گذرد، بپذیرد، در چنین حالتی انسان همواره به روز مانده و با تحولات و سیر انطباق می‌یابد.
حال نفی پذیرش حقایق و واقعیات جدا از دنیای دهن و اندیشه ما ، ما را به سراشیبی سقوطی در می‌غلطاند که از توان قبول واقعیات عاجز مانده و در دنیایی سیر خواهیم کرد که با واقعیات فاصله‌ای از زمین تا آسمان دارد!
ایده‌آلیسم دقیقا از همین جاست که شروع می‌شود و به نتایجی ختم می‌شود که هیچگونه تطابقی با واقعیات ندارد! و نفی واقعیات بطور اتودینامیکی مجازاتی با خود بهمراه دارد که لاجرم شخص گرفتار آمده به ایده‌آلیسم ناچار به پرداخت هزینه آن است!
در یک کلام «اصولی ماندن» تابعی است از «منطق»ی که بر چارچوب‌های درست و اصولی بنیان نهاده شده است! هر چند در نظام‌هایی که با منطق و اصول سازگاری ندارند، پایبندی به «منطق» هزینه‌هایی را بر صاحب خرد تحمیل کند!، اما از آنجائيکه «منطق» مبتنی بر «اصالت» تاریخی است، در پس تمامی شدائد و سختی و رنج‌ها و مرارت‌ها صاحب خود را بر تارک تاریخ خواهد نشاند. با چنین درکی، پایبندی بر اصول و چارچوب های منطق بر حرکت و دیالتیک تاریخ، نیازمند فداکاری، صبر، تحمل و اجتناب از غلطیدن به دامن حرکتهای خودبخودی است!
۴۴سال پیش در ایران چه اتفاقی افتاد؟
حدود ۴۴ سال قبل تحولاتی در ایران جدا از ذهن و اندیشه ما بوقوع پیوست هر چند که طیف وسیعی از جامعه به‌علت شرایط حاکم بر آن دوران با آن تحولات توافق داشتند!
جریانها و گروهها و احزاب سیاسی در برابر تحولی قرار گرفته بودند که لاجرم باید در برابر آن اعلام موضع می‌کردند، آنهم در فضایی آرام و مبتنی بر تعقل و چارچوب‌ها و استانداردهای مورد قبول اندیشه.
فضای هیستریک آن دوران از یکسو و جامعه‌ای که هیچ‌گاه از تمرین اندیشیدن در تاریخ خود برخوردار نبود از سوی دیگر، شرایط را بر شخصیت‌ها، گروهها و احزاب آن دوران برای تبیین عقاید شان و بیان و تشریح بدون سانسور آن برای جامعه سخت می‌کرد چرا که جامعه گرفتار قرائتی از حکومت‌داری بود که اولین خصیصه آن «پوپولیسم» و «عوامفریبی» بود!. منطق نه در «کلام» بلکه در پس چهره‌ها نهان شده بود!
مجاهدین اولین اپوزیسیون
آقای مسعود رجوی به‌نمایندگی از مجاهدین در اولین سخنرانی خود در دانشگاه تهران پس از آزادی از زندان در ۴ بهمن ۱۳۵۷ با درکی که از اصول و چارچوب و مبانی فکری جریان منتسب به خود داشت و بنا به‌تحلیلی که از ماهیت خمینی و جریان فکری که او آن را نمایندگی می‌کرد یعنی «بنیادگرایی اسلامی» داشت، جدا از روند حرکت موجود که تمامی جامعه مسخ آن شده بود، اینچنین اعلام موضع کرد: « من نیامدم اینجا که روند خودبخودی قضایا را فقط ستایش کنم. ما نیامدیم که آنچه را که هست و فقط هست، تاکید کنیم. لختی هم باید به آن اندیشید که چه چیز باید باشد وچه چیز هم نباید باشد.»
برای مجاهدین و شخص مجاهد خلق مسعود رجوی مشخص بود که جدا از روند معمول سخن گفتن آن هم در شرایطی که جامعه قدرت تعقل و اندیشیدن از آن سلب شده بود، چه هزینه سنگینی را در بر دارد اما مجاهدین از چنان منطقی برخوردار بودند که بهای آن را در تاریک‌ترین شبها و در دل سخت‌ترین شرایط به گران‌ترین وجه ممکن پرداخته بودند و این پشتوانه مبارزاتی آنها را از غلطیدن به دامن «ضدمنطق» باز می‌داشت!
این مطلب از این بابت گفته شد که اضداد مجاهدین بدلایل تاریخی از جمله کوتاه بودن حافظه تاریخی مردم جوامع استبداد زده، در گفتار عامیانه و در یک قلب حقایق تاریخی مجاهدین را حامی خمینی در دوران انقلاب ضد سلطنتی معرفی می‌کنند، در حالیکه رهبری این سازمان هنوز از زندان نرسته قبل از پیروزی قیام و حدود ۳ هفته قبل از آن عملا ورود خود و سازمان متبوع خود را به جرگه اپوزیسیون رژیم اعلام می‌دارد!.
دلیل آنکه او مجاهدین را در جرگه «اپوزیسیون» می‌داند، بر این حقیقت استار است که شاهد تنگ نظرهایی است که تلاش وافر دارد که فضا را برای نیروهای انقلابی و آزادی‌های مشروع تنگ آورد.
در همین رابطه
چرا این روزها پرداختن به شاهزائده مهم است؟
جامعه فاقد آزادی، جامعه تسلیم است
جامعه‌ای که از آزادی و نیروهای پیشتاز انقلابی تهی باشد، جامعه‌ای است تسلیم و این جامعه لاجرم به قهقرا و ارتجاع سقوط خواهد کرد. این «منطق» مجاهدین بود که تحلیل می‌کردند که تداوم انقلاب بلاشرط با آزادی‌های مشروع و انقلابی و مردمی و حضور نیروهای انقلابی در صحنه گره خورده است، آنهم جامعه‌ای که در تلاش است از بند دیکتاتوری وابسته بگریزد و طرحی نو در فلک سیاسی میهن از آزادی و استقلال در اندازد!. تحقق این مهم بدون حضور نیروهایی که وجود آنها بمعنای حیات انقلاب و تداوم آن است، میسر نیست!. هر چه جز این «ضد منطق» است!
پس در عبارتی ساده تر آنکه مجاهدین را در ابتدای انقلاب حامی خمینی معرفی می کند، «ضد منطق» است. چرا که در انکار با واقعیاتی بسر می‌برد که چه در گفتار و چه در پراتیک، جامعه شاهد عکس آن بوده است!.
در یک کلام باید گفت در تاریخ انقلابات جهان، چنین نظمی در پایبندی در اصول فاقد قرینه تاریخی است.
۴۴ سال بر اصل سرنگونی پای فشردن و آن را به یک خواست و مطالبه اصلی مردم ایران تبدیل ساختن بزرگترین شاهکاری است که مجاهدین خلق کرده‌اند. این بزرگترین هنر و «منطق» مجاهدین در برابر «ضد منطق»ی بوده و هست که اولا رژیم را اصلاح پذیر می‌دانست و یا در نهایت وقتی جامعه از افسون باندهای درونی رژیم در سال ۹۸ با تجارب تلخ و خونین گریخت.
حال «اپوزیسیون قلابی» مردم را به نشستن در خانه‌ها و به تماشای رژه تانکها از پشت پنجره خانه هایشان در کف خیابانها برای «انتقال نرم» قدرت فرا می‌خواند تا شاید بتواند از حضور مردم در تعیین سرنوشت خویش جلوگیری بعمل آورد!. این همانقدر «ضد منطق» است که مجاهدین را در ابتدای انقلاب ، حامی خمینی می‌خواند!.
اگر با تاریخ و منطق و دیالتیک حاکم بر آن همراه باشیم در می‌یابیم که پس از ۴۴ سال دیکتاتوری آنهم در قالب فاشیسم دینی یگانه راه عبور و برون رفت از شرایط موجود، حضور همه مردم ایران در کف خیابان برای تغییر سرنوشت خویش و در هم شکستن «قهر ضد انقلابی» دشمن غدار با «قهر انقلابی» سازمان یافته و متشکل است!
این یگانه «منطق» این برهه از تاریخ است و هر چه غیر آن «ضد منطق» و لذا ضد منافع ملی و آرمان آزادیخواهانه مردم ایران. در حساسترین برهه تاریخ میهن‌مان، هوشیار باشیم و به وظیفه ملی و میهنی و تاریخی خویش با عبور از فاشیسم دینی و دم و دنبالچه‌های منشور ساز آن قیام کنیم!
علیرضا یعقوبی
۱۳فروردین۱۴۰۲برابر با ۲آوریل۲۰۲۳
❊ مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است.
