شب ۴ تیر اعتراضات مردمی به منطقه خاک سفید در شرق تهران رسید؛ نشانه‌ای مهم از راه باز کردن قیام به محروم‌ترین محلات تهران.
شب ۴ تیر نوبت به بچه‌های خاک سفید و جوادیه تهران پارس رسید. در شرقی‌ترین نقطه‌ی شهر؛ منطقه‌ای بسیار جوان و البته بسیار فقیر؛ با لمس دائمی سرکوب از طرف نیروی انتظامی و سایر زیر مجموعه‌های سپاه.
منطقه‌ای در معرض باندهای مواد مخدر؛ کنترل شده توسط مراکز قدرت برای آنکه نیرو و انگیزه جوانانش مهار و منکوب شود با پیشینه‌ی اعدام‌های علنی در خود محله یا در نزدیکی‌هایش.
شب ۴ تیر نوبت بچه‌های خاک سفید و جوادیه تهران پارس بود تا مُهر خود را بر قیام ایران بزنند؛ همانطور که بدنه‌ی کارشناسی نظام پس از قیام دی ۹۶ اعلام کرده بود، خیزش بعدی مردم، پایین میدان انقلاب را به میدان می‌آورد که آورد؛ توصیفی نمادین از اینکه ادامه‌ی قیام با حضور بیشتر اقشار فقیر و محروم منجر به رادیکالیزه شدن آن خواهد شد.
۳ تیر خیزش از خیابان جمهوری آغاز شد با میدان‌داری جوانانی که در حد فاصل آغاز سنین بیست‌سالگی و اندکی فراتر از ۴۰ سالگی به سر می‌برند؛ متولدین ۵۵ تا ۷۵. ۴ تیر تظاهرات اما به سمت بازار تهران کشیده شد؛ این‌بار حرکت از جمهوری به سمت جنوب شهر بود. و شب ۴ تیر نوبت به بچه‌های خاک سفید و جوادیه تهران پارس رسید با همان شعارهایی که این روزها به شعارهای ملی تبدیل شده است: «مرگ بر دیکتاتور»، «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران»، «یک اختلاس کم بشه مشکل ما حل می‌شه»؛ شعارهایی که ولی فقیه، دخالت‌های سپاه در منطقه و سرقت‌های نجومی نظام را نشانه گرفته است.
شب ۴ تیر شب بچه‌های خاک سفید و جوادیه تهران پارس بود. قیام این‌بار راه خود را بیش از پیش به سوی محله‌های فقیرنشین باز می‌کند؛ نظام سلطنت ولایت مطلقه فقیه اکنون بیش از همیشه قربانیان سلطنت ۴۰ ساله‌اش را در برابر خود می‌بیند؛ نسلی جوان، محروم، فقیر اما با انگیزه‌ی شگفت‌انگیزی برای تغییر؛ آنهم در آستانه‌ی گردهمایی بزرگی از همیهنانشان در پاریس؛ پشتیبانان آلترناتیو دموکراتیک شورای ملی مقاومت ایران. اینگونه همه چیز برای تغییر در ایران به‌هم گره می‌خورد و نیروی تغییر از خیابان‌های خاک سفید تا تجمع ایرانیان در پاریس به کلی یک‌پارچه تبدیل می‌شود.
قرارداد غدیر و چشم انداز تحریم های سپاه
