شرط‌بندی بر روی اسب بازنده، خطاست!
بیش از پنج ماه از آغاز قیام مردم ایران علیه دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران گذشته و قیام همچنان ادامه دارد. ابعاد و اعماق و گستره و استمرار آن، این سوال را در اذهان عموم شکل داده که بعد از سرنگونی دیکتاتوری در ایران، چه نظامی بر این کشور حاکم خواهد شد! سوالی که از همه موانع، عبور و به درون هر خانه، رسوخ و مغز هر انسانی به خود مشغول کرده تا بر سر یک دوراهی، جویای چشم‌انداز در این منطقه از جهان باشد! زیرا با هر رویداد مهم تاریخی، تاریخ شقه می‌شود! ایستادن در صف واقعیت تاریخ یا علیه آن! تاریخ بشریت مملو از این شقه شدن‌هاست. آنچه ماندگار خواهد بود، ایستادن در صف واقعیت تاریخ است.
بیشتر بخوانید
بیانیه تحسین برانگیز دهها مقام پیشین غربی در حمایت از قیام و مقاومت ایران
کوته بین، کوته عمر است!
تاریخ این واقعیت را در سینه دارد که «کوته‌بین»، «کوته عمر» نیز هست. با اتکاء به این واقعیت، یک بار دیگر به قیام مردم ایران بنگریم تا ببینیم افراد، جریانات، جوامع و دولتها در کجای این معادله قرار گرفته‌‌اند؟ در بطن این واقعیت، همچنین درمی‌یابیم که تاریخ، واقعیت دیگری را هم در سینه دارد: «مردم بر دیکتاتور پیروز می‌شوند». وزن و تاثیرگذاری دیگران در پاسخ به این دوراهی، عقب یا جلو انداختن «زمان» در این پیروزی است!
مردم ایران راه دور و دراز و پر هزینه‌یی برای رسیدن به «آزادی، استقلال و حاکمیت ملی، مردمی و دمکراتیک» طی کرده و حق دارند که نخواهند و نگذارند وضعیت به گذشته برگردد. آنها در صد سال اخیر، دیکتاتوری «پهلوی» و «خمینی» را تجربه کرده و اکنون هیچگونه دیکتاتوری دیگری را برنمی‌تابند!
این حقیقت در قیام اخیر مردم ایران به خوبی پیداست. صحنه امروزی قیام مردم ایران، در ماههای منتهی به سرنگونی دیکتاتوری مذهبی، بسیار تماشایی شده و دور از انتظار هم نخواهد بود که صحنه‌های تماشایی‌تری در راه باشند!
دیکتاتوری سابق و لاحق علیه قیام
اکنون دیکتاتوری‌های کنونی و سابق حاکم بر ایران به تکاپو افتاده‌اند تا نگذارند قیام مردم ایران به یک انقلاب و دگرگونی اجتماعی بیانجامد و حاکمیت ملی، مردمی و دمکراتیک در ایران برقرار گردد. اما آیا خواهند توانست؟
مقامات کنونی حاکم بر ایران و پس‌مانده‌های دیکتاتوری سابق از چنین انقلابی به وحشت افتاده و در صدد هستند که به طرق مختلف، مردم ایران را وادار کنند تا بین دو گزینه دیکتاتوری یکی را انتخاب کنند؟ یکی با پرچم به اصطلاح «ملی» و دیگری با پرچم به اصطلاح «مذهبی». در حالی که هر دو نوع دیکتاتوری، تا اعماق «ضدمردمی» بوده و هستند. سوال بعدی این است که دولتهای جهان و به ویژه در کشورهای همسایه ایران و به طور اخص، کشورهای عربی در این شقه‌شدن تاریخی، که فوقا به آن اشاره شد، کدام سمت را برخواهند گزید؟ دیکتاتوری یا مردم؟!
مردم ایران از محکومیت‌های لفظی دیکتاتوری ولایت فقیه از جانب دیگران خسته شده‌اند و انتظارات بیشتری از دولتها و به ویژه در کشورهای عربی دارند. آنها خواهان «گامهای عملی» دولتها هستند تا همین محکومیت‌ها را «شفاف‌تر» و به مدارات عالی عملی ارتقاء دهند.
آلترناتیوسازی دروغین
مردم ایران به تجربه آموخته‌اند که «اصلاح‌طلبی» در درون نظام و «آلترناتیو‌تراشی» در خارج نظام، «دو روی سکه فریب» بر روی «بقای دیکتاتوری در ایران» است و پروژه‌هایی همچون «اصلاح‌طلبی در درون نظام» یا «علم‌کردن و مطرح‌ساختن پس‌مانده‌های دیکتاتوری شاه به عنوان آلترناتیو(!) دیکتاتوری ولایت فقیه، حرکت بر روی جاده «بقای دیکتاتوری در ایران» بوده و بسیار خطاست! جاده‌یی که از نظر مردم ایران مطرود و مسدود شده است.
شعارهای کنونی مردم ایران در استمرار «قیام تا سرنگونی دیکتاتوری» گواه این حقیقت است که هیچکدام از این طرح‌ها و پروژه‌ها سرانجامی جز شکست نخواهند داشت و بانیان و حامیان آنها که جانب تلخ تاریخ را برگزیده‌اند به زودی طعم تلخ شکست را خواهند چشید! زیرا جوهره هر نظام دیکتاتوری، سرکوب و کشتار مردم و سلب حقوق طبیعی آنهاست.
در نگاهی به تاریخ ایران و جهان می‌بینیم که دیکتاتورها چهره عوض می‌کنند و در لحظات تاریخی، (به رغم چهره‌ها و شعارهای به ظاهر متفاوت و متضاد) به یاری هم می‌شتابند. همانگونه که در سال 1979 «دیکتاتوری شاه»، جای خود را به دیکتاتوری «ولایت فقیه» داد. اکنون نیز در واپسین ایام دیکتاتوری مذهبی ولایت فقیه، شاهد موجی از توطئه‌چی‌ها علیه قیام مردم ایران هستیم که اگر مقاومتی مشروع و مردمی در صحنه حضور نمی‌داشت، قیام مردم ایران نه تنها استمرار نمی‌یافت بلکه دیگر بار به محاق برده می‌شد و رهبری‌اش به سرقت می‌رفت. به ویژه که مجموعه‌یی از رسانه‌های ارتجاعی و استعماری به خدمت گرفته شده‌اند تا مسیر قیام مردم ایران را به انحراف بکشانند!
انتظار مردم از جامعه بین الملل
بنابراین اکنون مردم ایران، به حمایتی در شان شرایط کنونی نیاز داشته و سنگ بنای قیامشان، «مقاومتی است که در میدان عمل شکل گرفته و نه تنها راه را بر هرگونه توطئه‌چینی، موج سواری و فرصت طلبی مسدود کرده، بلکه با عبور از میانه آتش‌ها و آزمایشات بزرگ تاریخی، آینده را به سود مردم ایران رقم زده است».
بر کسی پوشیده نیست که منافع مردم و جامعه بین‌الملل و به طور مشخص کشورهای همسایه ایران، حکم می‌کند که دیکتاتوری و فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران سرنگون گردد. اما این منافع زمانی به ثبات و امنیت در منطقه منجر می‌گردد که با قیام و منافع مردم ایران همسو باشد. سرمایه‌گذاری روی اسب بازنده، جامعه عرب و جامعه جهانی را بیش از پیش در «زیر خط تهدید» نگه خواهد داشت. مردم ایران مصمم به سرنگونی دیکتاتوری حاکم بر کشورشان بوده و به کمتر از آن رضایت نمی‌دهند. گزینه مطلوب آنها، «نه به دیکتاتوری شاه و نه به دیکتاتوری ولایت فقیه» است.
لذا بر کشورها و دولت‌هاست که با قرار گرفتن در کنار مردم و مقاومت ایران، سمت واقعی تاریخ را برگزینند و زمان را از دست ندهند. چون هرگونه تعلل در این امر، حداقل برای یک دوره، سرنوشت منطقه را به خطر خواهند انداخت! تجربه ثابت کرده که سکوت و بی‌تفاوتی نسبت به آنچه در ایران می‌گذرد به سود دیکتاتوری مذهبی حاکم بوده، که سرمنشاء تروریسم در جهان و عامل اصلی در صدور بنیادگرایی و دخالت در امور داخلی کشورها و در نتیجه به هم زدن ثبات و امنیت در منطقه است.
انتظار از جامعه عرب این است که «سپاه پاسداران نامگذاری تروریستی گردد» و «هرگونه مراوده سیاسی، نظامی، اطلاعاتی و اقتصادی با آن را ممنوع اعلام گردد». همچنین «اخراج رژیم آخوندی از کنفرانس همکاری اسلامی» و «قطع روابط کشورهای عربی و اسلامی با این رژيم ضروری می‌نماید. به موازات این دو گام مهم، گام مهم دیگر، «به‌رسمیت شناختن مبارزه مردم ایران برای سرنگونی دیکتاتوری آخوندی» و تأیید «حقانیت و مشروعیت نبرد جوانان شورشگر با سپاه پاسداران و حق دفاع از خود» می‌باشد.
نگاهی به نقش تاریخی جامعه بین‌الملل در رابطه با قیام مردم ایران!
به قلم عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
