نگاهی به امواج قیام مردم و نفی هر نوع دیکتاتوری
به قلم عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
مردم ایران چهارمین ماه از قیام خود را پشت سر گذاشت. اجماع نظر کلی این است که دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران رفتنی است! اکنون در مسیر پیشروی‌های مردمی، بحث داغ روز، بحث «آلترناتیو» ِدیکتاتوری حاکم است. اما به رغم این «تحول مهم»، هنوز چند کلامی باقی‌است و تامل روی آن ضروری می‌نماید. زیرا زمانی مرحله دوم یعنی «آلترناتیو» به ثمر می‌نشیند و پاسخ می‌گیرد که نسبت به سرنگونی دیکتاتور «شکاف»ها بسته و هرگونه راه بازگشت به گذشته بسته شده باشد.
دیکتاتوری مذهبی ولایت فقیه با کارنامه سیاهی که در رابطه با حقوق مردم ایران دارد، نه تنها به راحتی تن به «سرنگونی» نخواهد داد، بلکه برای بقای خود از هیچ توطئه‌یی فروگذار نخواهد کرد. با «نقاب»های مختلف و با فریب، تطمیع و تهدید خواهد کوشید تا قیام مردم را از ورود به مرحله دوم ممانعت بازدارد.
«اصلاح‌طلبی» و «اپوزیسیون‌نمایی» از نقابهایی است که دیکتاتور کماکان بر چهره زده و می‌زند. یکی از «درون حاکمیت» و دیگری از «بیرون حاکمیت». حکومت علاوه بر سرکوب و کشتار در داخل ایران، در پی آن است که با نقاب‌ها، آب را گل‌آلود، «سر» را از «بدنه» جدا و با شیطان‌سازی‌ها و فریبکاری‌ها، نیروی‌های اصیل اپوزیسیون را که خاستگاه اصلی «آلترناتیو دمکراتیک» است به حاشیه براند!
در قیام مردمی سال 1396 نقاب «اصلاح‌طلبی» از چهره دیکتاتور حاکم بر افتاد و مجبور شد که «ابراهیم رئیسی» را بر کرسی ریاست جمهوری‌اش بنشاند. در قیام مردمی ۱۳۹۸ نیز، نقاب دیگری از چهره دیکتاتور فروافتاد و از جانب مردم قیام‌کننده ایران، آلترناتیو‌تراشی قدرت‌های خارجی از «جریانات اپوزیسیون‌نمای دیکتاتوری حاکم»، به ویژه پس‌مانده‌های دیکتاتور سرنگون شده رسوا و نقش بر آب شد. زیرا به استناد بسیاری اطلاعات و اخبار غیرقابل انکار، وجه اشتراک دو نوع دیکتاتوری، نقض آزادی‌ها و نقض حقوق مردم ایران و به تبع آن، غارت و جنایت علیه مردم ایران بوده است.
تجربه دردناکی است که اکنون، مردم ایران برای به زیر کشیدن دیکتاتوری مذهبی حاکم، باید دیکتاتوری سابق را هم در زباله‌دانی تاریخ نگه دارند و به موازات ِنبرد کنونی شان، نگذارند که پس‌مانده‌های دیکتاتور سابق به کمک دیکتاتوری مذهبی حاکم بیاید!
در همین زمینه
داستان شاهزاده ای که ابوعطا می‌خواند!
دو دیکتاتوری در خدمت هم
هر دو جریان وانمود می‌کنند که مردم مجبور هستند یکی از دو گزینه «دیکتاتوری سلطنتی» یا «دیکتاتوری مذهبی»، را انتخاب کنند. برای این منظور با انواع شگرد‌ها و نقاب‌ها، صحنه را طوری تار و مبهم می‌سازند که با مخدوش کردن ارزشها و فرهنگ اصیل مردم، روند قیام را «کند» و چنانچه بتوانند، قیام را به «انحراف» و یا «خاموشی» کشانده و مردم ایران را از یک حکومت ملی و مردمی و دمکراتیک محروم سازند. لذا به تجربه ثابت شده که جریانات فاشیستی، همواره مکمل و مددرسان هم بوده و از جانب جریانات استعماری نیز تقویت شده‌اند!
هرچند در آغاز ماه پنجم قیام مردم، صحنه واقعی ایران بیش از هر زمان دیگری «شفاف»، است. دیکتاتوری آخوندها منزوی، و نیروهای فرصت‌طلب و موج‌سوار رسوا شده‌اند، اما هنوز وضعیت سیاسی «متلاطم» و مملو از امواج گوناگونی از طرح‌ها و برنامه‌ها‌یی است که «رد پا»ی دیکتاتوری در لابلای آنها حس می‌شود.
تردیدی نیست که چشم‌انداز شفاف‌تری در پیش روی قیام مردم ایران است. نیروهایی که «از مردم» و «برای مردم» نیستند محو خواهند شد. هنوز هم شاید برخی صحنه‌های تماشایی و بعضا مضحک‌تر در راه باشند. اما آنچه در نهایت باقی می‌ماند، نیروهای اصیل، مردمی و دمکراتیک هستند. مردم ایران علیه دیکتاتور مصمم به انقلاب و دگرگونی ریشه‌یی در جامعه هستند و اینکار را خواهند کرد. نیروهای کوته‌بین و کوته‌عمر و بی‌ریشه از میدان به در خواهند شد! زیرا دوران تعیین‌تکلیف نیروها و جبهه‌بندی‌های سیاسی شتابان است. بی‌تردید واقعیت‌ها به چنین نیروهایی رحم نخواهد کرد!
آلترناتیو تراشی بی ثمر!
راستی، مگر می‌شود بدون «نفی هر نوع دیکتاتوری در گذشته»، مردم را به سرنگونی دیکتاتور حاکم فراخواند؟ و مگر می‌شود بدون داشتن «تشکیلات» و «ارگان رهبری‌کننده قیام مردمی» و «حضور در صحنه قیام» داعیه رهبری سیاسی قیام را داشت و آن را از گزند دیکتاتوری مصون نگه‌داشت؟ یا مگر می‌شود بدون سابقه مبارزاتی و چنگ در چنگ شدن با دیکتاتوری، مردم را به سرنگونی دیکتاتور فراخواند؟
خیر، هر کس و جریانی که تا بن استخوان، به طور نظری و عملی، مخالف خودکامگی در گذشته و حال و آینده نباشد نمی‌تواند از مردم و برای مردم باشد. دوران موج سواری و فرصت‌طلبی به سر آمده و وضعیت به گذشته هرگز برنخواهد گشت. جریانات «بی‌ریشه» و «فرصت طلب» و «دیکتاتوری پسند» که با ادعاها و شعارهای گوناگون، صحنه قیام مردمی را به سود دیکتاتوری مبهم و آلوده می‌کنند، نه تنها بر زخم‌های عمیق مردم ایران مرهمی نخواهند گذاشت، بلکه بخشی از زخم‌ها و درد‌های مردم ایران شده‌اند!
در حالی که بر سنگفرش خیابانهای ایران خون از پیکر مردم جاری است، آلترناتیو‌تراشی‌ها، شعارهای انحرافی، راه‌اندازی رسانه‌ها و به کارگیری آنها علیه «آلترناتیو مردمی و دمکراتیک» جز در خدمت دیکتاتوری نبوده و نیست. دیکتاتوری حاکم بر ایران برای گریز از سرنگونی، دنبال این است که با تطمیع و تهدید و تحریف حقایق و ایجاد سانسور علیه قیام مردم، دیگران را به موضعگیری علیه مقاومت اصیل مردم ایران بکشاند.
از جمله شگردهای دیکتاتوری حاکم و عوامل این است که تحت نام «اپوزیسیون!»، «قیام مردم را فاقد رهبری»، «قیام‌آفرینان را خشونت‌گرا»، مطالبات مردم را جایگزین «خواسته اصلی مردم» یعنی سرنگونی دیکتاتوریب کند و از رسیدن مردم به حکومت ملی، مردمی و دمکراتیک جلوگیری نماید.
خوشبختانه مردم ایران اکنون هوشیار هستند و برخلاف قیام ضد سلطنتی سال ۱۳۵۷ به خوبی می‌دانند که «چی می‌خواهند» و برای چی حاضر به ترک صحنه قیام نیستند.. قیام مردم زمانی به انقلاب می‌انجامد که «آلترناتیو مشروع، معتبر و دمکراتیک، جایگزین دیکتاتوری حاکم گردد. در غیر این صورت مانند قیام ضدسلطنتی سال ۱۳۵۷ خمینی‌گونه‌یی از راه می‌رسد و با سرقت دستاوردهای قیام مردم، دیکتاتوری بدتری را بر ایران و ایرانیان تحمیل می‌کند.
مردم ایران خواهان آزادی و دمکراسی، احقاق حقوق شهروندی، احقاق حقوق زنان و حقوق مساوی زنان با مردان، حقوق ملیت‌ها، حقوق ادیان و مذاهب، جدایی دین از دولت (سکولاریسم)، کثرت‌گرایی (پلورالیسم) و همزیستی مسالمت‌آمیز در داخل و خارج از مرزهای ایران و همچنین صلح با کشور‌ها و به ویژه کشورهای همسایه‌اند.
پایان
