نویسنده ای که در اسارت به قتل رسید!
بکتاش آبتین شاعر و نویسنده آگاه ایرانی در روز ۱۸ دی ۱۴۰۰ با تاخیر عمدی مقامات زندان در درمان او به قتل رسید. او درحالی که دوبار به بیماری کرونا مبتلا شده بود با تاخیرهای عمدی در درمان مواجه شد و سرانجام در ۱۸ دی ۱۴۰۰ در بیمارستان طالقانی تهران به شهادت رسید.
بکتاش نویسنده و فیلمسازی بود که هرگز قلم و هنرش را به قدرت حاکم نفروخت بلکه همیشه سودای آزادی داشت و سرانجام هم در مسیر آزادی جانش را از دست داد.
بکتاش آبتین در رثای دوست
او ۲۳ سال پیش از شهادتش بعد از قتل محمد مختاری نویسنده سرشناس ایرانی که در جریان قتلهای زنجیره‌ای کشته شده بود چنین سرود؛
«برگ تو
افتادن پاییزی از درخت بود
پاییز شاعرانه غمگین
دستی که گلوی تو را در خیابان گم کرد
تو را جاودان کرد
و تنها چیزی که در تو باطل شد
شناسنامه
و کوپن برنج در جیب‌هات بود»
گویی اکنون این سرنوشت خود شاعر بود که ۲۳ سال پیش آن را سروده بود.
بکتاش آبتین که کارنامه‌ای پربار از خود برجای گذشته، پیشتر زندگی خود را به دو دوره پیش و پس از آشنایی و همکاری با کانون نویسندگان ایران تقسیم کرده بود.
او در مسیر همین همکاری بارها به عضویت در هیات دبیران کانون نویسندگان ایران درآمد، اما پس از مدتی تحت فشار نیروهای امنیتی حکومت قرار گرفت، به زندان افتاد و سرانجام جان خود را از دست داد.
بکتاش (مهدی) آبتین که سال ۱۳۵۳ در شهرری به دنیا آمده بود، پنج مجموعه شعر منتشر کرد: «و پای من که قلم شد نوشت برگردیم»، «مژه‌ها، چشم‌هایم را بخیه کرده‌اند»، «شناسنامه خلوت»، «پتک» و «در میمون خودم پدربزرگم».
او در اشعارش علاوه بر پرداختن به درونیات انسان، به موضوعات اجتماعی نیز نظر داشت.
همچنین مضمون مرگ، یکی از مضامین اصلی اشعار آبتین به ویژه در مجموعه «در میمون خودم پدربزرگم» است. او خود در این باره گفته بود: «شاید به این دلیل باشد که مرگ در کشور ما خیلی ارزان و در دسترس است.»
در همین زمینه
شعار مرگ بر خامنه ای در مراسم خاکسپاری زنده یاد بکتاش آبتین + ویدئو
مستندساز و راوی خود
بکتاش آبتین در حوزه سینما نیز فعالیت داشت و چندین فیلم و مستند ساخته بود: «کاملاً خصوصی برای آگاهی عموم» (زندگی علیشاه مولوی)، «۱۳ اکتبر ۱۹۳۷»، «موریانه‌ای با دندان‌های شیری» (سلف‌پرتره از زندگی خود هنرمند)، «پارک مارک»، «میکا»، «مُری زن می‌خواد»، «آنسور» (درباره سانسور در ایران) و «همایون خرم».
بکتاش آبتین در مورد سرکوب و سانسور در دوران حیات دیکتاتوری ولایت فقیه
با اشاره به این که با تغییر روسای جمهور در جمهوری اسلامی «به هیچ وجه خط قرمزها تغییر نمی‌کند»، از وجود یک نظام «ضد فرهنگ و هنر» در ایران سخن گفت و اضافه کرد: «تا زمانی که این شیوه وجود دارد، در بر همین پاشنه می‌چرخد.»
سالها دربدری و زندان
در سال ۱۳۹۱، پس از آنکه منیژه نجم عراقی، منشی منتخب کانون نویسندگان ایران به زندان افتاد، هیئت دبیران وقت، بکتاش آبتین را به جای او برگزید و از آن به بعد بکتاش همواره یکی از اعضای مؤثر کانون نویسندگان ایران بود.
در شهریور ماه ۱۳۹۳، آبتین عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان شد. اما چند ماه بعد، در اردیبهشت ۱۳۹۴ به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: «در سه روز متوالی از تاریخ ششم تا هشتم اردبیهشت ماه برای فیلم ها، عضویتم در کانون نویسندگان و شرکتم در اعتراضات خیابانی سال ۸۸ بازجویی شدم، اما به گفته آنها هنوز یک جلسه دیگر بازجویی برای شعرهایم باقی مانده است.»
در آذر ۱۳۹۵، مأموران امنیتی و نیروی انتظامی با اعمال خشونت از برگزاری مراسم یادبود برای قتلهای زنجیره‌ای نویسندگان جلوگیری و چهار نفر از اعضا و دوستداران کانون از جمله بکتاش آبتین را بازداشت کردند.
حکومت ایران سرانجام پس از بازجویی‌های متعدد، او را با اتهام‌های سیاسی و امنیتی به همراه دو عضو دیگر کانون به ۶ سال زندان محکوم کرد. یکی از دلایل پرونده‌سازی برای این نویسندگان، مشارکت در تدوین کتاب تاریخچه کانون و همچنین صدور بیانیه از سوی کانون نویسندگان ایران بود.
کانون نویسندگان ایران در اطلاعیه‌ای که برای اعلام خبر درگذشت بکتاش آبتین منتشر کرد تأکید کرد که این شاعر و فیلمساز «زنده است چون روح آزادی‌خواهی و ستیز با پلشتیِ استبداد و ستم زنده است.»
بکتاش آبتین سروده بود؛
«سبک بال
از دیوار بلند زندان‌ها و
سیم‌خاردارها
می‌گریزد
هوای خوش آزادی!»
اینک در یکسالگی قتل عمدی بکتاش آبتین در زندان، ایران تحولات بزرگی را از سرگذرانده است. قیامی بزرگ را تدارک دیده و در صدد است که استبداد مذهبی را به هر قیمتی بر زمین بزند. روز ۱۸ دیماه در اولین سالگرد قتل عامدانه بکتاش آبتین مردم ایران فراخوان به قیامی گسترده علیه استبداد دادند باشد که به آرزوی ایران آزاد که بکتاش آبتین در پی آن بود برسیم.
