سیاوش محمودی متولد ۱۸دی ۸۴ بود. سیاوش نوجوان ۱۶ ساله‌ای که در تجمعات اعتراضی روز۳۰ شهریور ماه ۱۴۰۱ در محله نازی‌آباد با اصابت گلوله به سرش توسط مزدوران خامنه‌ای ازپشت سر شهید شد.
لیلا مهدوی، مادر سیاوش محمودی نوشته شب واقعه سر خیابان محل زندگی‌شان از پسرش جدا شده و پسرش برای مراجعه به یکی از دوایر دولتی می‌رود ولی وقتی مادرسیاوش محمودی به خانه می‌رسد به دلیل نگرانی با سیاوش تماس می‌گیرد ولی بدلیل اینکه تلفن همراه پسرش درحالت «پرواز» بوده «دلشوره» می‌گیرد و از خانه بیرون می‌رود. مادر سیاوش محمودی نوشته «وقتی اومدم به سمت خیابون نازی آباد برم دیدم خیابون روبسته‌اند. خیابون پر از دود و گاز اشک‌آور بود. به سختی خودم رو به خیابونی که به سمت نازی‌آباد بود رسوندم. یاد صحنه‌های جنگ افتادم».
روایت لیلا مهدوی سیاوش محمودی
«بسیجی‌های خود همون محل» رو به روی مردم همان محل استاده بودند. او با فریاد درپی یافتن پسرش بود که میان معترضان و بسیجی‌ها قرار می‌گیرد و از جانب بسیجی‌ها باتون می‌خورد. او ناگزیر به فرار می‌شود و درنهایت داخل مغازه‌ای پناه می‌گیرد: «بیش از۵۰ تا۶۰ تا موتورسوار مسلح. یاد خرمشهر افتادم که عراقی‌ها حمله کرده بودن». او چند ساعتی منتظر می‌ماند تا برادرش بیاید و بعد ازنیروی «بسیجی مزدور» می‌پرسد که اگر فرزندش را گرفته باشند باید کجا برود و مزدوران مادر سیاوش را به کلانتری ارجاع می دهند. با برادرش به کلانتری می روند اما در کلانتری خبری ازسیاوش نبود، به همین دلیل بعد از آن به بیمارستان می‌روند.
در بیمارستان به او می‌گویند که کودکی فوت شده به بیمارستان آوردند «دو نفر آوردن تو حیاط بیمارستان رها کردن ورفتن» بالاخره مادر سیاوش متوجه می‌شود که پیکر فرزندش در بیمارستان است. او از ترس اینکه مبادا فرزندش را از بیمارستان ببرند تا صبح در بیمارستان می‌ماند و در نهایت صبح اجازده می دهند که پیکر فرزندش را ببیند: «کشو سردخونه بازشد کاور رو بازکردم سیاوش من با فرق غرق به خون با چشمان نیمه باز بود. زانو زدم و فریاد می زدم. دستم را زیر سرش گذاشتم که ببوسمش دستم پر از خون شد».
بیشتر بخوانید
نگاهی به سرگذشت حمید رضا روحی شهید قیام ـ تهران
سنگ مزارها روایتگر انقلاب شده‌اند
مراسم خاک سپاری سیاوش با حضور جمع زیادی از هموطنان برگزار شد.
مادر سیاوش در مترو خطاب به مردم می‌گفت: « تورو خدا بیدار شید به خدا منم فکر می‌کردم به من نمی‌رسه به من رسید. پسر من به نامردی کشته شد مثل حمیدرضا، مثل نیکا، مثل سارینا، مثل غزاله». پیش‌تر هم ویدئویی منتشر شده بود که او عکس فرزندش را بالای سرگرفته و درمحله نازی آباد می چرخد و چگونه به قتل رسیدن فرزندش را روایت می‌کند.
مادر جانباخته قیام سیاوش هر روز به دیدار سنگ سرد مزار فرزند دلبندش می‌رود!.
شب یلدا چهارشنبه ۳۰ آذر۱۴۰۱ مراسمی بر سر مزار سیاوش محمودی برگزار شد.
«شب یلدا شبی بود که مادر سیاوش تا صبح دم در بیمارستان ضجه زد، خدا، خدا کرد کاشکی سیاوش زنده باشه، اصلاً اشتباهی شده باشه و سیاوشش نباشه».
صدای مادرش وقتی با قاب عکس توی دشتش فریاد می‌زد: «این سیاوش ایرانه. من این بچه رو با بی پدری بزرگ کردم».
«مادر…
چمدانم را که باز می‌کنی
لباس‌هایم را که کنار زدی
دو بال کوچک زخمی را خواهی دید، که شوق پرواز را به کوچ اجباری پروانه‌ها پیوند زده‌اند.»
یادش گرامی باد.
