دوسال پیش در چنین روزی قلب یک پزشک جوان برای همیشه از تپش ایستاد. نامش آیلار حقی بود.
آیلار حقی دانشجوی پزشکی و پرستار ایرانی اهل تبریز متولد ۱۳۷۶ بود. روز۲۵ آبان ۱۴۰۱ آیلار حقی دانشجوی پزشکی دانشگاه آزاد تبریز، در جریان اعتراضات شهر تبریز در شرایطی که به یک ساختمان پناه برده بود، توسط نیروهای امنیتی به پایین پرتاب شده و به علت فرو رفتن میلگرد درجسمش در دم جان می‌دهد.
پیکر بی جان او به بیمارستان منتقل شد، ولی کاری از دست پزشکان ساخته نبود. دایی آیلار مرگ او را ناشی از شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای توسط نیروهای امنیتی عنوان کرده است. یکی از اقوام نزدیک آیلار گفته است او در اعتراضات و با شلیک مستقیم گلوله از پس سرش کشته شد. همچنین به گفته خانواده آیلار برای تحویل پیکر فرزندشان تحت فشار نیروهای امنیتی رژیم قرار داشتند که امضا بدهند آیلار به دلیل سقوط از ارتفاع جان باخته است.
بیشتر بخوانید
قیام مردم ایران و نقش دانشجویان و دانشگاهیان
داستان ناتمام آیلار حقی
مزدور ابراهیم محمودی، رئیس پلیس استان آذربایجان شرقی، مدعی شده او در «حادثه افتادن در محل گودبرداری جنب برج شهران تبریز» جان باخته است.
مردمی که در مراسم خاکسپاری او حضور پیدا کرده بودند، هدف حمله نیروهای امنیتی قرارگرفتند. نیروهای امنیتی موتور سوار با باتون به مردم حمله کردند. در روزهای بعد یاد آیلار حقی در بسیاری از دانشگاه‌های ایران گرامی داشته شد.
آیلار و تبریز
خون آیلار در قیام‌های تبریز جاری است. بعد از شهادت آیلار خیزش‌های تبریز شعله‌ور شد و تأثیر زیادی بر اذهان مردم تبریز داشت.
اثرات زخم‌های جمعی در حافظه باقی می مانند و شهیدان روی هویت و زندگی و حیات روزمره تأثیر می‌گذارند. ما تصویر بدن کوچک «وانیار» فرزند ریحانه کنعانی را فراموش نمی‌کنیم که هنوز حتی به مرحله‌ای شیرخوارگی نرسیده بود و پس از مرگ مادر بر اثر حمله‌ی موشکی به مواضع مبارزان در اقلیم کردستان تنها ساعاتی کوتاه زنده ماند و میان مرگ و زندگی قلبش می تپید.
