طنین افتخار و درد نهان در سخنان مادر عرفان رضایی
دوشنبه ۹ آبان به مناسبت چهلمین روز شهادت عرفان رضایی شهید سرفراز قیام سراسری مردم ایران، مراسم با شکوهی در مزار او در آرامستان امام‌زاده عبدالله برگزار شد.
مادر عرفان رضایی در این مراسم چند دقیقه با فرزند عزیزش عرفان صحبت کرد. در ادامه سخنان تکان‌دهنده این مادر را آورده‌ایم.
خاطره‌های کودکیت از خاطرم محو نمی‌شود. روزهایی که زندگیم عجین شده بود با صدای خنده ها و بازی گوشی‌های بچه گانه‌ات. وقتی برای اولین بار مامان صدایم کردی و من با شوق وصف‌ناپذیر گفتم جان مامان.
جان مامان روزهای عمرت اگرچه کوتاه بود و اگرچه آنطور که باید دنیا را ندیدی، خاطره نساختی، نخندیدی، در آغوشمان نگرفتی اما یک دنیا پر شده از مهربانی و خاطره و شجاعت تو.
مادر عرفان رضایی در ادامه می‌گوید: خاطراتی که هیچوقت تا قرنها از ذهن کسی پاک نمی‌شود بارها با خودم می‌گویم، باورم نمی‌شود عرفان من دیگر نیست، تو رو به رویم می‌آمدی و با همان لبخند زیبایت با همان لباس سبزرنگی که همیشه عاشق سبزی و طراوت بودی، کنارم می‌نشستی و می‌گفتی من همین‌جا هستم توی اتاقم کنار شما.
هرروز لباست را بغل می‌کنم و بو می‌کشم شانه‌های عریض و دستان قویت را توی لباس‌های خالیت دست می‌کشم چشمانم را می‌بندم تا لحظه ای تو را در دنیای خواب و خیال حس کنم.
بیشتر بخوانید
چهلم شهید سیاوش محمودی با فریاد مرگ بر این ولایت
عرفان رضایی شیرمردی بدون ترس
خوش به حالت که مرا می‌بینی، بگو چقدر فاصله هست از بهشت دنیای تو و آرامش لحظه هایت با جهنم دنیای ما. مایی که ساکنان هزار ساله این سرزمینیم.
می‌بینی عرفانم برادرت، آنقدر بزرگ و مرد شده که مرا دلداری می‌دهد و می‌گوید برای مرد گریه نکن. برادر من شیرمردی بود که از هیچکس و هیچ چیز واهمه نداشت. برادرم از مرگ نمی‌ترسید، او راه خودش را انتخاب کرد. همیشه تکیه کلامش این بود که رها کن. او رها کرد هرچه ظلمت و سیاهی را، او رها شد همانطوری که خودش می‌گفت، جسم او متعلق به این دنیا نبود.
عرفان شجاع و دلیر من یادم هست توی اتاقت وقتی به من گفتی من از تمام پستی و بلندی‌های زندگیم درس گرفتم و بزرگ شدم هیچوقت نگران من نباش بگذار زندگیم را خودم انتخاب کنم. من به چهره مصمم و دستان قویت که روی صفحه کتاب اوشو بود نگاه کردم و گفتم من دیگر نگران تو نیستم. خیالم جمع بود که از پس خودت بر میایی.
مادر عرفان رضایی اضافه کرد: تو از داخل غارهای تاریک و خطرناک، تو از جاده های یخی و لغزنده زمستان در مسیر، تو از خوابیدن وسط جنگل، تو از سوار شدن روی موتور با سرعت زیاد جان سالم به در بردی، چه بر تو گذشت که کم آوردی و دیگر نفس نکشیدی.
عزیز مادر اگرچه جسم پاکت در دنیا نیست اما یک دنیا پر شده از نام تو، شجاعت تو، معرفت و از خود گذشتگی تو.
عرفان من تو هیچوقت نمی‌میری یاد و نام تو همیشه جاودان می‌ماند
