استاندار مازندران زودتر از بقیه بند را به آب داد
سالها بود که در هر نماز جمعه و هر مراسم حکومتی این شعار گوش فلک را کر می کرد که« ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند». منظور از علی در این شعار حکومتی همان سید علی خامنه ای بود. بسیجی محتاج مغز هم باور کرده بود که این مقامات و این مدیران عالی نظام ولی فقیه مخلص و دلداده حضرت‌شان هستند.
اما اکنون تنها ۴۰ روز از اعتراضات سراسری مردم گذشته است، صدای غژغژ دستگاه فرسوده ولی فقیه از چند کیلومتری شنیده می شود. گویی تارهای این دستگاه پوسیده تر از آن هستند که دیگر پودی مثل بسیجی رویش بند شود. شاهد این مدعا اظهارات استاندار مازندران است که ظاهرا در مقام دلسوز خامنه ای ظاهر شد اما در حقیقت پوسیدگی دستگاه ولایت فقیه را نشان میدهد.
سید محمود حسینی پور استاندار مازندران: خبردارم که برخی مدیران نشستند و تحلیل کردند که آینده چه اتفاقی خواهد افتاد.
همه اعم از اصلاح‌طلب و اصولگرا گوش‌ها را باز کنند! تا اگر کسی تصورش این است اتفاقی برای ایران بیفتد بداند دشمن اول از همه با او کار دارد و تصور نکند با او کاری ندارد. بلکه قبل از همه او را بالای دار می‌فرستند.
در همین زمینه
کوکتل مولوتوف ها سپاه را به تنگ آورده است!
یاران بی وفای سید علی خامنه ای!
به این ترتیب استاندار مازندران روشن ساخت که در همین نقطه برخی مدیران ارشد خامنه ای، هنوز هیچی نشده اهل کوفه! شدند و دارند حساب خودشان را از خامنه ای جدا می کنند.
در یک پلان دیگر، روزنامه «هم‌میهن» به نقل از علی باقری، نوشت: بیش از یک ماه است ایران «صحنه اعتراضات خیابانی شده» و بسیاری از چهره‌های سیاسی «واکنش نشان داده‌اند» اما خبری از «سیدمحمد خاتمی، محمود احمدی‌نژاد و حسن روحانی» نیست!
این روزنامه ادامه داد؛ دلیل این موضوع این است که هیچکدام‌شان خود را «عامل چنین وضعی» نمی‌دانند و برای موضع‌گیری نیز «نه قادرند طرف معترضان را بگیرند و نه حاضرند طرف ساختار را بگیرند.»
عباس عبدی یکی از تئوریسین های جریان ورشکسته اصلاحات نیز نظام ولایت فقیه را یک درختی که با ضربه آخر در حال افتادن است توصیف کرد و گفت که کمیت‌های انباشته شده نارضایتی ها اکنون به کیفیتی منجر شده است که در حال از هم پاشیدن این حاکمیت است.
به این ترتیب مشخص شد که وقتی بوی الرحمن خامنه ای بلند شود کمتر کسی حاضر است دور و بر او باقی بماند. مگر اینکه جنتی و علم الهدی را به عنوان بادیگارد وفادار خود بگمارد که البته ممکن است در رحل اقامت گزیدن از او پیشی بگیرند!
