درس‌هایی از قیام (قسمت ششم)
دشمن در گیر و دار قیام از مردم میخواهد که در خانه بمانند.این یک تاکتیک شناخته شده است و زمانی به کار گرفته می‌شود که عوامل سرکوب در رویارویی مستقیم با مردم مستأصل شده‌اند.
یعنی کاملا دفاعی و از موضع ضعف است. نه از موضع قوت.می‌خواهند مردم را مرعوب کنند،تا از خانههایشان بیرون نیایند. یک حکومت نظامی البته از نوع ولایت‌مدار.
چرا می‌خواهند مردم در خانههایشان بمانند؟
چون « جنگ و گریز » در کوچه‌پس‌کوچه‌ها برای نیروهای سرکوبگر کابوس است. جنگ و گریز نقطه قوت مردم همبسته و متحد است. در مقابل، نقطهٍ ضعف حکومت پاره پاره ولایت است.از نظر تاکتیکی و نظامی، ساختمان‌ها، خودرو‌ها و کوچه‌پس‌کوچه‌ها، عوارض مصنوعی هستند.
انواع عوارض
ما کلا دو نوع عوارض داریم:
اول: عوارض طبیعی، مثل کوه، تپه، جنگل، رودخانه و الی‌آخر.
دوم: عوارض مصنوعی مثل ساختمان‌های شهری، پل‌ها، خودرو‌ها و خلاصه هرآنچه که به دست بشر ساخته شده
این عوارض مانع دید و تیر مستقیم دشمن می‌شوند.
بنابراین به ما امکان پوشش از دید و تیر مستقیم میدهد.یعنی بهترین امکان برای مانور و غافلگیر کردن دشمن است.
دشمن برای پْر کردن این حفره از دوربین‌های مراقبتی استفاده می‌کند.به همین دلیل باید دوربین‌های مراقتبی را در اولین فرصت از دور خارج کنیم.
تاکتیک جنگ و گریز
اکنون سئوال این است: ما در جنگ شهری از چه تاکتیک‌هایی می‌توانیم استفاده کنیم؟
در پاسخ باید گفت: بهترین تاکتیک « جنگ و گریز » است
« جنگ و گریز » همانطور که از اسمش پیداست، در شورش‌های شهری یکی از کاراترین تاکتیک‌هاست
در این تاکتیک هدف فرسوده کردن، کلافه کردن، از تمرکز انداختن و تجزیه کردن دشمن است.
هدف این نیست که بایستیم و مثلا دشمن را عقب برانیم.
معلوم است که با دست خالی نمی‌شود در مقابل دشمن تا دندان مسلح و وحشی ایستاد
هدف این است که: برق‌آسا ظاهر بشویم، برق‌آسا ضربه بزنیم و برق‌آسا صحنه را ترک کنیم.
به اين کار «بزن دررو» هم مي‌گویند.کاربرد آن هم زمانی است که قصد داریم با یک نیروی محدود، به یک نیروی قوی، از نظر سلاح و تجهیزات ضربه بزنیم.
رژیم با سیاهی‌لشکر گشت می‌زند. پس ما باید این تاکتیک را با تاکتیک « جنگ و گریز »، ناکارآمد کنیم.
در همین زمینه
چگونه طرح عملیاتی برای ضربه زدن به دشمن تهیه کنیم؟
چگونه جنگ و گریز کنیم؟
اول: باید هر تعداد که هستیم در تیم‌های ۴ ، ۵ نفره سازماندهی بشویم.
دوم: با هر تعدادی که هستیم در یک منطقه از قبل مشخص شده تجمع کنیم و شعار بدهیم.
مکان اصلا مهم نیست.
هرجای شهر که هستیم می‌شود آن نقطه را به صحنه جنگ تبدیل کرد.
یک ملاحظه مهم: بهتر است که در محله خودتان نباشید.
الان خانه همه مردم خانه شماست. مردم متحد یعنی همین!
سوم: در حالی‌که مردم به تجمع می‌پیوندند، راه‌های ورودی و خروجی را با آتش زدن لاستیک یا سطل زباله و سایر امکانات ببندید.
چهارم: حتما در نقاط گره‌یی دیده‌بان داشته باشید. تا غافلگر نشوید!
پنجم: وقتی ستون گشتی‌ها به شما نزدیک شد، به نقطه الحاق بروید.
نقطه الحاق یعنی محلی که از قبل هماهنگ کرده‌اید که برای کار بعدی به یکدیگر ملحق بشوید!
ششم: همین کار را از ابتدا تا انتها در محل جدید تکرار کنید.
به این ترتیب ابتکار عمل دست شماست، زمین درگیری را شما انتخاب میکنید نه دشمن
نتیجه کار این است که:
اولا صدای اعتراض را به گوش همه می‌رسانید و دیوار ترس و اختناق را می‌شکنید.
ثانیا از درگیری مستقیم و دستگیری و مجروح شدن پرهیز میکنید.
نکته مهم: دستگیری و جراحت مرز سرخ است.
ثالثا می‌توانید به پایگاه‌های بسیج یا کیوسک‌های انتظامی تهاجم کنید، از آن فیلم بگیرید و منتشرکنید
حالا شما تصور کنید در هر محله یک شهر مثلا تهران، هر شب در چندین نقطه اینکار انجام بشود
چه ابعادی پیدا می‌کند؟به این ترتیب دشمن فرسوده، کلافه و تجزیه می‌شود.
هیچ پاسدار یا نیروی سرکوبگری نباید در هیچ نقطه از شهر احساس امنیت بکند. به این صورت محله‌ها و شهر‌ها آزاد می‌شوند.
دشمن چگونه در جامعه اختناق ایجاد می‌کند؟
در قدم اول باید به این سئوال پاسخ بدهیم که رژیم با چه مکانیزمی در جامعه اختناق ایجاد می‌کند؟
رژیماز طریق انواع و اقسام گشتی‌ها ، پایگاه‌های بسیج، کیوسک‌های انتظامی، پلیس راهوار، قرارگاه‌های سپاه، یکان ویژه، انواع لباس شخصی‌ها، آدم‌فروش‌های مزدوران طلاعات سپاه و وزارت اطلاعات، اطلاعات نیروی انتظامی و الی آخر اختناق را در جامعه ایجاد می‌کند. به این ترتیب که این نیروها را سازماندهی و در جامعه پراکنده می‌کند.
سپس اطلاعات بدست می‌آورده و سرکوب می‌کند.اصطلاحاً به این میگویند «تور اختناق».
در مقابل این تور اختناق ما باید چه کار کنیم؟
باید همین تاکتیک را علیه خودش بکار بگیریم. رژیم اگرچه برای ایجاد اختناق نیاز دارد که نیروهایش را پراکنده کند، اما همین پراکنده کردن پاشنه‌آشیل آنهاست.
و هرچه پراکنده‌تر باشند، بیشتر تجزیه می‌شوند، پس ضربه‌پذیرتر هستند. دشمن میخواهد با پراکنده کردن نیروهایش، تور اختناقش را گسترش بدهد.ما باید با استفاده از همین پاشنه‌آشیل تور اختناق را علیه خودش استفاده به کار بگیریم.
یعنی رژیم را مجبور کنیم آنها را جمع کند.
چگونه این کار را بکنیم؟
با ضربه زدن به آنها. باید امنیت آنها را سلب کرد. وقتی در پراکندگی امنیت نداشته باشند، مجبورند منقبض و متمرکز بشوند.
به این شکل فضا باز می‌شود و ما دور از چشم آنها می‌توانیم سازماندهی کنیم و ضربه بزنیم.
اما این چه ربطی به تاکتیک جنگ و گریز دارد؟
گفتیم هدف از تاکتیک جنگ و گریز ، تجزیه کردن دشمن است.
شما تصور کنید با ۱۰- ۱۵ نفر یک تظاهرات راه می‌اندازید. ۱۵ دقیقه شعار میدهید، لاستیک آتیش می‌زنید، مانع ایجاد میکنید، یا حتی با کوکتل پایگاه بسیج را آتش می‌زنید، تا رژیم به خودش بجنبد، شما محل را ترک میکنید و در محله دیگری همین کار را تکرار میکنید.
این کار چه محاسنی دارد؟
شما به هدفتان یعنی تظاهرات ضد اختناق رسیده‌اید. زمان و مکان را شما انتخاب میکنید نه دشمن، بنابراین شما برتری تاکتیکی دارید.
دشمن را فرسوده میکنید، یعنی دنبال خودتان می‌کشانید، بدون اینکه با دشمن رودر رو بشوید. وقتی ده‌ها و صدها گروه ۱۵، ۲۰ نفره در سراسر شهر اینکار را انجام بدهند چه اتفاقی می‌‌افتد؟
دشمن فرسوده، کلافه و تجزیه می‌شود. بعد می‌شود به او ضربه زد، به کمینش انداخت و منهدمش کرد.
ادامه دارد…
