به یاد رزم‌آور دلواری مجید کشنی (قسمت اول)
عروسک کودکی‌ام را هنوز به یاد دارم. حالا ساعت‌هاست که دارم با خودم کلنجار میرم، در واقع نه، بلکه سال‌هاست که به‌دنبال گمشده خویش در هر سوی زندگی‌ام در جستجویم.
گمشده‌ام اما خاطراتی‌ست که مرا با خود به دوران کودکی‌ام می‌کشاند. به دورانی که چقد زود سپری شد! بدون این‌که دریابم در پس آن لحظه‌های شیرینش، چه تلخی‌ها در کمینم نشسته است!
و باز به یاد آن عروسک گران‌قیمت دوران بچگی‌ام می‌افتم که برادر بزرگم در یکی از سفرهایش به تهران، برایم سوغاتی آورده بود.
عروسک، دوست و مونس اوقات تنهایی‌ام بود، وقتی که غمگین و دلخور بودم؛ و زمانی رقیبم بود، وقتی که حس دخترانه‌ام گل می‌کرد و با او به مشاجره می‌پرداختم.
شاید به‌نظر خنده‌دار بیاید که چرا اصلاً در مورد بازیچه دوران کودکی‌ام، شرح سخن میدم! کاملاً درسته! چون من باهاش خاطره دارم.
بیشتر بخوانید
اون عروسک، منو به خیلی چیزها پیوند میده. منو با خودش به دورانی می‌بره که گذار از زمان به زمانی دیگر رو شکل میده. منو به دوران تحول و انقلاب می‌بره. دورانی که مثل یک موج سهمگین، خودش رو دیوانه‌وار به ساحل زندگی من کوبیده و من دختربچه نحیف و از همه جا بی‌خبر رو در آغوش توفان‌زای خودش، بی‌رحمانه به تب‌وتاب شقاوت‌ها سپرد.
با صدای التماس‌گونه مادرم از خواب بیدار میشم که داره به کسی خطاب میکنه که: «دیگه بسه، هر شب که نباید تو بیرون از خونه باشی، نوبتی هم باشه نوبت بقیه‌ست، آخرش میدونم که از دستت میدم».
و از آن طرف صدایی بلند میشه که میگه: «مگه دکون نونواییه که حرف از نوبت میزنی؟ تو فکر می‌کنی که فقط خودت بچه داری؟ بچه‌های دیگرون رو نمی‌بینی؟ مامان، این رو بدون که من تنها نیستم».
این صدا، صدای قهرمان داستانم، برادرم، مجید، بود.
و من در عالم بچگی خود، نگران از پایان مشاجره، به آنها می‌نگرم؛ و در ذهنم اما، به‌دنبال جواب این سؤال که:
مگه مجید کجا میره؟ چه‌کار میکنه؟ چرا مادر نگرانه؟ و…
همیشه وقتی یکی، تک فرزند خانواده هست، خیلی عزیزه! ولی نمی‌دونم چرا توی خانواده ده نفره ما، همه‌مون برای پدر و مادرمون دوست‌داشتنی بودیم.
بله، مادرم نگران خواهر و برادرهایم بود، وقتی می‌دید که کتاب‌هایی رو به همدیگه توی خونه دست‌به‌دست می‌کنند و یا این‌که همدیگه رو تشویق می‌کنند به جاهایی رفت و آمد کنند که معمولاً مخفیانه به اونجاها می‌رفتند…
و من فقط تماشاگر این وقایع و اتفاقات بودم.
دیگه الان زمانی بود که زمام کنترل خانواده از دست مادرم در رفته بود. در واقع این خواهرها و برادرهام بودند که به مادرم خط می‌دادند و چه عجیب! مادری که زمانی، خود، با خط‌کش بایدها و نبایدهایش، مسیر حرکت بچه‌هایش را کنترل می‌کرد، خود به قلمی تبدیل شده بود که عشق و حرکت را در وجود بچه‌هایش جاری می‌کرد. مرز عدالت و بی‌عدالتی را با خط‌کش مادرانه‌اش برای آنها ترسیم می‌کرد و به آنها رهنمود می‌داد و همراهی‌شان می‌کرد.
بیشتر بخوانید
اسرار به خون آغشته – قسمت اول
عروسکی که همراه من بزرگتر می‌شد!
هر روز صبح دست کوچکم را در دست خواهرهای بزرگترم می‌دیدم که منو با خود به کوچه و خیابان‌های شلوغ شهر می‌بردند. هر روز مصمم‌تر از روزی دیگر.
عجیب این بود که بدون این‌که کسی توضیحی از وقایع برای من داشته باشد، در آن حل می‌شدم. انگار داشتم در بطن آن شکل می‌گرفتم.
آری، انقلاب با همه تلاش‌ها و ایثارها، بالاخره تحقق یافت و نشان داد که می‌شود در پس تاریکی به تماشای افق ایستاد.
حالا دیگه کمی بزرگتر شده بودم. شاید دیگه عروسک چشم‌آبی من، نمی‌تونست به اندازه کافی، رفیق لحظه‌های تنهایی من باشه. ولی هم‌چنان اونو در کنار خودم داشتم. شاید این یک خصلت اخلاقی بود که از پدرم به ارث برده بودم: «سخاوتمندی و وفای به‌عهد نسبت به کسانی که دوست‌شان داشتم».
همه جا در تب و تاب بود و شور و شعفی در میان مردم از پیروزی بر دیکتاتور.
ولی نمی‌فهمیدم چطور خانواده من، هنوز در تب و تاب روزهای قبل از انقلاب‌اند. هنوز درگیر بحث و مشاجره با اطرافیان‌اند. هنوز دوستانی به خانه ما رفت و آمد می‌کنند و در بین‌شان پچ‌پچ‌هایی رد و می‌شود که حامل خبرهای خوش نیست.
دولت موقت، انتخاب نوع حکومت را به رأی گذاشت.
در خانه ما از روزها قبل، از انتخابات صحبت بود و رد و بدل نظرات بین خواهر و برادرهایم و دیگر دوستان. روز انتخابات فرا رسید و همه آماده رأی دادن!
برادرم، مجید، اما طبق معمول، ساز مخالف داشت. با دوستش «جلال پایمرد» (از شهدای قتل‌عام ۶۷)، که از دوران بچگی با هم رفاقت داشتند، برای شرکت در انتخابات، به مسجد محل رفته بود. در حین رأی‌گیری، متوجه میشه که دو نفر از ناظران صندوق، رأی خانمی رو که به جمهوری اسلامی «نه» داده بود، مخفیانه از صندوق بیرون کشیدند. برادرم با جلال صحبت میکنه و همونجا جلوی چشم بقیه، اون دو ناظر رو افشا میکنه. سپس هر دو نفر تصمیم گرفتند که همانجا رأی «نه» خود را در اعتراض به این حرکت، به صندوق بیندازند و تا شب دیر وقت، در آنجا ایستاده که مواظب باشند تا تقلبی صورت نگیرد.
در پس این حرکت اعتراضی، او با انتقاد بعضی از دوستان و افراد خانواده روبه‌رو شد. ولی مجید بی‌پرواتر از آن بود که این صحبت‌ها در عزم و اراده‌اش خللی ایجاد کند.
ادامه دارد…
