سیاست‌های اقتصادی رییسی، جز فاجعه نیست

نگاهی به وضعیت فاجعه‌بار اقتصادی و عمل‌کرد اقتصادی دولت ^{_{ح. بیضایی}}

درست با شروع حکومت آخوندها، یعنی چهار دهه پیش، دروغ، فریب، وعده‌های توخالی، فساد، سوء مدیریت بستر زیادی برای رشد و توسعه در همه سطوح حکومت پیدا کرد. تحت حکومت بی‌کفایت آخوندها، مقامات به جای چاره جویی برای مشکلات اجتماعی و اقتصادی کشور، به دنبال بهانه‌ای برای توجیه عملکردهای نادرست خود بوده‌اند.

بیشتر بخوانید
گسترش اعتراضات و اعتصابات؛ تشدید بحران اقتصادی در ایران

نمونه‌هایی از سیاست اقتصادی رییسی:

تحت این حکومت بین موقعیت جغرافیایی مناطق مختلف کشور و سطح محرومیت مردم آن مناطق رابطه مستقیمی وجود دارد. آمارها حاکی از آن است که استان های مرزی بیشترین نرخ بیکاری را دارند. اعتیاد به مواد مخدر، طلاق و سایر مسائل اجتماعی نیز در استان های مرزی رواج بسیار بیشتری دارند که نشان دهنده ساختار ناعادلانه و معیوب حاکم بر این مناطق و سیاست‌های نادرست دولت مرکزی است.

تقسیم ناعادلانه و نامتعادل ثروت در داخل این استان‌ها، عدم توجه به ظرفیت‌های اقتصادی و مدیریت ناکارآمد از جمله عواملی است که باعث وضعیت بد اجتماعی و اقتصادی استان های مرزی ایران شده است.

بسیاری از ساکنان استان‌های مرزی ایران یعنی کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی و بلوچستان برای تامین نیازهای اولیه خود با مشکل مواجه هستند. در نتیجه، بسیاری از آنها، از پیر و جوان، مجبور به «کولبری» یا «سوخت بری» در سراسر کوهستان‌های مرزی و رودخانه‌های متلاطم این مناطق می‌شوند و همواره با خطر از دست دادن جان خود مواجه بوده اند.

تنها نزدیک به ۸۰۰۰۰ کولبر در استانهای غربی کشور وجود دارد.

تخمین زده می‌شود که فقط نزدیک به ۸۰۰۰۰ کولبر در استانهای غربی کشور وجود دارد. با احتساب اعضای خانواده آنها، تقریباً ۴۰۰۰۰۰ نفر از کار ‘کولبری’ امرار معاش می‌کنند. میلیون‌ها کسب‌وکار، مغازه نیز به‌طور مستقیم و غیرمستقیم متاثر از کار آن‌ها هستند. همه ساله ده‌ها کولبر به ضرب گلوله نیروهای مرزی سپاه پاسداران کشته یا زخمی می‌شوند.

رئیسی اخیراً در جلسه «شورای عالی هماهنگی اقتصادی» به بررسی اهداف و راهکارهای ساماندهی تبادلات تجاری در مرزهای ایران به ویژه مرزهای غربی پرداخت. یکی از محورهای این نشست «مبارزه با قاچاق و سایر روش‌های تجارت غیرقانونی کالا در مناطق مرزی» بود.

کولبری از نظر مقامات رژیم یک شغل غیرقانونی تلقی می‌شود و کولبرها را قاچاقچی می‌نامند چون به دولت مالیات نمی‌دهند. به همین دلیل، بدون هیچ تعقیب قضایی، توسط پاسداران مورد شلیک مستقیم قرار می‌گیرند.

چند سال پیش حسین ذوالفقاری معاون سابق تامین اجتماعی وزارت کشور در حاشیه نشست خبری ستاد اربعین، کولبران را قاچاقچی خواند و در صحبت‌های خود کشتن آنها را تشویق کرد. وی گفت: کولبرهایی که از مرز بصورت غیرمجاز عبور می‌کنند اسم‌شان کولبر نیست، قاچاقچی هستند و اگر قاچاقچی هم نباشند، ترددشان غیرقانونی است و وارد مرز شده‌اند و هیچ مماشاتی در مرز نداریم. اگر فردی وارد خطوط مرزی شود ابتدا به او تذکر داده شود و اگر متوقف نشد تیراندازی کنید».

در همین رابطه

جراحی اقتصادی رئیسی و حکایت پرنده عجیب!

اقتصاد بیمار و کشتار مردم

در حال حاضر هزاران خانواده در شهرستان‌های مرزی کردستان به دلایل اجتماعی و اقتصادی ناشی از بی‌توجهی دولت، وابسته به کولبری هستند و در مرزها کار می‌کنند. آنچه مسلم است کولبری شغل نیست و در عین حال کولبر قاچاقچی نیست. شرایط موجود آنها را مجبور به تردد در مسیرهای مرزی خطرناک کرده است. در غیر این صورت، هیچ انسانی با میل خود سختی‌های این مسیر را که ممکن است در طی آن دچار عوارض متعدد جسمی و حتی مرگ شوند، تحمل نمی‌کند.

چه کسانی را در رابطه با اقتصاد مقصر بدانیم؟

فقر، بیکاری و ناامنی که این مردم هر روز با آنها دست و پنجه نرم می‌کنند پیامدهای سیاست‌های حکومت غیر انسانی آخوندها است. کسانی که مجبور به کولبری می‌شوند طیف متنوعی از کارگران و جوانان بیکار را شامل می‌شوند که برخی حتی فارغ التحصیل دانشگاه‌ها هستند.

به طور سنتی بسیاری از کارگران این استان برای کار از کردستان به مراکز صنعتی و مناطقی در جنوب و شرق که پروژه‌های ساختمانی وجود دارد سفر می‌کنند. اما در شرایط کنونی که اکثر مراکز تولید و شرکت‌های ساختمانی و امثال آن تعطیل یا با ظرفیت کمی فعالیت می‌کنند و تحت کنترل مدیران و مالکان وابسته به رژیم قرار گرفته‌اند، تعداد کمتری از کارگران برای این نوع کارها می‌روند. از سوی دیگر، بسیاری از جوانان تحصیل کرده هر ساله بدون یافتن شغل وارد بازار کار می‌شوند. در بستر چنین ابعاد فاجعه بار بیکاری، تعداد زیادی از کارگران و جوانان از طیف‌های مختلف زندگی و حتی زنان و دختران جوان بالاجبار به کولبری روی می‌آورند.