شبرنگ به تاریخ، نگاهی به جنون قدرت طلبی
ایرنه سارانتاپیچوس، همسر لئوی چهارم امپراتور بیزانس بود بعد از مرگ او درسال ۷۸۰ و بدلیل اینکه پسرش کنستانتین هنوز کوچک بود مادرش به عنوان نایب السلطنه کنستانتین ششم از سال ۷۸۰ تا ۷۹۰ حکومت کرد.
چند هفته پس از آغاز حکومتش تعدادی از امرا برای سرنگونی حکومت او توطئه کردند و هدفشان این بود که برادر ناتنی لئوی چهارم را بر تخت بنشانند.
ایرنه که از موضوع آگاه شد همه آنها را دستگیر کرد و پس از شلاق آنها را تبعید کرد. پس از آن او فرماندهانی که به خودش وفادار بودند را بر سر کار گمارد و دشمنانش را یکی یکی از دور خارج کرد.
او بدون ترس به اداره امور پرداخت، از جمله کارهای او جلوگیری از اذیت و آزار مردم به بهانه تمثال شکنی بود.
او به راهبان اجازه داد که مجددا به صومعه‌ها و منابر بازگردند به همین دلیل او را جزو مقدسان کلیسا (سنت ایرنه) می‌خواندند. به این ترتیب بین این قشر حمایتی کسب کرد.
او برای حفظ قدرت حاضر به انجام هرکاری بود و از طرف دیگر تعدادی از اطرافیان هم حکومت او را به نفع خود می‌دیدند و او را تشویق می‌کردند که حکومت را به پسرش تحویل ندهد.
کنستانتین پسرش که بعد از رسیدن به سن قانونی امپراتور اصلی روم به حساب می‌آمد، از دیدن کارهای خودسرانه و استبداد و قدرت طلبی مادرش به شدت عصبانی بود. او به دنبال به دست آوردن حکومتی بود که حق خود می‌دانست.
قدرت طلبی امپراتریس ایرنه
بعد از چند سال زمانی که کنستانتین به سن قانونی رسید، ایرنه همچنان قدرت را در دست خود نگهداشت و از تحویل آن به پسرش خودداری کرد.
قدرت طلبی او باعث شد که در اوایل دهه ۷۹۰، چندین شورش علیه حکومت او انجام شد شورشیان پسرش را از قصر مقدس بیرون کشیدند و با خود همراه کردند. امپراتریس این شورشها را سرکوب کرد.
در نهایت طی یک شورش و قیام بزرگ در آناتولی، مخالفان دیکتاتوری امپراتریس موفق شدند که حکومت او را سرنگون کنند و پسر او کنستانتین حاکمیت را بدست گرفت. بعد از شکست امپراتریس را از تمامی مناصبش عزل و تبعید کردند.
کورکردن فرزند برای رسیدن به قدرت
در سال ۷۹۲، کنستانتین مادرش را از صومعه بازگرداند و دوباره او را به عنوان مشاور خودش به کار گرفت. او که هنوز هم تشنه قدرت بود و از طرف دیگر از جریانات قبلی کینه به دل داشت مجددا نفوذ خود را در همه ارکان قدرت اعمال کرد و تلاش کرد که با دسیسه و توطئه قدرت و توانایی امپراتور را زیر سوال برده و خودش را به عنوان یک ناجی بزرگ نشان بدهد.
۵ سال بعد در سال ۷۹۷ ایرنه با توطئه و دسیسه و با همدستی تعدادی از اسقف‌ها، زمانی که پسرش حکومت را به او سپرده و خودش خارج از پایتخت بود او را دستگیر و حبس کرد.
آنها با شکنجه و فشار کنستانتین را وادار به استعفا از مقام امپراتوری کردند و ایرنه حکومت را به صورت کامل به دست گرفت.
او برای اینکه دیگر تهدیدی از جانب پسرش وجود نداشته باشد چشمان او را در آورد و او را زندانی کرد و کنستانتین تا زمان مرگش در حبس به سر برد.
بعد از آن ایرنه رسما حکومت را به عنوان امپراتریس روم به دست گرفت. این زن که برای به دست آوردن قدرت و حکومت حتی به پسر خود هم رحم نکرده بود بالاخره به آرزوی دیرینه‌اش رسید.
پیش از این فقط پولچریا تحت عنوان امپراتریس توانسته بود که چند ماهی به عنوان یک بر روم حکومت کند ولی به سرعت حکومت را از دست داده بود.
بنابراین امپراتریس ایرنه تنها زنی بود که توانسته بود به این قدرت دست یابد. در نهایت در سال ۸۰۲ طی یک کودتا حکومت ایرنه سرنگون شد.
کودتاچیان نیکه‌فوروس اول که خزانه‌دار او بود را به جای او بر تخت امپراتوری نشاندند.
ایرنه در ویلای خود در خارج از شهر بود و وقتی از ماجرا با خبر شد و شرایط را اینطور دید در مقابل امپراتور جدید سر تسلیم فرود آورد و از او تقاضا کرد که به وی اجازه دهد تا به سلامت و بدون تعرض کسی از پایتخت خارج شود.
علیرغم وعده ای که امپراتور به او داد، او را به جزیره لسیوس تبعید کردند. او ۹ ماه بعد در تنهایی و فقر درگذشت.
