چرا خامنه ای درجنگ اوکراین جانب روسیه را گرفت؟

انعکاس سایت «فری ریپابلیک » و« تاون هال» آمریکا از مقاله سیروس یعقوبی

چرا حکومت ایران در تهاجم روسیه به اوکراین جانب روسیه را گرفت؟

از سیروس یعقوبی

در حالی‌که کشورهای دموکراتیک جهان تقریبا بصورت یکپارچه تهاجم اخیر روسیه به اوکراین را محکوم کرده و بر علیه آن موضع‌گیری کرده‌اند، حکومت خامنه ای در یک جبهه گیری اشکار به دفاع از این تهاجم روسیه پرداخت و خود را هرچه بیشتر در جهان منزوی کرد. ابتدا امیر عبداللهیان وزیر خارجه ایران در توئیتر خود اقدامات تحریک‌آمیز ناتو را عامل تحریک کننده این حمله دانست و به نوعی این تهاجم را مشروع و توجیه کرد. سپس در یک اقدام کم سابقه ابراهیم رئیسی به پوتین تلفن کرده و در صحبت‌هایش تلویحا به حمایت از این اقدام روسیه پرداخت. او ضمن محکوم کردن گسترش ناتو گفت: «گسترش ناتو تهدیدی جدی علیه ثبات و امنیت کشورهای مستقل در مناطق مختلف است». وی سپس اضافه کرد که:

«امیدواریم آنچه اتفاق می‌افتد به نفع ملت‌ها و منطقه تمام شود»

[چرا خامنه ای در جنگ اوکراین جانب روسیه را گرفت؟]

مشخص بود منظور او سقوط دولت اوکراین است. روز سه شنبه اول مارس هم در حالی‌که تلفات انسانی این جنگ به چندین هزار نفر رسیده بود و شهرهای بسیاری در اوکراین ویران شده‌اند و تقریبا همه رهبران جهان خواستار توقف هرچه سریعتر جنگ شده‌اند و بسیاری از کشورها در نشست مجمع عمومی سازمان ملل این تهاجم را محکوم کردند، علی خامنه ای رهبر حکومت اسلامی ایران که به مناسبت سالروز مبعث حضرت محمد صحبت می‌کرد، مجددا آمریکا را مسئول این جنگ دانست و از محکوم کردن تهاجم روسیه خودداری کرد. ضمن اینکه در یک دروغگویی آشکار در حالی‌که تمام جهان مقاومت مردم اوکراین را ستایش می‌کنند، بطوریکه برخی حتی با دست خالی جلوی زرهی‌های مهاجم ایستاده اند، خامنه ای گفت: اگر در اوکراین مردم وارد میدان می‌شدند، وضع دولت اینگونه نمی‌شد. اما چون مردم دولت را قبول نداشتند وارد نشدند چنین وضعیتی پیش آمده است!

انعکاس در سایت تاون هال

[چرا خامنه ای در جنگ اوکراین جانب روسیه را گرفت؟]

موضع‌گیریهای اخیر سران حکومت ایران بخوبی نشان می‌دهد که آنها بطور کل از سیاست نه شرقی و نه غربی خود که در اوایل انقلاب آن را بعنوان سیاست خود تبلیغ میکردند، فاصله گرفته‌اند و به سرعت به سمت وابستگی به شرق قدم برمی‌دارند. ابتدا یک قرار داد ۲۵ ساله همکاری با چین را امضا کردند که در ماه ژانویه اجرایی شد. به گفته بسیاری از صاحب نظران با این قرارداد ایران را در بسیاری زمینه ها به چین وابسته خواهد کرد و چین کنترل بسیاری از منابع ایران را به دست خواهد آورد. در ادامه همین سیاست شاهد سفر ابراهیم رئيسی به مسکو در ماه گذشته بودیم. هر چند که او با استقبال سرد از طرف پوتین مواجه شد بطوریکه حتی حداقل های تشریفات رسمی استقبال از یک رئیس دولت هم برای او انجام نشد با این وجود خامنه ای امیدوار بود که بتواند به توافق برای یک قرارداد ۲۰ ساله همکاری با روسیه هم برسد که ظاهرا موفقیت آمیز نبود و قراردادی به امضا نرسید.

سوال اینجاست که چرا خامنه ای با وجود اینکه اکثر مردم ایران با چنین نزدیکی به چین و روسیه مخالف هستند، این میزان به سمت شرق متمایل شده؟ بطوریکه حاضر است به میزان زیادی امتیاز به این کشورها بدهد و در شرایط فعلی نیز با موضع‌گیری به نفع روسیه خود را در مقابل جهان قرار دهد؟ واقعیت این است که خامنه‌ای به شدت در وضعیت متزلزل و شکننده ای در داخل ایران مواجه است. از یک طرف بخاطر یک اقتصاد کاملا ورشکسته ناشی از فساد نهادینه شده در تمامی دستگاه های حکومت، بیش از ۶۰٪ مردم به زیر خط فقر رفته اند و نزدیک به یک چهارم جمعیت ایران به خاطر عدم توانایی پرداخت هزینه‌های سنگین زندگی در کلان شهرها به حاشیه شهرها رانده شده و در وضعیت رقت انگیزی زندگی می‌کنند. تورم بالای ۵۰٪ و بیکاری کمر اکثریت مردم را شکسته است و بسیاری دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند. تجمعات اعتراضی مستمر اقشار مختلف مردم که تقریبا روزانه در شهرهای مختلف برگزار می‌شود به یک پدیده ثابت تبدیل شده است که در برخی موارد مانند قیام کشاورزان در استان‌های خوزستان(در جنوب غربی ) و یا اصفهان(در مرکز ایران) که هزاران نفر به خیابانها آمدند در نهایت با سرکوب خونین ماموران سرکوبگر سپاه پاسداران که در هر یک از آنها ده‌ها نفر بر اثر شلیک مستقیم نیروهای انتظامی و سپاه پاسداران کشته و مجروح شدند و بسیاری نیز بازداشت گردیدند بطور موقت خاموش شدند. این وضعیت ایران را به بشکه ای از باروت تبدیل کرده است که هر آن امکان انفجار آن می‌رود. امری که خامنه ای تجربه آن را در نوامبر ۲۰۱۹ از نزدیک دیده و لمس کرده بود که در عرض مدت کوتاهی مردم در بیش از ۲۰۰ شهر ایران به خیابان‌ها ریختند و بسیاری از مظاهر دولتی مانند بانکها و مراکز پلیس را به آتش کشیدند. اگر خامنه ای با قهر و کشتن بیش از ۱۵۰۰ نفر از تظاهر کنندگان در خیابان‌ها و دستگیری ۱۲۰۰۰ نفر دیگر آنرا سرکوب نمی‌کرد چه بسا که منجر به سرنگونی حکومتش میشد. از طرف دیگر چون خامنه ای بقای خود را در دو اهرم کسب بمب اتم و همچنین دخالت در امور کشورهای دیگر مانند عراق ، سوریه ، لبنان و یمن می‌داند حاضر نیست که به سادگی از آنها دست بردارد. در نتیجه در حال حاضر در جهان آزاد نیز مطرود و منزوی شده است. بنابراین فکر می‌کند که با تکیه بر روسیه و چین می‌تواند خود را از این انزوا خارج کرده و به حیات خود ادامه دهد. ولی تجربه و تاریخ نشان داده است که هیچ حکومت دیکتاتوری که مردم خواهان سرنگونی آن هستند نمی‌تواند برای مدت طولانی به حکومت خود ادامه دهد و بسیاری در ایران منتظر شعله ور شدن آن جرقه ای هستند که بشکه باروت جامعه را منفجر کرده و حکومت خامنه ای را سرنگون کند .