۱۸تن از زندانیان سیاسی محبوس در زندان گوهردشت کرج با انتشار نامه سرگشاده‌یی تبعید زندانیان سیاسی به زندان‌های دور دست را محکوم کردند. این زندانیان در نامه خود این اقدامات مقامات قضایی و زندان را ناشی از ترس و هراس خودشان تلقی کردند. آنان تأکید کردند که این اقدامات نمی‌تواند زندانیان را در پیگیری حقوق‌شان به عقب‌نشینی وادارد. این زندانیان در نامه خود تأکید کردند: «نهادهای امنیتی و قضات وابسته به این نهادها آشکارا دریافته‌اند که زندان نه تنها مانع و بازدارنده مبارزات حق‌طلبانه زندانیان سیاسی نشده، که خود به محل و مجالی برای تداوم مبارزات و مقاومت آنان تبدیل شده».
متن کامل نامه زندانیان
در بین زندانیان امضا کننده این نامه نام زندانیانی مثل جعفر عظیم‌زاده و سعید ماسوری، سهیل عربی، آرش صادقی، حسن صادقی و محمدعلی منصوری و… که بسیاری از آنان سالیان طولانی در زندان محبوس هستند، دیده می‌شود.
متن کامل نامه ۱۸زندانی سیاسی محبوس در زندان گوهردشت به نقل از هرانا به این شرح است:
«نامه زندانیان سیاسی زندان رجایی‌شهر کرج پیرامون تشدید آزار و اذیت زندانیان سیاسی
طی ماه‌های گذشته به رغم ادعاهایی عالی‌ترین مقامات قضایی جمهوری اسلامی پیرامون رعایت حقوق زندانیان سیاسی، چیزی که عملا و هر روز در حال رخ دادن است، نه
ذره‌ای بهبود شرایط زندانیان، بلکه تشدید سرکوب و ضدانسانی‌تر کردن بیش از پیش شرایط آنان بوده است تا بالا بردن هزینه زندان، مردم به جان آمده ایران و کنشگران سیاسی در سطح سیاسی در سطح جامعه را مرعوب و مقهور سیاست‌های سرکوبگرانه سازند.
انتقال به سلول انفرادی، توهین و تحقیر، ضرب و شتم، تشکیل پرونده‌های جدید و صدور احکام تازه و تبعید به زندان‌های دور از محل سکونت و… از جمله روش‌های اعمال فشار بر زندانیان و آزار و اذیت خانواده‌هایشان است که در ماه‌های اخیر شدیدتر و گسترده‌تر شده است.
بیشتر بخوانید
مریم رجوی؛ تیک تاک تحویل سال صدای پای قیام برای سرنگونی استبداد
نه به جمهوری اسلامی
آیا آتنا دائمی را برای سر به نیست کردن تبعید کردند؟
حاکمیت استبداد رسواتر از همیشه
نهادهای امنیتی و قضات وابسته به این نهادها آشکارا دریافته‌اند که زندان نه تنها مانع و بازدارنده مبارزات حق‌طلبانه زندانیان سیاسی نشده، که خود به محل و مجالی برای تداوم مبارزات و مقاومت آنان تبدیل شده و از پشت دیوارهای بلندش، هر بار صدای حق‌خواهی زندانیان و افتادن تشت رسوایی حاکمیت استبداد، بلندتر و رساتر به گوش ایرانیان می‌رسد.
آنان به خیال باطل خود گمان می‌برد که با تشدید آزار سیستماتیک زندانیان و خانواده‌های آنان و تضییع هرچه خشن‌تر حقوق‌شان می‌توانند آنها را به سکوت و انفعال وادارند. براین اساس است که تبعید زندانیان سیاسی به زندان‌های دور از محل سکونت و زندان‌هایی با جرایمی چون مواد مخدر و قتل و سرقت و… را توأم با آزار و اذیت در حین انتقال در دستور قرار داده‌اند.
بدیهی است چنین اقداماتی بیش از آن‌که حتی ذره‌ای موجب عقب‌نشینی ما زندانیان سیاسی در دفاع از حقوق انسانی‌مان بشود، بیانگر ترس و وحشت حکومت از فریاد عدالت‌خواهی ما و نتیجه بن‌بست لاعلاج سیاسی و اقتصادی و اجتماعی است که خود در آن گرفتار آمده‌اند.
به طور قطع همان طور که تاکنون بکارگیری سیاست‌های سرکوبگرانه توسط حکومت راه به جایی نبرده است. این بار نیز این سیاست‌ها راه به جایی نخواهد برد و پیشاپیش محکوم به شکست است.
مطلب احمدیان، محمد بنازاده امیرخیزی، افشین بایمانی، جعفر عظیم‌زاده، آرشام رضایی، آرش صادقی، حسن صادقی، سهیل عربی، ابوالقاسم فولادوند، نصرالله لشنی، بهنام موسیوند، رضا محمدحسینی، سعید ماسوری، علی موسی‌نژاد، فرهاد میثمی، محمدعلی منصوری، مهدی مسکین‌نواز و آرش نصری».
