گلرخ ابراهیمی ایرایی در اعتراض به وضعیت زندان از تلفن وملاقات خود را محروم کرد
زندانی سیاسی گلرخ ابراهیمی ایرایی در زندان آمل از حداقل حقوق یک زندانی سیاسی محروم است. او به همین دلیل دست به اعتصاب تلفن و ملاقات زده است.
وی طی یک پیام کوتاهی نسبت به نقض حداقل حقوق خود در این زندان اعتراض کرد. وی گفت تا پایان یافتن این شرایط وخامت بار از تماس تلفنی که هر بار منجر به اهانت مأموران به زندانیان میشود و نیز ملاقات خودداری می‌کند.
باید یاد‌آور شد که زندان و دادگاه‌های صادر کننده حکم، تماما زیر نظر ابراهیم رئیسی بوده است که اکنون محسنی اژه ای جای او را گرفته است.
خودداری از رفتن به ملاقات و استفاده از تلفن
متن پیام کوتاه زندانی سیاسی گلرخ ایرایی چنین است: «به دلیل محرومیت از حقوق حداقلی یک زندانی و قرار گرفتن در شرایطی که حق و حقوق زندانیان با رفتار تند و لحن توهین آمیز زندان‌بانان به صورت پوئن به زندانی عرضه میشود. تا خاتمه دادن به شرایط فلاکت بار فعلی از تماس تلفنی که هر بار منجر به اهانت ماموران به زندانیان میشود و نیز ملاقات خودداری می‌کنم».
لازم به یادآوری است که گلرخ ابراهیمی ایرایی در ۱۵ شهریور ۹۳ به همراه همسرش آرش صادقی بازداشت شد. او صرفا به دلیل فعالیت مدنی و ارائه دیدگاه‌های اجتماعی خود دستگیر و زندانی شد. در اردیبهشت ۹۴ به اتهام توهین به مقدسات وتبلیغ علیه نظام در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ۶ سال زندان تعزیری محکوم شد.
ایشان در بهمن سال ۹۹ در یک پرونده سازی ساختگی جدید و صرفا برای اینکه زندانیان سیاسی در کنار هم نباشند، به زندان آمل تبعید شد. او پیشتر به مدت ۴۳ روز دربازداشتگاه اطلاعات سپاه تحت بازجویی قرار گرفت.
اعتراض به سنگسار اتهام اصلی گلرخ ایرایی
او صرفا به دلیل نوشتن داستان منتشر نشده‌ای در دفترچه شخصی خود به توهین به مقدسات متهم شد. در این داستان زنی پس از دیدن فیلم سنگسار زنی از شدت عصبانیت قران را انکار می‌کند. بازجویان با وجود انکار او اصرار داشتند که این داستان نیست. بازجویان اصرار داشتند که خاطرات شخصی گلرخ ایرایی است.
مخالفت با حکم قصاص، امضای بیانیه‌هایی در مخالفت با مجازات اعدام، شرکت در تجمعات، حمایت از زندانیان سیاسی و دیدار با زندانیان سیاسی بخشی از فعالیت‌هایی است که در حکم دادگاه به عنوان مصداق اتهامات و فعالیت‌های ضدامنیتی گلرخ ایرایی ذکر شده و به موجب آن به ۶سال زندان محکوم شده است.
