افزایش فشار بر زندانیان سیاسی بخشی از فرایند سرکوب
خامنه ای به موازات افزایش فشار برجامعه با هدف پس راندن قیام در زندان هم تلاش دارد با حاکم کردن جو فشار و سرکوب، رادیکالیزم موجود در زندان را به پاسیویسم تبدیل کند. گزارشی که در این جا می آوریم مختصری از یک گزارش کانال«سرخط» از بند چهار اوین است که در اینجا می آوریم:
گزارشی از وضعیت بند چهار زندان اوین
بند چهار زندان اوین جنب بند امنیتی ۲۰۹ و مقابل بهداری اوین قرار دارد که در حال حاضر بیش از ۳۰۰ زندانی با اتهامات مختلف در آن محبوس هستند. در سالن یک حدود ۴۰ زندانی با اتهام ارتباط با خارج از کشور که در پرینت قضایی آنان اتهام جاسوسی به آنان منتسب شده است نگهداری می‌شوند در سالن دو حدود ۴۰ زندانی با اتهام مالی اغلب چک و رد مال وجود دارد.
در هریک از سالن‌های سه و چهار هریک بیش از ۱۰۰ زندانی با اتهام مالی و سیاسی محبوس است و در سالن فرعی ۵ و ۷ ، ۲۲ زندانی مالی که مسن و اغلب بیمار هستند زندانی هستند. درمجموع بیش از ۳۳۵ زندانی در بند چهار زندانی هستند که بیش از ۷۰ نفر از آنان زندانیان سیاسی هستند.
بیش از ۵۰ نفر از زندانیان سیاسی در طبقه همکف سالن سه در چهار اتاق با تراکم بالا و خارج از استاندارد شرایط سختی را سپری می‌کنند.
در همین زمینه
گزارشی از اوین؛ بر سر بازداشت شدگان قیام چه آمده است؟
سرهنگ محمودی عامل سرکوب و فشار
این شرایط با انتساب حمید محمودی معروف به سرهنگ محمودی و متعاقب انتقال ۲۷ زندانی سیاسی از بند ۸ به بند چهار سخت‌تر هم شده است.
محمودی که به خاطر سرکوب و فحاشی به زندانیان سیاسی و غیرسیاسی در جریان قیام زندانیان اوین در مهرماه ۱۴۰۱ نامش بر سر زبان‌ها افتاد باهدف تشدید فشار بر زندانیان سیاسی به این سمت گماشته شده است. وی در بدو ورود به بند چهار محدودیت‌هایی برای برخی از زندانیان که از بند ۸ و زندان گوهردشت به بند چهار منتقل‌شده بودند اعمال نمود زندانیانی که مستقیماً در مهر ۱۴۰۱ وی مورد ضرب و شتم وی قرارگرفته بودند و علیه آنان پرونده‌سازی کرده بود.
وی زندانیان سیاسی را تهدید کرده است که « از هر ابزار برای کنترل استفاده خواهد نمود» و زندانیان را به «پرونده‌سازی مجدد» تهدید کرده است. قطع ملاقات حضوری زندانیان به‌صورت خودسرانه، تشدید فضای امنیتی در زندان، ایجاد شبکه خبرچینی بین زندانیان، پرونده‌سازی و … ازجمله اقداماتی است که در دوره یک‌ماهه ریاست بندی محمودی تشدید شده است.
فشرده کردن زندانیان سیاسی در بند چهار اوین
در آخرین اقدام وی برای بیش از ۲۰ نفر از زندانیان سیاسی پرونده‌سازی نموده و آنان را به شورای انضباطی احضار کرده‌اند که ممکن است منجر به احکام قضایی نیز گردد.
در بخش دیگری از این گزارش از بند چهار اوین آمده است:
در همین راستا روز شنبه سوم تیر، علی معزی زندانی سیاسی پس از اینکه به افسرنگهبانی فراخوانده شد به صورت ناگهانی به بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات منتقل گردید و روز یکشنبه چهارم تیرماه به مهدی حسنی دیگر زندانی سیاسی با تهدید و ارعاب و بدون ارایه دلیل گفته شد باید به بند شش منتقل گردد.
زندانیان سیاسی به این موضوع اعتراض نموده اند و نگران آن هستند که این شیوه انتقال و جداسازی به یک روال تبدیل گردد. باید به این مساله توجه نمود که جابجایی در زندان آن هم بدون دلیل زیست هر زندانی را با مشکلات عدیده روبرو می کند و می توان آن را شکلی از آزار و اذیت زندانی تلقی نمود و اگر همراه با پرونده سازی باشد تبعات بیشتری در پی خواهد داشت.
همچنین احمدرضا حائری از بابت پرونده‌ای که در دوران حبس برای وی گشوده شده است، توسط دادگاه کیفری تهران به سه ماه و یک روز حبس محکوم شده است. آرش جوهری، فعال کارگری نیز علی رغم آنکه بیش از یک سوم از مدت حبس خود را سپری کرده است، مدتهاست که با کارشکنی ضابطین و خوش‌رقصی زندانبانان از حق داشتن مرخصی و آزادی مشروط محروم است.
وضعیت اسفناک بهداشت و تغذیه
اما مشکلات زندانیان سیاسی و غیرسیاسی بند ۴ محدود به این موارد نیست. وضعیت دسترسی به درمان و بهداشت اسفناک است. زندان فقط کسانی را به مراکز درمانی اعزام می‌کند که قادر باشند هزینه درمان را پرداخت نمایند. در برخی موارد با دخالت ضابط اعزام‌های زندانیان سیاسی مختل می‌گردد یا پس از اعزام اجازه درمان در بیمارستان یا مرخصی درمانی داده نمی‌شود وضعیت زندانیان بیمار وخیم است. زندانیان عادی که دارای پول نیستند وضعیت بدی دارند.
پزشک متخصص به‌ندرت به زندان می‌آید و دارو به‌اندازه کافی در درمانگاه وجود ندارد. این در حالی است که برخی زندانیان مالی که به خاطر غارت اموال عمومی و دعوای درونی هسته قدرت در زندان هستند از مرخصی‌های طولانی برخوردارند، آنان در صورت نیاز در بیمارستان‌های خصوصی و در بخش وی آی پی بستری می‌شوند. زندانبان به خاطر زد و بندی که با این زندانیان دارد به آنان امکانات وِیژه می‌دهد…
اختلاف طبقاتی در زندان
علاوه بر معضلات فوق، وضعیت کیفیت غذا به‌شدت بد است. فرزادی رئیس زندان بارها اعلام نموده که این سیاست سازمان زندان‌هاست و ما پول برای غذای زندان نداریم. عملاً زندانیانی که قادر نیستند غذای شخصی آماده نمایند یا غذای زندان را فرآوری کنند دچار سوءتغذیه می‌شوند. وجود زندانیان مالی متمول باعث شده که زندانبان به این معضل اهمیت ندهد و حاضر به دادن جیره غذایی به‌صورت خشک به زندانیان نیست که بلکه زندانیان بتوانند غذای بهتری تهیه نمایند.
اگرچه زندانبانان، زندانیان سیاسی را تحت فشار قرار داده اند اما زندانیان عادی فرودست مستقل – که اکثرا قربانی سیاست های غلط، نابرابری و ستم طبقاتی هستند- به خاطر نداشتن وکیل، حمایت خانواده و جامعه مدنی در مواردی وضعیت بدتری دارند آنان به خاطر نداشتن صدا تحت ستم مضاعف هستند. برعکس زندانیان مالی متمول که زندگی لاکچری در این بند دارند.
