سن اعتیاد زنان به ۱۵ سال رسیده است
در حالی که فقر و کرونا در جامعه ایران بیداد میکند، سن اعتیاد بین دختران و زنان به ۱۵سالگی رسید. خبرگزاری رکنا گزارش داد که به واسطه کمبود مراکز بازپروری زنان، آنان به کارتن خوابی روی آوردهاند.
این گزارش حاکی است که در دوران شیوع کرونا، آمار معتادان متجاهر زن به شدت افزایش یافته است. این افزایش ممکن است ناشی از تعطیلی کسب و کار بسیاری از زنان باشد. برخی آمارهای حکومتی حاکی از آن بود که در دوران کرونا نزدیک به یک میلیون زن بیکار شدهاند. مهاجرت زنان معتاد شهرستانی به تهران به صورت چشمگیری افزایش یافته است.
طبق اظهارات مسئولان یکی از سراهای نگهداری و درمان زنان معتاد، سن شروع به کارتن خوابی در میان دختران نوجوان معتاد به ۱۵ سال رسیده است. در شهر تهران خانمهای معتاد متجاهری پیدا میشوند که بیش از ۶۰ سال سن دارند.
فقط ۲۸مرکز برای اعتیاد زنان
آمارهای سازمان بهزیستی حاکی از آن است که هم اکنون ۱۴۰ مرکز گذری کاهش آسیب اعتیاد در سطح کشور وجود دارد که ۲۸ مرکز مربوط به زنان است. براساس آخرین آمارهای ستاد مبارزه با مواد مخدر، حدود ۱۵۶ هزار زن معتاد در کشور وجود دارد. البته باید در این آمار به دیده شک وتردید نگاه کرد. چون جمعیت زنان معتاد بسیار بیشتر از این است.
تعداد زنان متجاهر در سطح شهر تهران به حدود هزار نفر میرسد، اما ظرفیت کل سرپناههای مربوط به زنان در پایتخت ۵۰۰ نفر است. به این ترتیب خواه ناخواه ۵۰۰ زن معتاد متجاهر در تهران، شب ها جایی برای خوابیدن ندارند. علاوه بر این اغلب این مراکز امکانات کافی برای کاهش اعتیاد زنان ندارند.
مدیر یک مرکز نگهداری زنان میگوید: تعداد مراکز کاهش آسیب و سرپناههای مربوط به بانوان نسبت به تعداد زنان کارتن خواب بسیار کم است. در عین حال، در بسیاری از این مراکز به جز سم زدایی، هیچ توجهی به مسائل دیگر بانوان معتاد از جمله مسائل روانشناسی و جامعه پذیری آنها نمیشود.
زنان معتاد به حال خود رها می شوند!
او میگوید: شرایط نگهداری از این بانوان در مراکز ماده ۱۶ بسیار نامناسب است. در بسیاری از این مراکز از سم زدایی مناسب نیز پرهیز میشود؛ چراکه بارها از زبان خانمهای معتادی که از مراکز ماده ۱۶ خارج شدهاند، شنیدهام که در این مراکز متادون هم به افراد دارای اعتیاد داده میشود.
وی کمبود فضای مناسب برای نگهداری از زنان معتاد مسن را از دیگر مشکلات حوزه رسیدگی به اعتیاد زنان توصیف کرد و گفت: بسیاری از مراکز نگهداری از زنان معتاد، از پذیرش بانوانی با سنین بالا پرهیز میکنند، چون نگهداری از آنها شرایط ویژهای دارد و در مراکزی هم که از زنان معتاد مسن نگهداری میشود، عمدتا فقط به دادن قرصهای سنگین به این دسته از بانوان برای خواباندن آنها اکتفا میشود.
اکنون شرایط به گونهای است که در این مراکز بین سه تا شش ماه از یک زن معتاد نگهداری میشود و بعد از آن، این زن در سطح شهر رها میشود. در آن مدت هم صرفا سم زدایی از بدن آن زن انجام شده. هیچ آموزش یا امکاناتی در اختیار او قرار داده نشده است و در چنین شرایطی، طبیعی است که این زن مجددا به کف خیابان و پاتوقهای معتادان باز میگردد. به همین شکل، چرخه معیوب نگهداری و بازگرداندن زنان معتاد مدام تکرار میشود.
وضعیت دختران زیر ۲۰ سال
یک فعال و مدیر مرکز نگهداری میگوید: شرایط نگهداری از دختران معتاد متجاهر زیر ۲۰ سال دشوار است. این دختران نه میتوانند در فضای سراهای بانوان زندگی کنند و نه در کمپهایی که برای آنها احداث شده است؛ زیرا دختران زیر ۲۰ سال در اوج بحران اعتیاد قرار دارند. طبیعتا نگهداری از آنها در کنار زنان مسنی که تجربههای زیادی در زندگیشان داشته و بسیاری از آنها سابقه زندان نیز دارند، قطعا مناسب نیست.
بر اساس مشاهدات میدانی و تجربی میتوان گفت در دوره شیوع کرونا هم تعداد زنان معتاد متجاهر افزایش یافته و هم سن اعتیاد زنان به وضوح پایین آمده است.
زنان و دختران اولین قربانیان دیکتاتوری
بیشتر دختران نوجوان معتاد یا در خانوادههای بدسرپرست زندگی میکنند یا اساسا برخی از اعضای خانواده آنها دارای اعتیاد هستند و همین مساله آنها را به دامان اعتیاد کشانده است.
بسیاری از این زنان و دختران به دلیل عدم وجود مراکز نگهداری، پایشان به محافلی کشیده میشود که آنها را مورد تعدی قرار میدهند. این زنان و دختران در معرض آسیبهایی جدیتر و فراتر از صرف اعتیاد قرار میگیرند.
به این ترتیب مشخص میشود که در سایه دیکتاتوری مذهبی حاکم بر میهن نه تنها زنان از موقعیت اجتماعی خود محروم شدهاند، بلکه در سایه جنس دوم بودن به چه ورطه هولناکی سوق داده شده اند. درحالی که دختران و فرزندان مقامات حکومتی درخارج از کشور و در بهترین دانشگاهها درحال تحصیل هستند، دختران معصوم مردم در خیابانها درمعرض اعتیاد و فساد به حال خود رها شدهاند.
