در نبود تشکل‌های کارگری مدافع کارگران و وجود یک نظام خودکامه و ضد کارگری، وضعیت وخیمی در اردوگاه زحمت کشان و فرودستان جامعه حاکم است.
در روزهای آغازین سال جدید درحالی که بیکاری و تورم بصورت افسار گسیخته در حال افزایش است، اما خامنه ای ظالمانه و ستمگرانه تسمه خود را از گرده کارگران کشیده است و از دادن همان حداقل افزایش حقوق به آنان نیز خودداری می کند.
در حالی که نرخ رسمی تورم در پایان سال ۱۴۰۱ بالای ۵۰ درصد بوده است، افزایش دستمزد کارگران تنها ۲۷درصد اعلام شد. خود چنین نرخ افزایشی موج خشم شدید جامعه کارگری ایران شده است، اما دستگاه تحت فرمان خامنه ای از اجزای همین ۲۷درصد هم خودداری کرده است
تلویزیون حکومتی در روز ۲۶ فروردین ۱۴۰۲ اعلام کرد که «افزایش حقوق کارگران از اول خرداد ماه اعمال می‌شود».
اما وزارت کار رییسی برای پوشاندن این حق کشی از جامعه کارگری با وقاحت اعلام کرد:«شورای عالی کار در جلسه ۲۹ اسفند۱۴۰۱ با افزایش حقوق کارگران برای سال۱۴۰۲ به‌میزان ۲۷درصد یعنی ۷درصد بیشتر از حقوق کارمندان دولت موافقت کرد».
وزارت کار رییسی اصلا به روی خود نمی آوردکه تورم به بالای ۶۰ درصد رسیده است اما با وقاحت ابتدا افزایش دستمزد کارگران در سال۱۴۰۱ را به‌رخ کارگران می‌کشد و سپس خاطرنشان می‌کند که با افزایش ۲۷درصدی برای سال۱۴۰۲، حقوق کارگران از ۴میلیون و ۱۷۰هزار تومان به۵میلیون و ۳۰۸هزار تومان افزایش یافته است. اما عامدانه فراموش می کند که اعتراف کند این میزان افزایش دستمزد کارگرن حتی ۱۰درصد افزایش هزینه مسکن را هم نمی پوشاند و بدتر از همه آنکه این حداقل افزایش هم پرداخت نشده است و تازه قرار است از خردادماه آنهم اگر پولی در صندوق دولت ورشکسته رییسی مانده باشد پرداخت شود.
در همین زمینه
جلسه شورای عالی کار و تلاش حکومت برای خاکسترنشین کردن کارگران
افزایش قیمت‌ها و دست خالی کارگران
درحالی کارگران از دریافت همان ۲۷درصد افزایش دستمزدشان محروم ماندند که قیمت مایحتاج عمومی با شروع سال جدید به سرعت افزایش یافته است
گوشت مرغ از کیلویی ۶۰تا۷۰ هزار تومان به ۸۵هزار رسید
و به گزارش روزنامه ستاره صبح نرخ کرایه تاکسی و اتوبوس در تهران تا ۴۰درصد افزایش یافت.
اما زحمتکشان یادشان نرفته است درحالی که دولت از افزایش ۲۷درصدی دستمزدشان خودداری کرده است، دستمزد نیروهای سرکوبگر را ۵۰درصد افزایش داده و رییسی در سخنرانی روز قدس در تهران اعلام کرد که حکومت کمترین تردیدی در استمرار حمایت آشکار از جبهه مقاومت یعنی همان تروریست‌های مزدور نخواهد کرد.
اما این تنها یک سمت ماجراست. طرف دیگر این معادله ما کارگران و تهیدستان قرار داریم که دیگر به این زندگی تقریبا ناممکن! دیگر تن نمی دهیم. به آن رضایت نمی دهیم و همگام با قیام همگانی برای برافکندن دستگاه جور و استثمار حاکم تلاش خواهیم کرد.آن کارشناس حکومتی به درستی گفته بود که:«لشگر گرسنگان هنوز به‌میدان نیامده… اگر این لشکر به‌میدان و خیابان بیایند هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را جمع کند». بله همان لشکر بدون صدا اما خشمگین هستیم که به زودی سرخواهیم رسید.
