در حالیکه رژیم ایران با بحرانهای فزاینده داخلی و بینالمللی دستوپنجه نرم میکند، خامنهای بار دیگر وارد میدان شد تا با فرمانی مستقیم، فضای پرتنش مجلس را مهار کرده و صدای اختلافات درونی را خفه کند. او در سخنانی صریح، نمایندگان مجلس را از «سؤالپرسیدن زیاد»، «احضار مسئولان دولتی» و حتی تحقیق و تفحصهای گسترده برحذر داشت و خواستار «کاهش برخوردهای علنی» و خودداری از «جبههبندی» در برابر دولت شد. پیام خامنهای روشن بود:
بس است، صدای سگدعواها را خفه کنید!
خامنهای در تازهترین سخنرانیاش با لحنی آمرانه، خطاب به نمایندگان مجلس گفت که باید از «اختلافافکنی» پرهیز شود و فضای عمومی کشور باید «صدای واحد» داشته باشد. او تصریح کرد که زمان «یقهگیری» سیاسی گذشته است و در شرایط کنونی، وحدت – البته از نوع فرمایشی – مهمتر از هر زمان دیگری است.
او صراحتاً گفت:
«تحقیق و تفحصها، سؤالها، احضارها؛ اینها اگر از حد بگذرد، هم مجلس را گرفتار میکند و هم دولت را فلج.»
پارادوکس مجلس و هم گرایی!
به عبارت دیگر، او خواستار پایان دادن به هر نوع نظارت واقعی و انتقاد علنی از دولت شد. اینگونه رفتارها، از نظر او، به ضرر «منافع ملی» تمام میشود، آن هم در شرایطی که میلیونها ایرانی زیر بار فقر و فساد له میشوند.
خامنهای تأکید کرد:
«نماینده باید بداند حرفش چه اثری در جامعه دارد. اینطور نباشد که با یک سخنرانی، عدهای سوءاستفاده کنند.»
یعنی اگر کسی در مجلس درباره فقر، تورم، فساد یا ناکارآمدی دولت حرفی بزند، مقصر است، نه آنکه مسبب این مشکلات باشد!
او حتی درباره بودجه هم گفت:
«بودجه را که دولت میدهد، نباید زیاد دستکاری کرد. شاکلهی آن باید حفظ شود.»
خامنهای بهوضوح خواستار آن بود که مجلس نقش دکوراتیو خود را بازی کند و در روند تصمیمگیریهای اقتصادی، سیاسی و هستهای کوچکترین دخالتی نکند؛ چرا که به زعم او، تنها صدایی که باید شنیده شود، صدای خامنهای و دولت همسو با اوست.
در همین زمینه
خامنهای از چی ترسیده؟
او حتی خطاب به نمایندگان گفت:
«به جای اینکه در تریبون عمومی علیه هم حرف بزنید، پشت درهای بسته بحث کنید.»
یعنی اگر هم اختلاف نظری هست، آن را پشت پرده پنهان کنید تا چهره نظام در نگاه عمومی آسیب نبیند.
در نهایت، خامنهای بار دیگر از نمایندگان خواست که مجلس را به بلندگوی دعوا و اختلاف تبدیل نکنند و آن را به ابزار “امیدآفرینی” در جامعه تبدیل کنند!
تحلیل تکمیلی: پیوند با بنبست مذاکرات اتمی
تمام این تلاشهای خامنهای برای ساکتکردن مجلس و جلوگیری از نمایش اختلافات در شرایطی صورت میگیرد که رژیم در پرونده هستهای با بحران شدیدی روبهرو شده است. پس از سالها وقتکشی و بازیهای دیپلماتیک، حالا حتی کشورهای اروپایی نیز در شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی قطعنامه ای را علیه رژیم به رای گذاشتند. سطح غنیسازی اورانیوم، ابهام درباره سایتهای اعلامنشده، و امتناع رژیم از پاسخگویی شفاف، همه و همه رژیم را به نقطه انزوایی بیسابقه کشانده است.
دولت پزشکیان در بنبست اقتصادی و دیپلماتیک گیر افتاده و هیچ افق روشنی برای گشایش وجود ندارد. خامنهای نیز با احساس خطر از گسترش نارضایتی اجتماعی و گسترش شکاف درونحاکمیتی، سعی دارد با دهنهزنی به مجلس، دستکم ظاهر وحدت را حفظ کند. اما واقعیت این است که نظام به نقطهای رسیده که حتی در داخل خود نیز از هم فرو میپاشد، چه برسد به آنکه در برابر فشارهای خارجی تاب بیاورد.







