نگاهی به امضای پیمان دفاعی مکه و نگرانی آخوندها
پیمان مکه در ۷ اوت ۲۰۲۶ یعنی ۱۸ مرداد ۱۴۰۵ میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در شهر مکه امضا شد و هدف آن ایجاد چارچوبی برای همکاری و دفاع متقابل میان سه کشور است. بر اساس مفاد اعلام‌شده، هرگونه حمله مسلحانه علیه یکی از اعضا، حمله علیه هر سه کشور تلقی می‌شود و اعضا متعهد به همکاری برای مقابله با تهدید خواهند بود.
وزیر خارجه ترکیه این بند را از نظر فنی مشابه ماده ۵ ناتو دانسته است. این توافق در شرایطی شکل گرفته که منطقه خاورمیانه با تنش‌ها و بحران‌های امنیتی فزاینده روبه‌رو است. با وجود گمانه‌زنی‌ها درباره نقش ایران و اسرائیل در محاسبات امنیتی این پیمان، مقام‌های ترکیه و پاکستان تأکید کرده‌اند که توافق علیه کشور مشخصی از جمله ایران طراحی نشده و ماهیتی دفاعی دارد. باتوجه به اینکه ترکیه بعنوان عضوی از ناتو در این پیمان مشارکت دارد اهمیت این پیمان بیشتر می‌شود.
گمانه زنی‌های روزنامه‌های رژیم
روزنامه حکومتی آرمان ملی در این مورد نوشت: این پیمان، اگر نشانی از واقعیت داشته باشد، یک زلزله ژئوپلیتیک در منطقه است.
همین روزنامه از قول حسام‌الدین آشنا نوشت: «توافق سه‌جانبه قواعد پیرامونی جنگ را تغییر می‌هد. اثر فوری آن، کاهش کارایی تهدید علیه کشورهای خلیج فارس و افزایش احتمال ورود ترکیه و پاکستان به منازعه در صورت حمله به عربستان است. اثر ساختاری آن ایجاد هسته‌ای برای نظم امنیتی جدید به محوریت ریاض، آنکارا و اسلام‌آباد است».
یعنی برغم اینکه رژیم ولایت فقیه سالها تلاش کرده بود خود را به عنوان یک قدرت منطقه‌ای و به قول خود «ام‌القرای» جهان اسلام جا بزند اکنون هم‌پیمانی سه کشور مسلمان و قدرتمند منطقه آن هم در کشاکش جنگ و تهدیدات رژیم علیه کشورهای منطقه، بیانگر از دست رفتن همه رویاهای آخوندها است.
بیشتر بخوانید
جنایتکاران قتل عام ۶۷ در ایران را چگونه می‌توان تحت تعقیب قرار داد؟
روزنامه دنیای اقتصاد نیز به قلم کوروش احمدی دیپلمات سابق رژیم می‌نویسد:
اگرچه هنوز تکلیف این امور روشن نیست، اما حداقل نباید در کارکرد آن در حوزه دیپلماسی و بازدارندگی تردید کرد. این پیمان را باید ادامه روندی دانست که با «موافقت‌نامه دفاع متقابل سعودی-پاکستان» در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵ شروع شد
و ادامه می‌دهد:
در مورد اینکه نگرانی عربستان عمدتاً از ناحیه ایران و گروه‌های متحد ایران است، تردیدی وجود ندارد. اکنون ظاهراً اولویت‌های عربستان در مرکز توجه قرار دارد و هدف پیمان تمرکز بر این اولویت‌ها است. اما پیمان جدید رسما دفاعی توصیف شده و دو عبارت «حمله مسلحانه علیه یکی» و نیز «بازدارندگی جمعی» در بیانیه مکه نیز موید دفاعی بودن آن است. بر این پایه تکذیب شده که این پیمان علیه کشور مشخصی است. اما بدون شک ایران با توجه به کم و کیف رابطه‌اش با عربستان مهم‌ترین کشوری است که باید پیامدهای آن را بررسی کند.
حسین شریعتمداری نیز در کیهان حکومتی نوشته بود:
سخن درباره دولت پاکستان است که در مذاکرات پس از حمله جنایتکارانه آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، نقش میانجی را برعهده داشته و شاید قرار است باز هم این نقش را برعهده داشته باشد! کشوری که نخست‌وزیرش، ترامپ پلید و جنایتکار را انسانی شریف می‌داند! و معتقد است که باید تقدیر از عملکرد او با خط طلایی در تاریخ نوشته شود (!) و در همان حال در «پیمان نظامی مکه» با سمت و سو و موضوع دفاع از منافع آمریکا و رژیم صهیونیستی (ترجمه کنید علیه ایران و ملت‌های مسلمان) شرکت دارد و به بهانه «حفظ امنیت دریای سرخ و باب‌المندب»! برای مقابله با انصارالله یمن (باز هم در نهایت علیه ایران) رسماً اعلام آمادگی کرده و متعهد می‌شود. آیا کشوری (بخوانید دولتی) با این هویت شایسته میانجیگری است؟! معلوم است که نیست و خوشبختانه مسئولان محترم کشورمان به این نکته توجه دارند.»
واضح است که ناآرامی‌های اخیر در منطقه و جنگ‌افروزی‌های رژیم ایران کشورهای ثروتمند منطقه را بیش از هر زمانی نگران سازد و آنان تلاش دارند به سمت پیمان‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای بروند تا امنیت خود را حفظ نمایند.
همان‌طور که رسانه‌های حکومتی ایران اذعان کرده‌اند پیمان مکه به صورت بالقوه می‌تواند علیه رژیم تهران عمل کند.
سران رژیم ایران سالها است که با به‌کارگیری نیروهای نیابتی در منطقه و ارعاب این کشورها تلاش کردند سیاست را در منطقه به نفع خود به گروگان بگیرند اما اکنون تعادل دیگری در منطقه حاکم شده است. تعادل جدید دیگر به رژیم و نیروهای نیابتی‌اش امکان مانور نمی‌دهد و پیمان مکه شاهدی بر این مدعاست.
منابع
- – دنیای اقتصاد، پیمان دفاعی مکه – ۱۸ مرداد ۱۴۰۵
- – آرمان ملی، پیمان مکه؛ مثلث امنیتی جدید منطقه – ۱۸ مرداد ۱۴۰۵
- – کیهان، ۱۵ مرداد ۱۴۰۵
