در حالی که حکومت ولایت فقیه با لفاظی‌های توخالی از قدرت اول منطقه دم می‌زند، سخنان اخیر نبویان، نایب‌رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس، واقعیت تلخ ضعف‌های ساختاری و وحشت حاکمیت از سایه نفوذ را عریان می‌سازد. به گزارش سایت حکومتی دیده‌بان ایران در ۸مهر ۱۴۰۴، نبویان با لحنی پر از اضطراب اعتراف می‌کند: «می‌گویند دشمن اشراف اطلاعاتی خود را از کجا به دست آورده؟ چقدر این‌ها نفوذی دارند؟، این‌ها ده درصد هم نفوذی ندارند». این انکار فوری، نه از سر اطمینان، بلکه از عمق ترسی استراتژیک برمی‌خیزد که حکومت را به انکار حتی ده درصد نفوذ وامی‌دارد.
انکار برای حفظ ظاهر، اما اعترافی ناخواسته به عمق بحران
نبویان، که خود را در قلب سیستم امنیتی می‌بیند، جزئیات حمله اخیر اسرائیل به جلسه شورای عالی امنیت ملی را با زبانی که بیشتر به توجیه شبیه است، توصیف می‌کند: «از مکان جلسه… بخشی را با موبایل متوجه شدند، بخشی هم ماشین‌های سران قوا که از سطح شهر رد شد را دوربین‌ها گرفت» این اعتراف، نه تنها به آسیب‌پذیری تکنولوژیک، بلکه به وابستگی روزمره حکومت به ابزارهای دیجیتال اشاره دارد. او هشدار می‌دهد: «با موبایل تمام ویژگی‌ها و اخلاقیات شما و جای شما را متوجه می‌شوند». حتی به راننده خود اشاره می‌کند که موبایل دارد، و اینجا است که ترس شخصی به وحشت جمعی تبدیل می‌شود.
در همین زمینه
ترس و وحشت نبویان از اینترنت
نبویان از کنترل دوربین‌های سر چهارراه که به بستر اینترنت متصل است، ابزاری که به ادعای او، در اختیار اسرائیل قرار دارد. حتی اپلیکیشن‌های بومی مانند ایتا را از اتهام مبرا نمی‌داند و می‌گوید: «هر چه در بستر اینترنت است در اختیار دارند». این سخنان، فراتر از یک هشدار امنیتی، تصویری از جامعه‌ای تحت رصد دائمی ترسیم می‌کند؛ جامعه‌ای که حکومت آن را ملت ایران خطاب می‌زند، اما در عمل، زندانی در شبکه‌ای از نظارت خودساخته است.
پوسیدگی بنیادین حکومت خامنه ای
از منظر کارشناسی، این افشاگری نبویان، زنگ خطری برای پوسیدگی بنیادین حکومت است. در حالی که خامنه‌ای و دار و دستش سال‌ها با شعارهای استکبارستیزی و قدرت منطقه‌ای، افکار عمومی را فریب داده‌اند، حملات اخیر، از ترور دانشمندان هسته‌ای تا بمباران تأسیسات نظامی، نشان‌دهنده برتری اطلاعاتی و تکنولوژیک است. کارشناسان امنیت سایبری، مانند گزارش‌های مؤسسه کارنگی، تأکید دارند که حکومت ایران، با وجود سرمایه‌گذاری‌های کلان در سپر سایبری، همچنان در برابر ابزارهای ساده‌ای چون GPS موبایل و الگوریتم‌های ردیابی، آسیب‌پذیر است.
این ضعف، ریشه در فساد سیستماتیک دارد، که نبویان نماینده آن است، نه تنها اطلاعات را به نفوذی‌ها لو می‌دهد، بلکه عمق پوسیدگی حکومت لرزان آخوندی را به نمایش می گذارد. حکومت خامنه ای که تنها با سرنیزه و اعدام خود را سرپا نگه داشته، حالا از درون می‌پوسد؛ جایی که حتی نمایندگان مجلس، به جای دفاع از امنیت، به توجیه شکست‌ها می‌پردازند.
کابوسی که باید پایان یابد
سؤال کلیدی اینجاست: آیا این افتادن تشت رسوایی، پایان بازی پوشالی قدرت اول منطقه است؟ سخنان نبویان، نه تنها ترس را برملا می‌کند، بلکه به مردم ایران یادآوری می‌کند که بنای این حکومت بر دروغ و ترس بنا شده است. در برابر خشم آتشین جنبش‌های مردمی، از زن، مقاومت، آزادی تا اعتراضات اقتصادی و یا فعالیت‌های کانون‌های شورشی، این حکومت، همچون قلعه‌ای شنی، در آستانه سرنگونی است. آینده، نه در انکارهای توخالی، بلکه در اراده‌ای جمعی مردم نهفته که این کابوس را با قیام‌های آتشین به پایان خواهد رساند.
