وقتی مهر می آید، مشق مان را خط نزنید!
بچه‌ها گوش کنید! کتب و مطلب درس نظری احتیاج ما نیست. رشته ویژه ما تجربی است.
بیش از چهل سال تجربه ٱموخت به ما که نظام حاکم در نبردی است عظیم با مردم.
می‌ستیزد با خلق،
می‌کشد بی پروا،
بچه های خلق اسیر،
و ندارد رحمی دیو ملعون ولایت. [شروع سال تحصیلی با ۱۵ میلیون دانش آموز و نیمکت های خالی همکلاسان!]
درس امروز ما نه فیزیک است نه شیمی و نه مشق نظری!
ظرف ارعاب حکومت دگر اشباع شده است. وزن مخصوص فلانی صفر است و همین ما را بس.
بچه ها زنگ انشا نیست. مطلب انشامان به چه سان زیستن است و چگونه مردن.
زندگی دایره بسته اقلیدس نیست؛ زندگی پرواز است تا دم مرگی سرخ.
مرگ هم پرواز است تا به اوج ملکوت، تا به دیدار عزیزان رفتن.
یا پیش فرمانده خلق پیش هزاران اختر رخشنده و خونین پیکر و نشستن سر خوان پیش خدا.
درس امروز ما نه حساب است نه جبر، همه مختاریم. نکنیم سجده به درگاه نظامی فاسد.
اگر در جامعه لقمه نانی هست و یک تکه پنیر، حاصل ضرب نبرد خلق است با ستیز من و تو، ورنه این دیو سیاه نشده عاشق ما.
ٱنچه سخت معلوم است مرگ محتوم رژیم است و لیک اگر امروز نجنبیم من و تو درد و رنج است که بیشتر می‌آید.
خامنه ای و رئیسی به ریش من و تو می‌خندند.
عدد مجهول هم درک رزم خلق است با قیام من و تو.
پس ببینید یاران! معادله ساده شده ست؛ [اول مهر، روز غم یا خوشحالی دانش آموزان؟!]
یک طرف خلق اسیر، یک طرف سیستم پیر این رژیم درمانده ست که باید به حسابش برسید و طنابش را از گردن خلق بازکنید.
جمع ببندید به خودش تا بماند بر جا رقص و پایکوبی خلق، شور و شادابی خلق.
و ریاضی سخت است، ببینید شوخی نیست! بینهایت جواب مسئله‌ست، وقتی صفری برود زیر عدد.
خودمانیم چه صفایی دارد مرگ نظامی که دجال قرن است.
بچه ها! چه صفایی دارد دیدن صحنه پا به فرار سرکوبگران.
پس بچه ها درس اول آزادی است و مشق اول مشق آتش است.
