مراکز تربیت تروریسم و بنیادگرایی درآتش سوخت
حوزه ی علمیه نامی است که به مراکز آموزشی و پژوهشی دینی در جهان اسلام و به ویژه در میان شیعیان داده میشود. نخستین حوزه علمیه ویژه شیعیان در سده ی چهارم قمری در شهر نجف عراق برپا شد.
اما از زمان روی کار آمدن رژیم جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹دستور کار و مندیت حوزه ها ی علمیه در ایران بکلی تغییر کرد و به مراکزی برای تربیت جاسوس و مبلغین بنیادگرا برای اعزام به شهرهای مختلف داخل ایران و همچنین به خارج ایران مثل عراق و افغانستان و فلسیطین و لبنان و دورترین نقاط جهان مثل آمریکای جنوبی و آفریقا شد
هدف عضو گیری در این کشورها و اعزام به حوزه های تربیتی داخل ایران برای آموزش تروریسم سازمان یافته مبتنی بر دیدگاههای بنیادگرایی بوده است. در این حوزه ها بنیادهای فکری و عقیدتی تروریسم با مغز شویی و تغییر افکار دانشجویان صورت میگیرد. در این حوزه ها همچنین منابع و انگیزه های فکری تیم های تروریسم خفته در خارج ایران بررسی و تامین میشود. از دیگر اهداف این حوزه تربیت مداحان سران رژیم و قاضیان شرع برای پیشبرد اهداف قضایی رژیم و مشروع کردن رفتارهایی مثل سنگساز و قطع اعضای بدن و توجیه آنها برای پوشش آنها با قوانین اسلام میباشد
بودجه این حوزه ها از طرف یکی از نهادهای دستگاه ولی فقیه رهبر پرداخت میشود
در جریان اعتراضات گسترده که از ۲۵ ابان با جرقه ای که بمناسبت افزایش قیمت بنزین شروع شد تظاهر کنندگان تنفر و انزجار خود را از این مراکز با حمله به این مراکز نشان دادند یک نمونه آن حمله به حوزه علمیه کازرون میباشد که از زبان یکی از اعضای این حوزه تشریح شده است او میگوید :
صبح شنبه ۲۵ آبان شهر کازرون شلوغ شد و صدای معترضین از دور شنیده میشد .برای ما که در حوزه بودیم خبرهای التهاب‌آور و ناخوشایندی از دور به گوش می‌رسید هوا که رو به تاریکی رفت، شدت حملات معترضین و خسارت‌هایی که به مراکز و اموال دولتی می‌زدند، بیشتر شد
به طلبه‌ها گفته‌شد از حوزه خارج نشوند، درهای حوزه قفل شد. حوالی ساعت 5 عصر بود که تعدادی از طلبه‌ها که برای آگاهی از وضعیت شهر، به‌صورت نامحسوس در خیابان‌ها تردد می‌کردند، خبر دادند معترضین قصد حمله به حوزه را دارند.
مدیریت حوزه نیروی انتظامی را در جریان قرار داد. و ما اطمینان پیدا کردیم هیچ خطری حوزه را تهدید نمی‌کند. بنابراین طبق روال، به سالن غذاخوری رفتیم. اما مشغول غذا خوردن بودیم که گروهی از طلبه‌ها که در طبقه بالا بودند، سراسیمه وارد سالن غذاخوری شدند و گفتند به حوزه حمله شده.
حوزه دو حیاط دارد. وقتی معترضین به حیاط اول حمله کردند، گروهی از طلبه‌ها خودشان را به حیاط دوم رساندند و پشت درِ حیاط را سد کردند تا آنها نتوانند وارد شوند. اما مشکل اینجا بود که به‌جز درِ حیاط اول، باقی درها چوبی بود و معترضین همه درها را خرد کردند و وارد شدند. از آنجا، تخریب‌ها شروع شد.
آنها همه‌جور امکانات هم داشتند؛ از اسلحه، کوکتل مولوتوف و ترقه‌های دست‌ساز. بنابراین خسارت زیادی وارد کردند که اغلب در قالب آتش‌زدن بود؛ ۳ خودرو، ۶ موتور، اتاق نگهبانی، اتاق رایانه، اتاق یکی از معاونان حوزه، سالن مطالعه کتابخانه و چند اتاق در طبقه بالا، توسط معترضین به آتش کشیده‌شد. در اتاق معاون حوزه که تعداد زیادی کتاب قرار داشت، آنقدر کوکتل مولوتوف انداخته‌بودند که حجم بزرگی از آتش ایجاد شده‌بود و حرارت آنقدر زیاد بود که هیچ‌کس نمی‌توانست به آن نزدیک شود.
ما حدود ۶۰ طلبه بودیم اینطور بود که گروهی از طلبه‌ها در سالن مطالعه کتابخانه پناه گرفتند و میزهای مطالعه را پشت در گذاشتند تا معترضین نتوانند وارد شوند. آنها وقتی پشت در رسیدند اما هرچه تلاش کردند نتوانستند وارد شوند،آنها سپس اتاق کناری را آتش زدند تا از این طریق طلبه‌ها را تحت‌فشار قرار دهند. حجم آتشی که ایجاد شده‌بود آنقدر زیاد بود که کم‌کم فضای سالن مطالعه و اتاق‌ها پر از دود شد و طلبه‌ها در حالت خفگی قرار گرفتند.
این درگیری حدود یک ساعت‌ونیم طول کشید و طلبه‌ها در این مدت در اتاق‌ها حبس شده‌بودند. آشوبگران با سلاح‌های سردی که در دست داشتند، هرکس را می‌توانستند، می‌زدند. چند نفر از طلبه‌ها به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتند معترضین ابتدا چیزی نمی‌گفتند اما وقتی تعدادشان بیشتر شد، شروع به دادن شعارهای ضد آخوندها کردند مدام سراغ مدیر حوزه را می‌گرفتند. آنها اسم مدیر را هم می‌دانستند. این درگیری بدون کشته شدن کسی تمام شد و روز بعد از حادثه به حوزه برگشتیم و شروع به پاکسازی حوزه از آثار تخریب و آتش‌سوزی کردیم اما بازسازی آن حجم از تخریب، زمان زیادی خواهد برد . روحیه بعضی طلبه‌ها به‌ویژه ورودی‌های جدید، چندان مناسب نبود. به همین دلیل از مدیریت حوزه درخواست کردیم کلاس‌ها را تا شروع هفته آینده تعطیل کنند تا طلبه‌ها بتوانند به شهرهای خود مثل بوشهر، برازجان، خَرامه، یاسوج، دهدشت و… بروند و با دیدار خانواده‌هایشان تجدید روحیه کنند.
