در کوچه‌پس‌کوچه‌های سوخته بندر، هنوز بوی خاکستر و درد در هوا پراکنده است. جان‌هایی که در شعله‌های بی‌رحم فاجعه‌ای خاموش شدند، هنوز نامی ندارند و هنوز داستان‌شان ناگفته مانده است. فاجعه بندرعباس، نه یک حادثه، که زخمی عمیق بر پیکره وجدان ماست؛ زخمی که حکومتی ستمگر می‌کوشد با خاکستر سانسور و فراموشی، آن را از خاطرمان محو کند. اما ما، مردم، وارثان این درد، سوگند خورده‌ایم که نگذاریم این جان‌های سوخته در پستوی زمان گم شوند.
فاجعه بندر زاده قلب تاریک سپاه پاسداران ولایت فقیه
این فاجعه، نه از سر تقدیر، که از قلب تاریک سیاست‌های جنایت‌بار حکومت ولایت فقیه زاده شد. انفجار مواد شیمیایی برای تولید سوخت جامد برنامه موشکی سپاه پاسداران، جان‌های بی‌گناه را به‌کام مرگ کشاند. مادرانی که در انتظار به آغوش کشیدن فرزندان‌شان بودند، کارگرانی که برای لقمه‌ای نان جان کندند و کودکانی که هنوز طعم زندگی را نچشیده بودند با از دست دادن سرپرست‌شان، قربانی مطامع حکومتی شدند که جز قدرت و سلطه، هیچ نمی‌شناسد. اما حکومت خامنه‌ای، به‌جای پاسخگویی، به‌جای عذرخواهی، به‌جای شفافیت، راه سانسور و انکار را برگزید. تلاش کرد تا اذهان را منحرف کند، تا نام سپاه پاسداران، این ماشین مرگ و ویرانی، از این جنایت پاک شود. اما مگر می‌شود حقیقت را زیر خاکستر پنهان کرد؟
فریاد جان‌های سوخته بندر شنیده می‌شود
جان‌های سوخته بندر، فریاد می‌زنند. از زیر آوار، از میان شعله‌های خاموش، صدایشان هنوز به گوش می‌رسد: «ما را فراموش نکنید!» این فریاد، نه فقط یک سوگ، که یک فرمان است؛ فرمانی به ما، به نسل جوان، به شورشیان و آگاهان، که نگذاریم این ظلم در سایه فراموشی مدفون شود. وظیفه ماست که این صدا را زنده نگه‌داریم، که نام تک‌تک قربانیان را فریاد بزنیم، که نگذاریم حکومت با تاکتیک‌های نخ‌نمای خود، این جنایت را به حاشیه زمان تبعید کند.
در همین زمینه
گم‌شدگان فاجعه بندرعباس چه کسانی هستند؟
ندای خانواده‌های دردمند و داغدار فاجعه بندرعباس
ای مردم ایران، ای جوانان شورشی، ای وجدان‌های بیدار! خاکستر این فاجعه، بذر قیام است. از هر جان سوخته، شعله‌ای باید برافروخت که ظلم ولایت فقیه را به آتش بکشد. ما نه‌تنها فراموش نمی‌کنیم، که با هر نفس، با هر قلم، با هر قدم، این حقیقت را فریاد می‌زنیم: عامل این فاجعه، سپاه پاسداران است؛ حکومتی است که خون مردم را به‌پای مطامع خود ریخته و هنوز از پاسخگویی می‌گریزد.
بیایید عهد ببندیم که نگذاریم این جان‌های سوخته، قربانی فراموشی شوند. بیایید با هر واژه، با هر تصویر، با هر فریاد، یادشان را زنده نگه داریم. بندرعباس، فاجعه‌ای نیست که در تاریخ گم شود؛ این زخم، این درد، این فریاد، بخشی از مبارزه ماست برای عدالت، برای آزادی، برای روزی که دیگر هیچ جانی در شعله‌های ظلم و ستم نسوزد.
به احترام جان‌های سوخته، به احترام مادران داغدار، به احترام آینده‌ای که از خاکستر این فاجعه باید برخیزد، قلم بردارید، صدا بلند کنید، و فریاد بزنید، ما شما را فراموش نخواهیم کرد!
