داستان مادر رضایی‌ها نماد مقاومت و پایداری برای آزادی و کرامت انسانی
سخنرانی نماینده کنگره رائول ریز (Raul Ruiz) در باره عزیز رضایی مادر رضایی‌های شهید درکنگره آمریکا بیانگر وجدان بیدار و آگاه کسانی است که در مقابل حقیقت بی‌دریغ فروتنی می‌کنند.
مشروح سخنرانی رائول ریز عضو کنگره در مجلس نمایندگان آمریکا
آقای رئیس، امروز به پا خاسته‌ام تا شجاعت عمیق و فداکاری بی‌نظیر زنی را گرامی بدارم که داستانش نماد مبارزه پایدار برای آزادی و کرامت انسانی در ایران است. زنی که به سادگی و با محبت «عزیز» نامیده می‌شود، به معنای «عزیز» یا «محبوب». نام کامل او عزیز رضایی است و او مادر مقاومت است.
عزیز در سال ۱۹۲۹ در زرین‌رود ایران به دنیا آمد و همچون بسیاری از مادران سراسر جهان، در جوانی ازدواج کرد، خانواده بزرگی را بزرگ کرد و برای آینده بهتر فرزندانش تلاش نمود. اما جریان‌های تاریخ ایران، خانواده او را به قلب سرکوب سیاسی و ارعاب کشاند.
عزیز رضایی و فدای بیکران
عزیز دردی را تحمل کرد که هیچ والدینی نباید با آن روبه‌رو شود: از دست دادن ۹ تن از اعضای خانواده‌اش؛ چهار پسر، سه دختر و دو داماد، که همه در دو دیکتاتوری پی‌درپی که از صدای کسانی که به دنبال دموکراسی و حقوق اولیه بودند می‌ترسیدند، کشته شدند.
ابتدا در دوران شاه و سپس در رژیم روحانی که جای او را گرفت.تنها «جرم» به‌اصطلاح فرزندانش، مشارکت در جنبش مخالف دموکراتیک ایران بود؛. جنبشی که جرات کرد بگوید مردم ایران شایسته آزادی، عدالت و احترام به حقوق بشر هستند.
در دوران حکومت شاه، سه تن از فرزندان عزیز زندانی و شکنجه شدند و یکی در خیابان به دست پلیس مخفی کشته شد. خود عزیز رضایی در سال ۱۹۷۵ دستگیر شد و بیش از سه سال را در زندان گذراند. او را شکنجه کردند، شلاق زدند، وارونه آویزان کردند، به حبس انفرادی انداختند، و با این حال هرگز نشکست. جای زخم‌های کف پاهایش هنوز باقی است؛ گواه زنده‌ای بر ظلم و ستمی که صرفاً به خاطر خواستن آزادی برای مردمش تحمل کرد.
صدای مهدی فرزند عزیز رضایی همچنان طنین انداز است
پسرش مهدی، که هنگام دستگیری تنها ۱۹ سال داشت، در برابر شکنجه‌هایی که بر او وارد می‌شد سر تسلیم فرود نیاورد. در یک محاکمه عمومی نادر در حضور یک خبرنگار خارجی، او جنایات وحشیانه رژیم را افشا کرد و جان خود را وقف فقرا و ستمدیدگان ایران نمود. این سرپیچی، جانش را گرفت، اما صدای او همچنان طنین‌انداز است.
پس از انقلاب ۱۹۷۹، مردم ایران به امید دموکراسی برخاستند، اما به جای آن، استبدادی جدید و به همان اندازه بی‌رحم سر برآورد. رژیم جدید بار دیگر خانواده عزیز رضایی را هدف قرار داد. در سال ۱۹۸۲، دخترش آذر که هشت ماهه باردار بود به همراه همسرش در حمله‌ای از سوی سپاه پاسداران انقلاب کشته شدند.
عزیز از کشور خارج شد و مجبور به تبعید شد؛ جایی که مبارزه خود را از خارج ادامه داد. سال‌ها بعد، اعضای بیشتری از خانواده‌اش اعدام شدند.
یک خانواده برای آزادی چه اندازه باید فداکاری کند؟
آقای رئیس، یک مادر تا کجا می‌تواند تحمل کند؟ یک خانواده برای آزادی چه اندازه باید فداکاری کند؟با وجود این خسارت‌های غیرقابل تصور، با وجود محرومیت از حق بازگشت به وطن، عزیز هرگز امید خود به ایرانی دموکراتیک و آزاد را از دست نداده است. امروز، در نود و چند سالگی، در آپارتمانی ساده در حومه پاریس زندگی می‌کند و همچنان استوار است. او همچنان سخن می‌گوید. همچنان باور دارد.
او می‌گوید: «جنبش رهایی ایران نمرده است. قوی است، زنده است و ما رو به جلو حرکت می‌کنیم».
داستان عزیز رضایی تنها درباره رنج نیست؛ درباره استقامت است، درباره تاب‌آوری و مقاومت است. گواهی است بر روح شکست‌ناپذیر مردم ایران که همچنان خواستار حقوق اولیه انسانی هستند و برای رسیدن به آن همه چیز، حتی جان خود را به خطر می‌اندازند.آقای رئیس، ما در کنگره ایالات متحده ایستاده‌ایم؛ جایی که نماد آزادی و صدای دموکراتیک است. هرگز نباید این ارزش‌ها را بدیهی بدانیم و هرگز نباید از کسانی که در سراسر جهان برای آن مبارزه می‌کنند روی برگردانیم.
امروز، من عزیز، مادر مقاومت، و همه ایرانیانی را که شجاعانه در برابر ستم ایستاده‌اند، گرامی می‌دارم.
من در کنار مردم ایران در پیگیری دموکراسی، برابری و کرامت انسانی ایستاده‌ام. و بار دیگر تأیید می‌کنم که ایالات متحده همیشه از حقوق اساسی مردمانی که در جست‌وجوی آزادی هستند حمایت خواهد کرد.
باشد که شجاعت عزیز همچنان ما را الهام بخشد، همان‌گونه که مرا الهام بخشیده است. باشد که فداکاری‌های او هرگز فراموش نشود. و باشد که روزی نزدیک فرا رسد که مردم ایران در صلح، عدالت و دموکراسی آزاد زندگی کنند.
