سخنرانی خامنه‌ای و واگذاری مشکلات مردم به خودشان
سخنان خامنه‌ای روز پنجشنبه ۲۱فروردین ۹۹ از تلویزیون سراسری کشور پخش شد و نشان داد که او، در شرایطی که مردم هر روزه بیشتر و بیشتر در کام فاجعه کرونا فرو می‌روند و بطور روزانه، زنان و مردان این کشور در شهرها و روستاها پرپر شده و جانشان را از دست می‌دهند، او حاضر نیست که بخشی از اموالی را که از حق همین مردم چپاول کرده و در حسابهای نجومی خود و اطرافیانش ذخیره کرده است، خرج مردم نماید تا بتوانند با این فاجعه ملی مقابله کرده وکمتر آسیب ببینند. وی با وقاحتی کثیف و دجالانه مشکلات مردم را بخودشان واگذار کرد.
سخنرانی امروز خامنه‌ای دو سوم آن راجع به موضوع نیمه شعبان و مهدویت شیعه بود که اراجیفی حوزوی را تکرار کرده و سعی نمود با سوء استفاده از همین موضوع و فلسفه انتظار حضرت مهدی، مردم را به صبر و انتظار بیشتر در چنین شرایط خطیری فرا بخواند.
در این ایام که همه کشورهای دنیا، اصلی‌ترین مسئله‌شان کنترل گسترش شیوع کرونا و مداوای مبتلایان به آن است، همه دولت‌مردان و اشخاص درجه یک کشورها که مسئولیت اصلی را بر عهده دارند، پا به میدان گذاشته و با تخصیص بودجه‌های کلان، در صدد مهار این اپیدمی جهانی هستند. رؤسای جمهور و نخست وزیران کشورهای بزرگی چون آمریکا، روسیه، چین، آلمان و دیگران، تا سران کشورهای کوچک، هر روزه در صحنه برنامه‌ریزی‌ها و برداشتن موانع و تسهیل کارها، برای مدیریت و کنترل بیماری کرونا هستند. اما در ایران آخوند‌زده، ولی‌فقیه همه‌کاره است و کلیه تصمیم‌گیریهای مهم باید از طرف او انجام شود، ولی وی کاملا خود را از صحنه مسئولیت‌پذیری کنار کشیده و در کنجی خزیده است.
در ظاهر، خامنه‌ای امور اجرایی کشور و مقابله با کرونا را بدست دولت سپرده است. اما روحانی و دولتش کاملا مصلوب الاختیار هستند و هر تصمیم مهمی را باید خود خامنه‌ای تایید کند. بارزترین مورد آن، برداشت یک میلیارد دلار از صندوق ذخیره ارزی بود که خامنه‌ای، روحانی را یازده روز معطل گذاشت تا جوابش را بدهد. در اموری چون قرنطینه شهرها، پذیرش کمکهای پزشکی از آمریکا، تعطیلی یکماهه کشور، و بقیه مسائل، همه از عهده روحانی و دولتش خارج است و تصمیم گیرنده اصلی آنها خود خامنه‌ای است.
مهمترین انتظاری که از خامنه‌ای می‌رفت، آنکه با توجه به حجم وارده خسارت به مردم و مشکلات عظیم معیشتی که دارند، وی بخشی از داراییهای نجومی خود را از حسابهایی چون حساب بنیاد مستضعفان، حساب ۱۰۰خمینی، حساب نجومی آستان قدس رضوی و دهها بنیاد دیگر را، در این ایام برای معیشت مردم اختصاص دهد. اما دریغ از حتی یک ریال آن.
خامنه‌ای با دجالیت تمام، ابتدا کمکهای مردمی را بجیب خود ریخت. که گویی مردم در حمایت از این رژیم دست به این‌کارها زده‌اند. اما واقعیت اینست که مردم شریف ایران، وقتی دیدند سپاه پاسداران همه امکانات پزشکی را در اختیار خود گرفته و پزشکان و پرستاران شریف، بدون ماسک و گان و الزامات اولیه به بالین بیماران شتافته‌اند، خود دست‌بکار شدند و با فرستادن لعنت به این رژیم و سپاه غارتگرش، با امکانات محدود خود شروع به دوختن ماسک و تهیه الزامات اولیه برای پزشکان و مردم محروم کوچه و بازار کردند.
مهمترین موضوعی کهخامنه‌ای باید دست در جیب می‌کرد این بود که خرج مردم را حد‌اقل برای یکماه یا دوماه تقبل می‌نمود. اما نه تنها اینکار را نکرد، که برعکس باز هم در چنین شرایط خطیری، دست در جیب مردم کرد و گفت: «مردمی که دستشان باز هست و توانایی دارند، بایستی به کسانی که زندگی‌شان به سختی می‌گذرد و نمی‌توانند خودشان را اداره کنند، به آنها کمک کنند.» او با دجالیت آخوندی حتی از موقعیت ماه رمضان هم سوءاستفاده کرد تا باز هم رسیدگی به مردم فقیر و محروم را بگردن جامعه بیندازد و گفت: «ماه رمضان ماه انفاق است، ماه ایثار است، ماه کمک به مستمندان است». گویی که همه امور جامعه در شرایط عادی است و فقط تعدادی فقیر و مستمند هستند که خود مردم باید به آنها رسیدگی کنند.
خامنه‌ای در ادامه صحبت‌هایش، برای واگذاری مشکلات مردم به خودشان، وقاحت و دجالیت آخوندی را به اوج رساند و صحبت از یک طرح ملی رزمایش گسترده، برای نیاز به مردم فقیر کرد و گفت: «چه خوب است که یک رزمایش گسترده‌ای در کشور به‌وجود بیاید، برای مواسات و همدلی و کمک مومنانه به نیازمندان و فقرا، که اگر این اتفاق بیفتد، خاطره خوشی را در ذهن‌ها از امسال خواهد گذاشت».
باید به این ولی‌فقیه دزد و چپاولگر گفت؛ اگر واقعا به فکر مردم فقیر و نیازمند هستی و می‌خواهی خاطره خوشی از این ایام در ذهن مردم بماند، چرا دستور نمی‌دهی که از پولهای آستان قدس رضوی و حساب ۱۰۰خمینی را که بیشتر از ۵۰۰میلیارد دلار است، خرج مردم شود؟ چرا مردم را مجبور می‌کنید که در این شرایط که پیک کرونا است به اداره‌جات و کارخانه‌ها بروند و بیشتر آلوده شوند؟ چرا این پولها را خرج میلیونها خانواری که شغل آزاد دارند و مجبورند از خانه بیرون آمده و نان شبشان را در‌آورند نمی‌کنی، تا هم بیشتر مبتلا نشوند و هم خاطره خوشی از این ایام در ذهنشان بنشیند؟
