تداوم تجمع اعتراضی مردم در شهرهای ایران صورت گرفت. روز چهارشنبه ۲۲اسفند ۱۴۰۳، موجی از اعتراضات مردمی در شهرهای مختلف ایران به‌راه افتاد. اقشار به‌جان‌آمده از کارگران و کارکنان گرفته تا کادر درمان، معلولان و دانشجویان، با فریادهایی رسا علیه فقر، گرانی، تورم افسارگسیخته و ناکارآمدی حاکمیت به خیابان‌ها آمدند.
این اعتراضات نه‌تنها بیانگر عمق بحران معیشتی است، بلکه نشان‌دهنده شکاف عمیق میان مردم و حکومتی است که توان تحمل کوچک‌ترین صدایی را ندارد و با سرکوب به استقبال خشم عمومی می‌رود.
تجمعات اعتراضی در یک نگاه
تجمع اعتراضی کارکنان ایران‌خودرو در تهران
کارگران این شرکت بزرگ صنعتی در اعتراض به گرانی، تورم بی‌سابقه و ناتوانی در تأمین هزینه‌های زندگی در آستانه عید، تجمعی اعتراضی برگزار کردند. فریاد آن‌ها، پژواک درد مشترک میلیون‌ها ایرانی است که زیر بار فشار اقتصادی کمر خم کرده‌اند.
کارکنان ایران‌مال تهران
صبح سه‌شنبه ۲۱اسفند، حدود ۲۰۰نفر از کارکنان این مجتمع عظیم در اعتراض به عدم پرداخت مطالبات معوقه‌شان اقدام به برگزاری تجمع اعتراضی کردند. این حرکت مسالمت‌آمیز اما با یورش وحشیانه مزدوران لباس‌شخصی و گشت موتوری به خشونت کشیده شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که «حسن کاسی‌پور»، از بازنشستگان یگان ویژه نیروی انتظامی، سرکوب این تجمع را رهبری کرده است.
کادر درمان تبریز
پرستاران و کادر درمانی در منطقه نصف‌راه تبریز مقابل مرکز بهداشت تجمع کردند تا صدای اعتراض خود را به گوش مسئولانی برسانند که ماه‌هاست معوقاتشان را پرداخت نکرده‌اند.
در همین زمینه
تجمع اعتراضی بازنشستگان و پیشکسوتان مخابرات در شهرهای میهن
تجمع اعتراضی معلولان در برابر نهاد ریاست جمهوری
روز سه‌شنبه ۲۱اسفند، جمعی از معلولان پس از ماه‌ها بی‌پاسخ ماندن مطالباتشان، مقابل نهاد ریاست جمهوری تجمع اعتراضی کردند. آن‌ها خواستار پرداخت معوقات، تدوین آیین‌نامه کمک‌هزینه معیشتی و رفع تبعیض در خدمات حمایتی شدند.
کارکنان اورژانس ۱۱۵ تبریز
این گروه زحمت‌کش که با حقوق ناچیز و بی‌توجهی مدیران دست‌وپنجه نرم می‌کنند، مقابل استانداری اقدام به برگزاری تجمع اعتراضی کرده و با شعارهایی چون «کارگر داد بزن، حقتو فریاد بزن» و «مدیر بی‌لیاقت، استعفا استعفا» خشم خود را فریاد زدند.
دانشجویان دانشگاه تهران
دانشجویان دانشگاه تهران در حرکتی خلاقانه، با سرودن شعری انتقادی درباره فقر، سرکوب و سقوط ارزش ریال، آن را به موزیکی نمادین تبدیل کردند. این اثر که با علامت V (نماد پیروزی) همراه شده، پیامی روشن دارد: سال ۱۴۰۴، سال رهایی و پیروزی مردم خواهد بود.
حکومتی که گور خود را به‌دست مردم می‌کند
تجمع اعتراضی اقشار مختلف، از کارگران و کادر درمان تا معلولان و دانشجویان، زنگ خطری برای حکومتی است که نه‌تنها در تأمین حداقل‌های معیشتی ناکام مانده، بلکه با سرکوب وحشیانه به‌جای پاسخگویی، خشم عمومی را شعله‌ورتر می‌کند. یورش مأموران به تجمع کارکنان ایران‌مال، نمونه‌ای بارز از ناتوانی این نظام در مواجهه با مطالبات برحق مردم است. حکومتی که ظرفیت شنیدن صدای اعتراض را ندارد و به‌جای چاره‌جویی، مشت آهنین را به‌کار می‌گیرد، خود پایه‌های فروپاشی‌اش را محکم‌تر می‌کند.
این موج فزاینده تجمع اعتراضی اقشار مختلف نشان می‌دهد که صبر مردم به سر آمده و دیگر نمی‌توان با سرکوب، صدای حق‌طلبانه آن‌ها را خاموش کرد. حکومتی که جز سرکوب و بی‌تدبیری پاسخی ندارد، لاجرم گور خود را به‌دست مردمی خواهد کند که هر روز مصمم‌تر از دیروز برای تغییر به‌پا می‌خیزند. سال ۱۴۰۴، شاید همان نقطه عطفی باشد که این خشم متراکم، به طوفانی برای آزادی بدل شود.
