بی ارزش‌ترین در نظام ولایت‌فقیه همانا جان انسان‌هاست و در این حقیقت شکی نیست که حکومت ۴۰ ساله ولایت فقیه در جای جای بدنه جامعه ۸۰ میلیونی، حیطه و حوزه‌ای را از این تفکر متعفن ضدبشری خالی نگذاشته است. تفکر بی ارزش کردن جان انسان.
با ورق زدن صفحات حوادث روزنامه‌های حکومتی بی ارزشی جان انسانها در تمام جامعه به وضوح نمایان میشود. از وضعیت مرگ بر اثر سوانح جاده‌ای، مرگ کارگران در حین کار بدلیل نداشتن ایمنی، مسموم شدن مردم بر اثر آلودگی هوا، ناتوانی مریضان در پرداخت پول معالجه و درمان… تا خودکشی و کلیه فروشی و فروش دیگر اعضا بدن بدلیل فقر افسارگسیخته..
از دیگر مواردی که بدون کوچکترین اطلاع‌رسانی، جان انسانها گرفته شده و یا زجرکش میشوند، پشت میله‌های زندان است.
روز یکشنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۸، یک زندانی در زندان سنندج به دلیل گیر کردن سر در میان درب برقی زندان جان خود را از دست داده است. گفته می شود خرابی درب برقی زندان باعث بروز این حادثه‌ی منجر به فوت شده است.
موارد فوت زندانیان به دلایل مختلف، مساله جدیدی نیست. علیرغم اینکه در عرف‌های بین‌المللی حفظ امنیت جانی زندانی به عهده مسئولین زندان است، ولی در حاکمیت ولایت فقیه چنین انتظاری جز یک طنز تلخ نیست.
پذیرش مرگ برای زندگی، در سایه فقر مطلق روبه افزایش، قشر وسیعی از مردم را به کار در شرایط سخت و بدون ایمنی مانند کولبری و سوخت‌بری وادار کرده است. مردمانی که برای کسب درآمدی ناچیز مجبورند بر روی تنها دارایی خود، یعنی جسم خود را در معرض کارهای مشقت‌بار قرار داده و مرگ را پذیرا شوند.
بخشی از مردم بلوچستان برای امرار معاش و بدست آوردن نانی بخور و نمیر به شغلی به نام «سوخت‌بری» روی آورده اند. از آنجا که رژیم تمام عرصه های اقتصادی را برای مردم بلوچ به تنگ آورده، مرزهای تجاری از دريا تا خشكی را بين نيروهای مختلف انتظامی تقسيم كرده و مانع تجارت مردم بلوچ می شود.
بی‌ارزش ترین در نظام ولایت فقیه همانا جان انسان‌هاست. صرفنظر از عملکردهای ضدبشرانه نظام ولایت فقیه، برای داشتن تصویری دقیق‌تر از موضوع باید پرسید حق حیات در متون حقوقی مبتنی بر ارزش‌های دموکراتیک چگونه تعریف شده است؟
حقوق بنیادین مدنی از دستاوردهای تاریخی هستند که دولت‌ها در قانون اساسی، خود را متعهد به رعایت آنها کرده و اختیارات و رفتار خود را بر اساس آن محدود می‌کنند. جوهر و ماهیت این حقوق پیش از هرچیز بر فردیت بنیان نهاده شده است و حداقل‌هایی را برای رشد و نمو فرد، حمایت از برابری افراد با تاکید بر حقوق اقلیت‌ها، پاسداشت کرامت انسانها، دفاع از حقوق افراد برای مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی و امور سیاسی و تضمین اِعمال روند دادرسی عادلانه فراهم می‌کند.
