بودجه ۱۴۰۰؛ نماد ورشکستگی و دروغ درمانی. روحانی در گرماگرم تنش‌هایش با مجلس بدون اینکه ریسک حضور در مجلس را بپذیرد، بودجه ۱۴۰۰ را به مجلس فرستاد. این بودجه بیانگر سند ورشکستگی سیاسی و اقتصادی نظام و دولت ورشکسته و به بن‌بست رسیده است.
این بودجه به جای اتکا به درآمدهای واقعی اقتصادی، مانند سال‌های گذشته متکی به جیب مردم است. به این معنی که از طریق گرفتن مالیات، استقراض از سیستم بانکی و فروش اموال و دارایی‌های دولت می‌خواهد کسب درآمد کند. البته امیدواری زیادی هم به رفع تحریم نفتی دارد.
بودجه‌یی متکی به جیب مردم!
یعنی همان سیاست‌هایی که طی سالیان گذشته روزگار کشور و معیشت مردم را به وضعیت فلاکت‌بار کنونی کشانده است. قطعاً در سال آینده وضعیت به‌مراتب هولناک‌تر از چند سال گذشته خواهد بود. زیرا وضعیت اقتصادی کشور از هر نظر ورشکسته و در بحران است. ضمن اینکه به فرض اینکه گشایشی در فروش نفت به‌وجود بیاید، تنها می‌تواند پول توجیبی آخوندها را تأمین کند.
کما اینکه در دوران احمدی‌نژاد بیش از ۸۰۰میلیارد دلار نفت فروخته شد. اما در پناه غارت و چپاول نهادینه شده در این نظام حرام شد.
بیشتر بخوانید
پیش‌بینی بسیاری از کارشناسان و رسانه‌های حکومتی این است که بودجه سال۱۴۰۰ دولت و درآمدهای تنظیمی در بودجه قابل وصول نخواهد بود.
در این زمینه یک کارشناس حکومتی به نام مرتضی افقه می‌گوید: «سال ۹۹ تأمین بیشتر منابع بودجه از طریق استقراض بود و مستقیم و غیرمستقیم از طریق مردم تأمین شد. پولی در جیب مردم نیست. اگر نفت فروش نرود و فعالیت‌های اقتصادی رونق نگیرد، بسیاری از فعالیت‌ها می‌خوابند. بنابراین درآمدهای مالیاتی را هم که دومین منبع اصلی درآمدهای دولت است، نمی‌توانیم محقق کنیم».
چشمداشت به درآمد نفتی
بخش قابل‌ملاحظه‌ای از بودجه سال۱۴۰۰متکی به درآمدهای نفتی و درآمدهای مالیاتی است که به اذعان کارشناسان حکومتی غیرقابل تحقق است. در ضمن اضافه بر کلان دزدی‌های میلیارد دلاری از ارز دولتی در بودجه‌بندی سالانه، انحرافات دیگری نیز در آن وجود دارد.
یکی از موارد انحراف در بودجه عدم تحقق بودجه‌های عمرانی است. این در شرایطی است که سال به سال این بودجه کوچک و کوچک‌تر می‌شود.
حسین راغفر یکی از اقتصاددانان حکومتی مجموعه مشکلات و انحرافات در بودجه‌های سالانه خصوصاً بودجه عمرانی را در این واقعیت می‌داند که «دولت در قبضه منافع رانت‌خواران و صاحبان ثروت است».
عادل آذر رئیس سابق دیوان محاسبات نیز اعتراف می‌کند: «بودجه عمرانی که ما مصرف می‌کنیم ۴۵درصد آن تبدیل به خروجی می‌شود. ۵۵درصد آن ریخت‌وپاش است».
کم کردن بودجه عمرانی
با این حال حکومت همه ساله سهم بودجه عمرانی، سهم بخش سلامت و آموزش و پرورش را کاهش می‌دهد یا عملاً از سهم آنها برای ردیف‌های دیگر بودجه هزینه می‌کند. در عوض همه ساله سهم نیروهای سرکوب و امنیتی نظام را بالاتر می‌برد.
واقعیت این است که سهم بالای بودجه عمرانی کشور یکی از نشانه‌های اقتصاد سالم است. هر چه سهم بودجه عمرانی کشوری در اقتصاد بالاتر باشد سلامت و رونق اقتصادی بیشتر است.
اما در ایران آخوندزده همه چیز معکوس است. بودجه تنظیمی ۱۴۰۰ تنها در خدمت بقای حکومت و نهاد‌های آن است. این بودجه در مورد وضعیت مردم ساکت است. به همین دلیل بودجه ۱۴۰۰؛ نماد ورشکستگی و دروغ درمانی‌های دولت روحانی است.
