حکومت آخوندها از زمان تولدش در بیش از ۴۰ سال پیش ثابت کرده است که دولتی است که در آن مسئولیت پذیری، مدیریت، دیپلماسی، حقوق بشر و شفافیت در فلسفه و واژگان آن جایی ندارد.
به ویژه در اقتصاد، جایی که پول هنگفتی در میان است، این حکومت رکوردهای جدیدی را در زمینه دزدی، رشوه، اختلاس، و فساد به ثبت رسانده است. نظام بانکی این حکومت یکی از منابع اولیه و تسهیل‌کننده فساد در ایران بوده است.
واژه «ابر بدهکار» در میان رسانه‌ها و مسئولان نظام بسیار آشناست. این اصطلاح به کسانی اطلاق می‌شود که وام‌های کلان دریافت کرده‌اند و آن را پس نداده‌اند.
این افراد اکثرا مؤسسات وابسته به مقامات حکومت و سپاه پاسداران هستند و به سختی می‌توان نام این ابربدهکاران را پیدا کرد. البته هر چند وقت یکبار نام یکی دو نفر از این ابربدهکاران به خاطر درگیری های جناح های رژیم بر سر زبان ها می‌افتد.
فهرست جزئی بدهکاران بانکی با شش ماه تاخیر منتشر می‌شود
بانک مرکزی در بودجه سال ۱۴۰۱ دولت ابراهیم رئیسی موظف شد که به سایر بانک‌ها دستور دهد اسامی دریافت‌کنندگان وام‌های کلان بانکی را منتشر کنند. چند بانک دولتی از جمله بانک ملی، بزرگترین بانک ایران، روز شنبه گذشته، شش ماه پس از دستور وزارت اقتصاد فهرست بدهکاران عمده خود را منتشر کردند.
در یک هفته گذشته، رسانه های خبری فهرستی پراکنده از بدهکاران بانک‌های مختلف را گزارش کردند. همانطور که انتظار می‌رفت، این لیست ها بسیار نامشخص و مبهم بودند. ابراهیم رئیسی، به سرعت اعتبار این کار بانک‌های دولتی را در انتشار اسامی بدهکاران بزرگ به عهده گرفت، در حالی که منتقدان می‌گویند این فهرست جدید نیست و این اقدام یک ترفند تبلیغاتی است.
واکنش سرد رسانه ها به لیست های منتشر شده
به گزارش اقتصادآنلاین، در نگاه اول می‌توان چنین اقدامی را گامی مثبت و مهم در مبارزه با فساد و تحقق مطالبات بانک‌های دولتی دانست. با این حال، نگاه دقیق‌تر به اطلاعات منتشر شده نشان می‌دهد که این چهار فهرست حاشیه‌ای چیزی جز چهار فهرست مبهم از نام‌ها نیستند. و واضح است که جز تعدادی از اسامی اطلاعات دیگری دیده نمی‌شود.
بسیاری از ناظران بر این باورند که دولت رئیسی از الگوی قدیمی موسوم به «رزومه سازی» پیروی می کند و سعی دارد حداقل در ظاهر برای مخاطبان و حامیان خود توجیه کند که وعده های او در حال تحقق است.
تجربه نشان داده است که این رویه که شباهت زیادی به الگوی عوامفریبانه دولت‌های گذشته دارد، نمی‌تواند گره‌ای از سردرگمی کشور بگشاید و باعث می‌شود که گره‌های بزرگ‌تری به پرونده‌های مبهم و بدون اشاره بیفتد. دولت، مجلس و حتی قوه قضائیه برای شفاف سازی این کار تلاشی نکرده‌اند.
به عنوان مثال، در هیچ یک از این لیست ها زمان و نحوه پرداخت تسهیلات بانکی به افراد و گروه هایی که سابقه طولانی دریافت وام و عدم بازپرداخت آن دارند، مشخص نشده است. میزان این تسهیلات مشخص نیست. موضوع مهم دیگری که در این زمینه مطرح می‌شود اسامی مدیران و مسئولانی است که تصمیم به پرداخت تسهیلات و دفاتر کلان و بی حساب به بدهکاران نظام بانکی کشور دارند.
یکی از سردبیران خبرآنلاین در مطلب اخیر خود نوشت: یکی دو روز پیش رسانه های دولتی با سروصدا فهرستی از ابربدهکاران بانکی را منتشر کردند که هیچ واکنشی از سوی مردم نداشت. بدهکاران هم با تبسم به این اخبار نگاه کردند و به دولت هم فرصت دادند تا از این دستاوردهای خود خوشحال باشد!.
مشخص شده است که برخی از مدیران بانک‌ها به دلیل ارتباط با بدهکاران و مشتریان بانکی دوست ندارند در رسانه ها یا قوه قضائیه افشاگری کنند. آنها ترجیح می‌دهند که در یک هتل یا یک مکان مخفی دیگر سر میز بنشینند و درباره نحوه تبدیل اقساط معوق و تبدیل مطالبات غیرجاری بانک به مطالبات جاری صحبت کنند تا هم موضوع صورتحساب برای پنهان کاری منفی بانک حل شود و هم بدهی مشتری به عنوان بدهکار بانکی.
نیم نگاهی به کابینه و مسئولان دولت ابراهیم رئیسی:
مسعود میرکاظمی، افسر سابق سپاه پاسداران که در زمان احمدی نژاد به عنوان وزیر نفت و وزیر بازرگانی خدمت کرده بود. وی در اوایل سال ۱۳۸۹ به عنوان رئیس سازمان برنامه و بودجه ایران در یک پرونده بزرگ فساد مالی دست داشت.
جواد اوجی وزیر نفت رئیسی در دوره احمدی نژاد معاون وزیر نفت بود. او همچنین با بنیاد بدنام و فاسد مستضعفان، یک مؤسسه خیریه اسمی که در سرمایه گذاری های تجاری در مقیاس بزرگ فعالیت می کند، همکاری داشته است.
علی اکبر محرابیان وزیر نیرو در دولت رئیسی، در دوره احمدی نژاد هم به عنوان وزیر صنعت و معدن فعالیت کرده است. او به دلیل دزدیدن نقشه شخص دیگری برای ساخت خانه های ضد زلزله در دادگاه محکوم شد.
رستم قاسمی وزیر نفت دولت احمدی نژاد که به دست داشتن در پرونده های بزرگ فساد مالی شهرت دارد، وزیر راه و ترابری رئیسی است. وی کاندیدای ریاست جمهوری بود اما به نفع رئیسی از نامزدی انصراف داد. این لیست البته همچنان ادامه دارد…
به طور خلاصه
اگر به فهرست مفسدان فعلی و مفسدان دولت های قبلی ایران نگاهی بیندازیم، عمق فساد نهادینه شده دولتی بیشتر آشکار می‌شود.
انتظار شفافیت داشتن از بانک‌ها در رژیمی که فساد در ایدئولوژی و عملکرد رهبرش با ثروتی بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار، (پولی که حتی یک ثانیه هم برایش کار نکرده) بیشتر به یک شوخی شبیه است.
در این حکومت دو چیز کاملاً واضح است: اول اینکه تا این حکومت باقی است، قطار سنگین فساد، رشوه و اختلاس ادامه خواهد داشت و هیچ دولتی نمی‌تواند حتی برای کاهش سرعت این موارد کاری انجام دهد.
دوم، در تقدیر است که مردم ایران بزودی با سرنگون کردن رژیم ولایت فقیه این قطار فساد را به طور کامل واژگون کرده و زیباترین وطن را از نو بسازند.
ح . بیضایی
