اول دی‌ماه، خیابان‌های ایران زیر بار فریاد معیشت و خشم لرزید!
اولین روز دی‌ماه ۱۴۰۴ با اعتراضات سراسری در شهرهای مختلف ایران همراه شد. بازنشستگان مخابرات، کارگران، دامداران، مالباختگان و کسبه، هم‌زمان به خیابان آمدند. محور مشترک این تجمع‌ها، اعتراض به چپاول، بی‌عدالتی و فروپاشی معیشت بود. معترضان در شهرهای مختلف با شعارهای صریح، نهادهای حکومتی و ساختارهای رانتی را نشانه گرفتند.
کرمانشاه؛ اعتراض بازنشستگان مخابرات در برابر چپاول
در کرمانشاه، بازنشستگان مخابرات استان در قالب اعتراضات سراسری تجمع کردند. این تجمع در اعتراض به «چپاول نهادهای رهبری، حق‌خوری ستاد اجرایی، سپاه و مالکان رانتی مخابرات» برگزار شد. معترضان با صدای بلند شعار دادند: «گرانی تورم شکسته پشت مردم» و «عدالتی ندیدیم فقط دروغ شنیدیم». بازنشستگان همچنین فریاد زدند: «غارتگران حیا کنید مخابرات رو رها کنید» و «حق‌الناس رو پس بدین ما رو به هم پاس ندین».
همدان و سنندج؛ تکرار یک خشم مشترک
در همدان، بازنشستگان مخابرات استان در ادامه اعتراضات سراسری به خیابان آمدند. معترضان وضعیت شرکت مخابرات را مصداق «بخوربخور» دانستند و شعار دادند: «شرکت شده صد پاره بخور بخور تو کاره» و «دزدی‌ها رو رها کنید فکری به حال ما کنید».
هم‌زمان در سنندج، بازنشستگان مخابرات استان کردستان تجمع اعتراضی برگزار کردند. شعار اصلی آنان «دولت دروغگو نمی‌خوایم نمی‌خوایم» بود؛ شعاری که در دیگر شهرها نیز تکرار شد و به نماد اعتراضات سراسری بدل شد.
اصفهان؛ مقابل استانداری با شعارهای تند
در اصفهان، بازنشستگان مخابرات مقابل استانداری تجمع کردند. آنان با اشاره به نقش سپاه در مدیریت مخابرات شعار دادند: «مخابرات رو ما ساختیم سپاه برد و ما باختیم». شعار «وعده‌وعید کافیه سفره ما خالیه» و «سهامدار عمده حیا کن» نیز در این تجمع شنیده شد. این تجمع بخشی از موج اعتراضات سراسری بازنشستگان مخابرات بود که از استان‌ها عبور کرد.
تهران و حومه؛ اعتراض مقابل وزارت ارتباطات
در تهران، بازنشستگان مخابرات و حومه مقابل وزارت ارتباطات تجمع کردند. معترضان با اشاره به شرایط معیشتی، شعار دادند: «مرگ بر دولت مردم‌فریب»، «مرگ بر مجلس بی‌کفایت» و «قوه قضاییه بی‌عدالت». یکی از بازنشستگان گفت شب یلدای امسال برای بسیاری «خشک و خالی» گذشته است. این تجمع، یکی از برجسته‌ترین صحنه‌های اعتراضات سراسری در پایتخت بود.
از تبریز تا اهواز؛ اعتراض در سرما و سکوت
در تبریز، بازنشستگان مخابرات استان آذربایجان شرقی شعار دادند: «تا حق خود نگیریم دوشنبه‌ها می‌آییم». در سقز، تجمع در هوایی سرد و جانسوز برگزار شد. در شیراز، اهواز، خرم‌آباد، ارومیه، مریوان و زنجان نیز تجمع‌های مشابهی شکل گرفت. در شیراز شعار «مخابرات رو بردن به دست گرگ سپردن» تکرار شد. این گستره جغرافیایی، عمق اعتراضات سراسری را نشان داد.
دیگر اعتراض‌ها؛ کارگران، رانندگان و مالباختگان
هم‌زمان با اعتراض بازنشستگان، رانندگان حمل کلینکر سیمان خوزستان در سرمای شب مقابل باربری خوابیدند. آنان گفتند: «تا حالا هیچ‌کس نیومده بپرسه درد ما چیه». کارگران کارخانه قند خاورمیانه در شوش نیز در اعتراض به اخراج همکارانشان تجمع کردند. مالباختگان پروژه حکیم در تهران شعار دادند: «رسیدگی فوری حق مسلم ماست». این صحنه‌ها بخشی از پازل بزرگ اعتراضات سراسری بود.
اول دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های ایران به تریبون مردم بدل شد. اعتراضات سراسری نشان داد نارضایتی از مرز یک صنف عبور کرده است. بازنشستگان، کارگران و جوانان، با شعارهای صریح، کل ساختار حاکم را خطاب قرار دادند. این صدا، صدای یک شهر یا یک مطالبه نیست؛ پژواک خشم انباشته مردمی است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند.
