خمینی در این ویدئو حکومتی را توصیف کرد که می‌خواست بنا کند!
آن چه که در این ویدئو می شنویم سخنان خمینی در آغاز برپایی حکومت ولایت فقیه است. او در این سخنان ظاهرا در حال تشریح دیکتاتور شاه است و اینکه چگونه یک ملت و مملکت را به بند کشیده بود.
خمینی می‌گوید؛ شاه مردم را از همه مواهب محروم کرد. در ایران نمی‌شد نفس بکشی. تمام روزنامه ها و مجله ها و تلویزیون در اختیار حکومت بود.
خمینی می‌گوید که مردم در اختناق و حبس بودند و همه مخازن هم از دست مردم گرفته شد و هیاهو به اینکه من مأمور به خدمت به وطنم هستم و کتاب مأموریت برای وطن ام را نوشت و…
در حالی که تمام ایران مملو از فقر است. مردم خانه ندارند. مردم هیچی ندارند. [نان در ایران رئیسی کوپنی می شود؟]
مردم در همانجا که معادن نفت دارند مردم و کودکان شان سربرهنه و پابرهنه بودند و هجوم می‌آوردند که چیزی به آنان داده شود. این جایی بود که مخزن نفت شان زیر پای‌شان بود و داشت می‌رفت جای دیگر.
من باب اطلاع خمینی
خمینی که در سال ۵۷ و ۵۸ با آن همه طمطراق در مورد ظلم و جور شاه و دوران پهلوی سخن می‌گفت در حقیقت داشت، منشور جامعه آینده خود را می‌نوشت. نقد او به شاه اصلا آن نبود که چرا این قدر خفقان ایجاد کردی. اصلا او مخالف آن نبود که مردم در فقر و مسکنت باشند. او اتفاقا با همین مأموریت آمده بود که الگویی تکرار ناشونده برای همه تاریخ ایران باشد.
خمینی ۴۲ سال پیش از بی خانمانی مردم سخن گفت. بدنیست به یک گزارش از روزنامه همشهری در همین مورد نگاهی بیندازیم.
این داستان امروز جامعه ایران بعد از ۴۲حاکمیت ایدئولوژی خمینی است: «با افزایش اجاره‌بها و کاهش شدید توان اقتصادی، شهروندان برای زندگی به اتاق‌های ۱۰ تا ۱۵ مترمربعی پناه برده‌اند.
اتاق‌هایی که مانند خوابگاه‌های دانشجویی همه داشته‌ها و امکاناتش مشترک است و به آسانی می‌توان رد آنها را خیلی زود در کوچه‌پس‌کوچه‌های محله‌های مختلف پیدا کرد؛ از پامنار و خزانه تا تهرانپارس. [مردن هم گران شد؛ سنگ قبر ندارید!]
مالک خانه اندازه اتاق را ۲۰ مترمربع می‌گوید و برای آن ۲۰ میلیون تومان ودیعه و ماهی یک میلیون و ۸۰۰ هزار تومان هم اجاره ماهانه در نظر گرفته است.
آگهی اتاق ۶ مترمربعی، ما را به محله پامنار می‌کشاند؛ خانه‌ای قدیمی و حیاط‌دار که دورتادور آن اتاق است. ۸ خانوار دیگر هم در این حیاط زندگی می‌کنند. برخی مجرد و تعدادی هم عیالوارند. سرویس و حمام با سایر همسایه‌ها مشترک است.
مسئول اتاق‌های یک مسافرخانه قدیمی: معمولاً در هر اتاق ۲ تا ۳ نفر زندگی می‌کنند. نه سن و سالشان به هم می‌خورد و نه حتی رفتار و گفتارشان وجه اشتراکشان این است که درآمد کمی دارند و نمی‌توانند با پولی که درمی‌آورند جایی مستقل برای زندگی تهیه کنند.
این گزارشی از وضعیت مسکن بعد از ۴۳ سال از پا نهادن خمینی به ایران است.
مردم سربرهنه و پا برهنه خوزستان اکنون در چه وضعی هستند؟
بازهم جهت اطلاع خمینی و خیال جمعی او که الگوی مورد نظر او کامل اجرا شده است گزارشی از خوزستان را باز هم از قول همشهری حکومتی آوردیم.
تاریخ این نوشته بعد از آبان ۹۸ و گسترش اعتراضات است: «خوزستان استانی است که با وجود گذشت بیش از ۳۰سال از پایان جنگ همچنان دردهای زیادی بر پیشانی خود دارد. می‌توان گفت مهم‌ترین خط توسعه‌ای که در همه این سال‌ها در آن پیگیری شده است، صنعت نفت، گاز و پتروشیمی بوده است؛ صنعتی که ثروت ملی مهمی برای کشور به همراه داشته ولی معترضان خوزستانی می‌گویند سهمشان از آن تنها آلودگی‌های زیست‌محیطی است.
حتی شغل هم برای فرزندانشان به ارمغان نیاورده است. بسیاری از مردم ساکن خوزستان می‌گویند سیاست مدیران تأسیسات نفتی و پتروشیمی جذب نیرو از خارج این استان است درحالی‌که فرزندان آنها بیکار هستند و چاره‌ای جز مهاجرت به استان‌های دیگر و یا کارگری در شهرهای مختلف عراق ندارند». [تباه کردن سرمایه ملی به زبان دیگر!]
بله جناب خمینی! روی شاه را پاک سفید کردی. اگر آن زمان مردم سربرهنه و پا برهنه بودند اکنون دیگر از گرسنگی خودکشی می‌کنند و یا فقرشان را بر می‌دارند و به عراق و کشورهای عربی می‌روند شاید نانی یافت شود.
پس شما دو دیکتاتور در آنجا با هم در صلح و صفا باشید که این سویگان شما هم در صلح و سازش هستند.
