زنان زندانی سیاسی در شرایط خطرناک
روزنامه گاردین در شماره اول ماه می خود، گزارشی از وضعیت زنان زندانی سیاسی در ایران منتشر کرد. در این گزارش تأکید شده است که این زندانیان با انتقال به زندان‌هایی خطرناک و اغلب دور از خانواده با شکنجه روانی مواجه می‌شوند.
گاردین به نقل از فعالان حقوق بشر می‌نویسد در ۶ ماه گذشته تعداد زیادی از زنان زندانی سیاسی به دلیل فعالیت حقوق بشری و یا فعالیت سیاسی، بدون اخطار قبلی از زندان اوین به زندان‌هایی خارج از پایتخت منتقل شده‌اند.
فعالان حقوق بشر گفتند که در شش ماه گذشته تعداد فزاینده‌ای از زنان ایرانی زندانی شده به دلیل حقوق بشر و فعالیت سیاسی بدون اخطار از زندان اوین به زندان‌های خارج از پایتخت منتقل شده‌اند.
تبعید زنان زندانی سیاسی به شهرهای دور!
گاردین به نقل از یکی از این فعالان می نویسد: وضعیت واقعا بد است. نگهبانان همه وسایل زنان زندانی را می‌برند، بدون انکه خانواده‌شان بدانند آنها را کجا بردند.کمبود آب آشامیدنی و انتشار بیماری‌های مسری در این زندان‌ها بیداد می‌کند.
گاردین در قسمت دیگری از این گزارش می‌نویسد: نگهبانان به عمد زندانیان عادی را علیه زندانیان سیاسی تحریک می‌کنند. ملاقات خانواده‌ها با زندانیان‌شان دشوار است و خانواده‌ها نمی‌توانند با مسافت‌های دور به ملاقات زندانیان‌شان بروند.
به نوشته گاردین: نسرین ستوده، وکیل حقوق بشر زندانی به دلیل دفاع از حقوق زنان و اعتراض به قوانین حجاب اجباری ایران، در اکتبر سال گذشته از زندان اوین به زندان شهرری در ورامین، خارج از تهران منتقل شد.
وضعیت وخیم زندان شهرری
گاردین به نقل از یکی از فعالین عفو بین‌الملل می‌نویسد: «شرایط زندان شهرری «بسیار نامناسب» است. این زندان سابقا یک مرغداری بلا استفاده بوده که اکنون در آن صدها زن محکوم به جرائم خشن در شرایط شلوغ و غیر بهداشتی، بدون دسترسی به غذای مناسب، دارو و هوای تازه نگهداری می‌شوند.
هیچ پنجره‌ای وجود ندارد و زندانیان به آب آشامیدنی دسترسی ندارند. گزارش‌ها از این مرکز تبعید از میزان بالای حمله به زنان زندانی سیاسی توسط سایر زندانیان و مأموران زندان حکایت می‌کند. این گزارش‌ها از توزیع گسترده مواد مخدر در این زندان‌ها و همین طور شیوع انواع بیماری‌های عفونی خبر می‌دهد.
زینب جلالیان قربانی خشونت دولتی!
زینب جلالیان، یک زن کرد، بین آوریل و نوامبر سال گذشته به چهار زندان مختلف از جمله یزد، اوین و کرمانشاه منتقل شد. وی نقل و انتقالات زندان را نوعی شکنجه روحی توصیف کرده است. او اجازه نداشت که وسایل شخصی خود، از جمله لباس را با خود ببرد. گفت که از مراقبت‌های بهداشتی محروم شده است که باعث بیشتر شدن درد و رنج وی بخصوص بعد از ابتلای به کرونا شده است.
در ماه ژانویه، گلرخ ابراهیمی ایرایی تقریباً بدون اطلاع قبلی به زندان آمل در ۱۲۰ مایلی تهران تبعید شده است. گلرخ ابراهیمی پیشتر یک دوره زندان را طی کرده بود اما در نوامبر ۲۰۱۹ به اتهام توهین به رهبری و تبلیغ علیه نظام بار دیگر محکوم و زندانی شد. همسرش آرش صادقی در یک نامه سرگشاده نوشته است که همسرش را موقع جابجایی از موهایش گرفته بودند و روی زمین می‌کشیدند.
می‌گویند ما زندانی سیاسی نداریم!
آتنا دائمی، فعال حقوق زنان، در یک پرونده دیگر به دلیل اعتراض مسالمت آمیز در حالی که مدت زندان خود را به اتهام مبارزه علیه مجازات اعدام در ایران می‌گذراند، محکوم شد. او ماه گذشته به طور ناگهانی و بدون اطلاع، از زندان اوین به زندان لاکان رشت در استان گیلان، تبعید شد.
همچنین در ماه مارس، سپیده قلیان، مدافع حقوق بشر، از زندان اوین به زندان بوشهر منتقل شد که کیلومترها از شهرمحل سکونتش فاصله دارد.
گاردین از قول یکی از فعالین حقوق زنان نوشت: این خیلی خطرناک است. این غیر قابل تصور است. آنان زنان زندانی سیاسی را به جاهایی می‌فرستند که نمی‌شود تصورش را هم کرد. زندگی این زنان را به خطر می‌اندازند و بعد ادعا می‌کنند که زندانی سیاسی ندارند.
لازم به یادآوری است که علاوه بر زنانی که گاردین در گزارش خود به نام آنان اشاره کرده است، زندانی سیاسی مریم اکبری منفرد نیز بعد از ۱۲سال زندان به جرم دادخواهی، اکنون به زندان سمنان تبعید شده است.
