پوشش خبری شبکه‌های سی ان ان، فاکس نیوز و ام‌اس‌ان‌بی‌سی پ از کنوانسیون ایرانیان
در سالگرد قیام آبان ۹۸ ، کنوانسیون بزرگ ایرانیان در واشنگتن با شرکت جمع بزرگی از ایرانیان و شخصیت‌های آمریکایی و اروپایی برگزار شد. این کنوانسیون که در پنل‌های مختلفی برگزار گردید متخصصان و اندیشمندان ایرانی بسیاری را به خود جذب کرده بود. در این پنل‌ها جوانان و نیز متخصصان و زنان ایده‌ها و دیدگاه‌های خود برای ایران دمکراتیک و آزاد فردا را با دیگران به اشتراک گذاشتند.
خانم مریم رجوی رئیس جمهور برگزیده مقاومت ایران سخنرانی اصلی یکی از پنل‌های این کنوانسیون بود. این کنوانسیون با شرکت شخصیت های سیاسی برجسته آمریکایی و اروپایی مثل مایک پمپئو ، جان برکو، پاتریک کندی،
در همین زمینه
خیز بلند کانون‌های شورشی برای فتح خیابا‌ن‌های ایران در آستانه سالگرد قیام ۹۸
سخنان خانم مریم رجوی در کنوانسیون بزرگ ایرانیان
خانم مریم رجوی که به صورت تصویری در این گردهمایی شرکت داشت، ضمن گرامیداشت سالگرد قیام آبان ۹۸ و درود به شهیدان قیام آغاز کرد و گفت:
«تشکیل این اجتماع فرصت مغتنمی است برای بازاندیشی درباره مهم‌ترین موضوعی که مسأله اساسی زمانه ماست: این‌که تغییر در ایران چگونه ممکن است؟ این تحولی است که پیامدهایش تنها به تغییر مسیر تاریخ ایران و تعیین سرنوشت مردم ما محدود نیست؛ بلکه اثرات زنجیره‌یی عمیقی بر منطقه و جهان دارد.
این پرسش بر این فرض اساسی بنا شده که به‌زیر کشیدن رژیم ولایت فقیه هم ضروری است و هم زمان آن فرا رسیده است.
همه می‌بینیم که حاکمیت آخوندها به اواخر زمستان خود رسیده است؛ رژیمی که برای حفظ قدرت، اولویت تام و تمامش سرکوب و غارت و جنگ‌افروزی است. همین استراتژی تغییرناپذیر اما، باتلاق اضمحلالش شده است. پایگاه اجتماعی‌اش تحلیل رفته و از هر جهت فرسوده و ناتوان است.»
وی با برشمردن وضعیت وخیم جامعه انفجاری ایران ادامه داد:
«بله به هر جا که نگاه کنید، تخاصم شدید جامعه ایران با رژیم حاکم غوغا می‌کند. این مردم به‌جان آمده، این کارگران و معلمان و پرستاران و بازنشسته‌ها و هزاران حرکت اعتراضی آنها در هر سال رود خروشانی است در پی سرنگونی رژیم آخوندی.
به دریایی از خون نگاه کنید که میان مردم با رژیم حاکم جاری است. از جمله اعدام بیش از صد هزار تن از اعضا و هوادارن مقاومت مردم ایران.
از دل همین شرایط است که در ایران معاصر شهرهای شورشی پدیدار شده است.
و از این شرایط است که نیروی سازمانیافته مقاومت به‌صورت کانون‌های شورشی بپا خاسته است.»
خانم رجوی با برشمردن بن بست های اقتصادی و اجتماعی رژیم و ناتوانی آن در برون رفت از این وضعیت و پایان پروژه اصلاحات سیاست مماشات غرب با دیکتاتوری ولایت فقیه را به چالش طلبید و گفت:
«حالا به یک آزمون تاریخی دیگر توجه کنیم؛ یعنی سیاست مماشات دولتهای غرب با تاریخچه‌یی طولانی، تلخ و عبرت‌آموز.
دولتمردان مدافع این سیاست از ۴دهه پیش مدعی بودند که رژیم را میانه‌رو یا مهار می‌کنند. اما در عمل به خامنه‌ای فرصت دادند تا خود را به نزدیکی بمب اتمی برساند. نتیجه این شد که راه رشد بنیادگرایی را هموار کرد و فاجعه‌بارتر از همه، بستن راه تغییر دموکراتیک بود.
از جمله با قرار دادن ظالمانه مجاهدین در لیست‌های تروریستی، با بمباران پایگاههای مجاهدین در منطقه مرزی ایران و عراق و با جمع‌آوری سلاحهای ارتش آزادیبخش ملی بر اساس درخواست مستقیم رژیم؛ همان اقدامی که به‌قول روزنامه واشنگتن‌پست تعادل ژئوپلیتیک در منطقه را در آن زمان به‌سود آخوندها تغییر داد.
حالا سؤال این است که راستی راه‌حل عملی چیست و آیا نیروی تغییر و آلترناتیوی برای این کار وجود دارد؟»
خانم رجوی که ۲۱ سال پیش در پارلمان اروپا تصریح کرده بود که راه حل مساله ایران نه مماشات با رژیم تهران و نه جنگ است، اکنون با یادآوری آن گفت:
«این پیش‌بینی حالا مو به مو اثبات شده است. با وقوع جنگ در ماه‌های اخیر اثبات شد که:
سیاست مماشات شکست‌خورده است و اثبات شد که جنگ باعث سرنگونی این رژیم نمی‌شود. امروز سیاست‌های طولانی مدتی فرو ریخته است که خودشان را راه‌حل جلوه می‌دادند؛ اما سدکننده راه‌حل واقعی بودند.
حالا گذر تاریخ گوش‌ها و چشم‌ها را به راه‌حلی باز کرده که به‌صورت همه‌جانبه‌یی کتمان و سانسور شده است. همان راه‌حل اصیل، مردمی، مستقل و آزادیبخش؛ همان راه و رسمی که در تندبادهای کشتار و قتل‌عام و شیطان‌سازی پابرجا و سربلند مانده است.
راه‌حلی که در پی خواست دیرینه مردم ایران است. این خواست، نفی هر گونه دیکتاتوری است؛ چه از نوع سلطنتی و چه استبداد دینی.
مطابق تجربه‌های مکرر در سال‌های اخیر، مهم‌ترین خاصیت خیمه‌شب‌بازیهای سریالی بقایای دیکتاتوری شاه، پر کردن دست آخوندها برای مبارزه با آلترناتیو دموکراتیک است.
اما به‌رغم نیرنگها، خواست مردم ایران انقلاب دموکراتیک و برقراری یک جمهوری دموکراتیک است و به آن دست خواهند یافت.»
خانم مریم رجوی سپس به قیام خونبار ۹۸ اشاره کرد و گفت:
«آری، آنها سازمانیافته بودند. اما از این به بعد بسا سازمان‌یافته‌تر و بسا آماده‌تر به مصاف شما آمده و خواهند آمد.
در روزهای قیام آبان، خامنه‌ای آن‌قدر ترسیده بود که با کشتار دست‌کم ۱۵۰۰ تن از قیام‌کنندگان به مقابله با این توفان عظیم آمد. اما آن پدیده خیره‌کننده که در بطن قیام ظاهر شد، صدها هزار جوان رزم‌آور و بی‌باک بود که به نبرد برای سرنگونی استبداد دینی برخاسته بودند. این جلوه‌یی از ارتش بزرگ آزادی مردم ایران است.
آن جوانان شورشگر مناطقی از شهرهای شورشی هم‌چون شیراز، بندر ماهشهر و شهریار را آزاد کردند و حدود ۱۹۰۰مرکز رژیم را هدف حمله قرار دادند. وجود چنین قدرت رزمنده‌یی در قلب جامعه، مهم‌ترین ویژگی قیامهای ادامه‌دار ایران است و به این پرسش اساسی که تغییر رژیم چگونه ممکن است، پاسخ می‌دهد.»
به این ترتیب خانم رجوی به سوال آغازین خود که راه حل چیست این گونه پاسخ داد.
«آری، پاسخ در نمایش‌ها و جنجالها و هیاهوی تبلیغاتی نیست. پاسخ در انسانهای از خود گذشته‌یی است هم‌چون مجاهدان اشرف۳ که همه چیز را در کفه انقلاب گذاشته‌اند. زنان و مردانی که الهام‌بخش صدق و پاکی و وفا به‌پیمان برای جوانان مشتاق آزادی‌اند. و ۶۰سال تجربه سیاسی، تشکیلاتی و مبارزاتی را پشتوانه گشودن راه آزادی کرده‌اند. پاسخ در کانون‌های شورشی است که اراده مردم ایران برای تغییر را نمایندگی می‌کنند.
آنها هستند که سرنوشت یک انقلاب را تعیین می‌کنند. انسانهای مصممی که از فدای هستی خود نمی‌هراسند. آنها که به‌قول مسعود رجوی، گام باقیمانده تا قیام را شتابان و با چنگ و ناخن و دندان در‌می‌نوردند.»
بخش پایانی سخنان خانم مریم رجوی معرفی ایران آزاد فردا بود:
«ما کشوری می‌خواهیم با یک جمهوری دموکراتیک و انتخابات آزاد؛ کشوری بر اساس جدایی دین و دولت، مشارکت برابر زنان در رهبری سیاسی و ملیت‌های برخوردار از خودمختاری.
هم‌چنان‌که بارها گفته‌ام: ما برای کسب قدرت نمی‌جنگیم، هدف ما انتقال حاکمیت به مردم ایران است. مطابق مصوبه شورای ملی مقاومت، پس از سرنگونی رژیم یک دولت موقت با عمر حداکثر شش ماه، انتخابات مجلس مؤسسان را برای تدوین قانون اساسی جمهوری جدید برگزار می‌کند.
برای تحقق این هدف، دست یاری به‌سوی عموم هموطنان دراز می‌کنم و همه دولتها را فرا می‌خوانم که مبارزه مردم ایران و نبرد جوانان شورشگر با سپاه پاسداران را به‌رسمیت بشناسند.»
این کنوانسیون با سخنان شخصیت‌های خارجی و ایرانی مختلف ادامه پیدا کرد که در گزارشات جدا به آنان خواهیم پرداخت:
