می‌گویند روزی چوپانی گله‌اش را به صحرا برد. در آنجا مرد چوپان درخت گردوی تنومندی دید. از آن بالا رفت و مشغول چیدن گردو شد. ناگهان طوفانی سخت شروع به وزیدن کرد. چوپان خواست سریع پایین بیاید اما نمی توانست. باد شاخه‌‌یی را که چوپان روی آن بود به شدت تکان میداد و چوپان هر لحظه در آستانه سقوط بود.
در اینجا بود که دست به دعا برداشت!
در همان حال که با وحشت داشت دعا می کرد، از دور بقعه امامزاده ای را دید.
فریاد زد: یا امامزاده! تمام گله ام نذر تو. از درخت سالم پایین بیایم.
باد قدری آرامتر شد. چوپان جرأت کرد پائین‌تر بیاید و به شاخه قوی تری برسد تا جا پای خود را محکم کند.
اینجا دوباره رو به امامزاده کرد و گفت: ای امامزاده! خدا راضی نمی شود که زن و بچه بیچاره من گرسنه بمانند و از تنگی و خاری بمیرند و تو صاحب همه گله شوی. نصف گله را به تو می‌دهم و نصف آن را برای خود نگه می‌دارم.
باز هم قدری پایین تر آمد تا جائی که نزدیک به تنه درخت رسید.
گفت: ای امام زاده! تو نصف گله را چطوری نگه می‌داری؟ آنها را خودم نگه می‌دارم. در عوض کشک و پشم نصف گله را به تو می‌دهم!
کمی پائین‌تر که آمد گفت: بالاخره چوپان هم که بی مزد و حقوق نمی‌شود. کشکش مال تو و پشمش مال من به عنوان دستمزد!
چوپان وقتی از درخت پایین آمد و پایش به زمین رسید، نگاهی به گنبد امامزاده انداخت و گفت: مرد حسابی! چه کشکی چه پشمی؟! ما از هول خودمان یک غلطی کردیم. غلط زیادی که جریمه ندارد! [قلیان شاه عباس و طرح‌های دولتمردان خامنه ای (طنز سیاسی)]
شباهت حکایت چوپان و رئیسی
حکایت این چوپان طوفان زده شباهت بسیاری به وضعیت کنونی ابراهیم رئیسی فلک زده دارد که وعده ۴ میلیون مسکن داد. رئیسی و جناب وزیر مسکن‌اش قول دادند که سالی یک میلیون مسکن بسازند. و البته گفتند این کف تعهدشان است و سقف آن فراتر است.
روزنامه دنیای اقتصاد حکومت یک نگاه سریع به این نذر رئیسی انداخته است تا ببیند اوضاع از چه قرار است.
این روزنامه نوشت: «در حال حاضر متوسط طول دوره انتظار برای خرید مسکن ۷۵ متری بالای ۳۴ سال است. و این زمان بندی برای دهک اول یعنی فقیرترین‌‌ها ۱۴۳ سال است».
معنی‌اش این است که اگر یک کارگر امروز قصد خرید خانه را داشته باشد، خانه به نوه او در دوران پیری می‌رسد!
بعد هم می نویسد: «در اوایل انقلاب ۷۵ درصد مسکن ایرانی ملکی و ۱۵ درصد اجاره ای بود. حالا سهم مسکن اجاره ای به ۴۷.۵ درصد رسید».
یعنی ۳۰درصد مردم خانه‌های‌شان را از دست دادند.
این روزنامه در مورد سهم مسکن در هزینه خانواده می‌نویسد: «برای دهک اول یعنی فقرا ۴۹درصد در آمد خانواده صرف مسکن می‌شود. این درصد برای ثروتمندان ۳۳ درصد است».
و در آخرین نتیجه گیری این روزنامه آمده است: «ممکن است سیاستگذار افزایش قیمت مسکن (و اجاره) را ناشی از کاهش عرضه مسکن بداند و به دنبال ساخت‌وساز جدید برآید. در حالی‌که در خود تهران هم‌اکنون بیش از ۴۵۰ هزار مسکن خالی وجود دارد!».
به این ترتیب رئیسی و پاسدار رستم قاسمی به گمانم بعد از دیدن این آمارها به همان نقطه چوپان بعد از پایین آمدن از درخت برسند. چون به فرض ساخت مسکن، ۱۴۳ سال طول می‌کشد که یک خانواده کارگر و فقیر بتواند خانه بخرد. در ثانی آمارها نشان می دهد که طی ۴۰ سال اخیر ۳۰درصد مردم خانه های‌‌شان را از دست داده‌اند. پس زحمت نکشید خانه نسازید چون مردم ایران اصلا علاقه ندارند خانه داشته باشند!
سوما توی همین تهران هم ۴۵۰هزار خانه خالی هست. همین ها را بین مردم تقسیم کنید زیادشون هم هست.
پس چه کشکی چه پشمی چه مسکنی!
