خبرگزاری‌های حکومتی از کشته شدن آخوند حیدری، امام جماعت مسجد به‌اصطلاح «بقیه‌الله اعظم» در محله باغ فیض تهران خبر دادند. به گزارش خبرگزاری سپاه پاسداران، فردی ۴۰ ساله در مسجد حوالی اشرفی اصفهانی با سلاح سرد به این امام جماعت حمله کرد. حیدری پس از انتقال به بیمارستان جان باخت و ضارب نیز توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
رسانه‌های حکومتی علت این اقدام را فشارهای طاقت‌فرسای معیشتی و مشکلات اجتماعی دانستند و به نقل از ضارب نوشتند که او دیگر تحمل بی‌عدالتی و زندگی زیر سایه نظام را نداشته است. هرچند چنین روایت‌هایی از سوی رسانه‌های حکومتی معمولاً سانسور شده یا به‌گونه‌ای مدیریت می‌شود، اما در عمق جامعه می‌توان نشانه‌های یک اعتراض عمیق‌تر و انباشته را مشاهده کرد.
زمینه‌های اجتماعی و سیاسی
چنین رویدادهایی را نمی‌توان صرفاً به مشکلات شخصی یا روانی افراد تقلیل داد. فشار اقتصادی، بیکاری گسترده، تبعیض ساختاری و سرکوب سیاسی مداوم، فضایی از خشم انباشته را در جامعه ایران ایجاد کرده است. آخوندها به‌عنوان نماد رژیم ولایت فقیه، از نگاه بخش بزرگی از مردم مسئول مستقیم این وضعیت به شمار می‌آیند. همین امر باعث می‌شود که حمله به آنان نه به‌عنوان یک نزاع فردی بلکه به‌مثابه یک کنش سیاسی ـ اجتماعی تفسیر شود.
در همین زمینه
چرا مردم از کشته شدن مقیسه و رازینی خوشحال شدند؟!
سوابق مشابه در شهرهای دیگر
این حادثه در تهران تنها نمونه نیست. در سال‌های گذشته موارد متعددی در نقاط مختلف کشور رخ داده است که نشان از روندی رو به گسترش دارد:
آبان ۹۵: محمد صباحی، امام جمعه کازرون در استان فارس که پس از نماز جمعه هدف تیراندازی قرار گرفته و زخمی شده بود، در بیمارستان نمازی شیراز جان باخت.
در سال ۹۸ خرسند امام جمعه کازرون توسط حمیدرضا درخشنده به ضرب چاقو کشته شد
به نظر می رسد حکومتی که بیش از چهار دهه تلاش کرده با استفاده از مذهب و سرکوب، سلطه خود را تثبیت کند، اما اکنون در برابر خیزش‌های پراکنده و اقدامات فردی یا جمعی جوانان، چهره‌ای شکننده و آسیب‌پذیر یافته است.
این رخدادها نه حوادثی منفرد، بلکه بخشی از روندی عمیق‌تر در جامعه ایران هستند که با خیزش‌های بزرگ سال‌های اخیر پیوند خورده و می‌توانند نشانه‌ای از گسترش مقاومت‌های فردی و جمعی علیه حاکمیت باشند.
