درس‌هایی از قیام مردم ایران (قسمت یازدهم)
مقابله با تاکتیک شناسایی و دستگیری در شرایط قیام یک ضرورت است.
رایج‌ترین تاکتیک رژیم برای ایجاد رعب و وحشت و کنترل اعتراضات و شورش‌های شهری شناسایی لیدر‌ها و افراد فعال در صحنه و دستگیری شبانه آنهاست.
در رابطه با تاکتیک شناسایی، خامنه‌ای شخصا در رهنمودهایی که به نیروهایش داد گفت حساب افراد اصلی را با جوان‌هایی که بخاطر هیجان به خیابان آمده‌اند باید جدا کنید. با آن جوان‌ها باید کار فرهنگی کرد ولی با بقیه باید برخورد امنیتی و قضایی کرد.
چرا خامنه‌ای شخصا این رهنمود را میدهد؟
این کار برای خامنه‌ای دو خاصیت دارد:
اولا: هزینه سیاسی کمتری میدهد، چون رگبار باز کردن به روی مردم بی‌سلاح مثل قیام آبان،
به لحاظ داخلی و بین‌المللی برای خامنه‌ای هزینه خیلی زیادی داشته و دارد.
ثانیا: با این روش در جامعه ترس و رعب و وحشت ایجاد میکند.
وقتی شما صبح به مدرسه یا دانشگاه یا محل کار می‌آیید ، می‌بینید دوست‌تان که شب قبل در تظاهرات فعال بود، دستگیر شده، خواه ناخواه روی شما تأثیر می‌گذارد.
بنابراین بصورت نامحسوس و کم‌هزینه رعب و وحشت ایجاد میکند؛ همان کاری که ساواک زمان شاه می‌کرد. کسانی که زمان شاه یادشان است، ساواک اصطلاحی رایج کرده بود که
«دیوار موش داره موشم گوش داره!»
می‌خواست بگوید هرجا علیه شاه صحبت کنید ما می‌فهمیم و دستگیر و شکنجه می‌شوید.
الان هم سرکردگان سپاه مستمر دم از توانایی‌های تکنیکی و تاکتیکی می‌زنند که همه‌اش قدرت‌نمایی کاذب است!
حالا مسأله این است که چگونه تاکتیک شناسایی را خنثی کنیم؟ آیا اصلا می‌شود خنثی کرد؟
بله می‌شود، ولی ابتدا باید دید که رژیم چگونه کار را انجام میدهد؟
از قیام ۱۶ مهر امسال چه درس‌هایی آموختیم
اول: شناسایی فرد!
از طریق:
لباس‌شخصی‌ها و عوامل نفوذی در صحنه
دوربین‌های مراقبتی
گرفتن عکس یا فیلم در صحنه
دوم: دستگیری بی‌سروصدا!
به روش آدمربایی و دستگیری شبانه در خانه.
چرا از این روش‌ها استفاده میکند؟
چون می‌خواهد با در ابهام نگه داشتن عمدیِ سرنوشت فرد، در اطرافیان او رعب و وحشت ایجاد کند. از اینجا نتیجه می‌گیریم که ما باید شناسایی را برای دشمن سخت بکنیم.
چگونه؟ اولا اگر رژیم با سازماندهی ما را سرکوب میکند، ما هم باید با سازماندهی آنرا خنثی کنیم.
روشهای جلوگیری از شناسایی و دستگیری
-تیمی در تظاهرات شرکت کنیم
-دوربین‌های مراقبتی را شناسایی کنیم و از بین ببریم.
-نفر مشخصی داشته باشیم که نفوذی‌ها را شناسایی کند
-بین خودمان قرار داد مشخص برای نحوه عمل در صحنه داشته باشیم
در دید هم باشیم و همدیگر را پشتیبانی کنیم.
بطور خاص از لیدر حفاظت کنیم
از کلاه لبه دار، ماسک و لباس‌های معمول استفاده کنیم
در پایان تظاهرات، گروهی برگردیم.
نکته مهم این است که این باید شما باشید که نیروهای لباس شخصی را شناسایی و از دور خارج می‌کنید و نه برعکس. اگر این رهنمودها را اجرا کنیم، درصد بسیار بالایی از دستگیری‌ها کاهش پیدا میکند.
چگونه با آدمربایی لباس شخصی‌ها مقابله کنیم؟
ما قبلا از تاکتیک‌های رژیم برای ایجاد رعب‌وحشت در جامعه صحبت کردیم.یکی از این روش‌ها آدمربایی توسط نیروهای اطلاعاتی و لباس شخصی است.
در یک کلیپ که در فضای مجازی منتشر شده، یک اکیپ پنج نفره اطلاعاتی و لباس‌شخصی تلاش میکنند که یک دختر جوان را که درحال تردد بود، با زور سوار ماشین کنند.
دختر جوان مقاومت میکند و مردم هم اعتراض میکنند. دو پسر جوان تلاش میکنند که دختر را نجات بدهند. اما یکی از مزدوران سلاح کمری می‌کشد و دنبال یکی از آن جوان‌ها میکند اما به او شلیک نمی‌کند.
البته در آن کلیپ مشخص نیست که نهایتا ماجرا به کجا ختم می‌شود، اما آنچه که در آن کلیپ هست را می‌شود بررسی و از آن نتیجه‌گیری کرد.
در این صحنه ۵ مزدور شرکت داشتند که به نظر می‌رسد یکی از آنها (بالباس قرمز) قبلا از ماشین پیاده شده و حفاظت پشت صحنه را به عهده دارد.
یک مزدور با لباس آبی هم بود که سلاح کمری داشت. مزدور دیگری با لباس طوسی که ظاهرا فرمانده تیم بود. علاوه بر اینها دو مزدور دیگر هم در صحنه دیده می‌شدند.
اولین سوال این است که هدف رژیم از این آدمربایی آن هم در روز روشن و جلوی چشم مردم که میداند دوربین هم دارند چیست؟
قبلا هم گفتیم هدف ایجاد رعب و وحشت است! حتی نفر هم برایشان مهم نیست، نفس آدمربایی جلو چشم مردم برایشان مهم است و قدرت نمایی محسوب می‌شود. عمد دارند که بگویند بخاطر حفظ نظام، به هر بی قانونی و جنایتی دست می‌زنند. این که بتوانند یا نتوانند حرف دیگری است
به این ترتیب حداقل در بخشی از جامعه رعب و وحشت ایجاد میکنند
اما نقطه ضعفشان چه بود؟
در آن صحنه مامور لباس شخصی علیرغم اینکه سلاح کشید اما شلیک نکرد!
راستی چرا شلیک نکرد؟ آیا مثلا دلش سوخت؟
خیر! شلیک نکرد چون خودش می‌ترسد این کار را بکند در این یکماه فهمیده‌اند که اگر شلیک کنند، نه‌تنها قیام خاموش نمی‌شود، بلکه بیشترشعله‌ور می‌شود.
از این صحنه چه نتیجه‌یی می‌توان گرفت؟ و مهمتر این که چه باید کرد؟
در پاسخ باید گفت:
اولا وقتی رژیم به روشهای آدمربایی روی می‌آورد، از ضعف اوست و نه قوت.
ثانیا ما مطلقا نباید اجازه بدهیم این روش‌ها میدان پیدا کند. باید از همه طرف آنها را با سنگ و هر چیزی که دم دست هست مورد تهاجم قرار بدهیم.
ثالثا اگر سریع و جمعی به سمت آنها هجوم برده بشود، جرأت شلیک پیدا نمی‌کنند.
اونها خوب می‌دانند که نمی شود همه را بزنند.
بخصوص با فاصله کمی که بین مردم با آنها بود، رسیدن به اونها خیلی ساده بود. آنها روی ترس از سلاح حساب کرده بودند. اگر آنها روی ترس ما از سلاح حساب باز کرده‌اند، پس ما باید با حداکثر تهاجم آنها را خلع سلاح کنیم.
