چرا در ایران، صندوق رای، راه حل نیست؟!. در هر کشوری،تغییرات سیاسی، با انتخابات و رای مردم صورت میگیرد، اما در کشور ما ایران در حاکمیت آخوندی، از روز اول انتخابات، راه حل بوده؟ چرا مقاومت ایران، از ۳۰خرداد سال۶۰، تاکید کرد که راه حل تغییر بنیادی و سیاسی در ایران، انتخابات و صندوق رای نیست؟ و النهایه، راه حل معادله انقلاب در ایران چیست؟.برای بررسی این موضوع، با آقای هادی روشن روان، درگفتگویی باتلویزیون ایران آزاد به این سئوالات پاسخ میدهد.
هادی روشن روان: روحانی یک شیاد خیلی بزرگی است این حرفش یک نیمه پر لیوان دارد که درست است اساسی ترین چیزی که در تاریخ ایران هم بوده و در همه جا هم بوده این است که همه انقلابیون و همه آزادیخواهان همه دنبال این بودند که انتخابات آزاد پایه مشروعیت هر نظامی است از مشروطه تاکنون همواره انقلابیون دنبال این بودند که یک ایران آزاد بر اساس صندوق رای و انتخاب هر ایرانی بطور مساوی حاکمیت را تعیین کند در مقابل این اندیشه اندیشه های دیگری هم هست که یک سری آدم های بهر ترتیب منفعت جو می خواهند بگویند که ما نسبت به دیگران برتری داریم و می آیند حاکمیت این مردم را بدست می گیرند.
یک روز مثل سایه خدا می شود شاه و یک روز بنام ولی خدا میشود ولی فقیه و این آن چیزی که از مردم می گیرند حق انتخاب آزاد است. درست است اگر انتخابات آزاد بود نیازی به انقلاب نبود مردم انتخاب خودشان را می کردند حتی اگر اشتباه هم می کردند در انتخابات بعدی تصحیح میشد و آن چیزیکه ما همواره دنبال آن بودیم انتخاب آزاد بود. آنچیزی که هم از اول این انقلاب ما با آن درگیر بودیم همین آزادی و انتخاب آزاد بود.
برادر مسعود که در سی دی ۵۷آزاد شد چهار روز بعد که در دانشگاه تهران سخنرانی کرد اولین سخنرانیش آزادی بود و بر خلاف جوی که آنروز ایجاد شده بود و خمینی بنام جمهوری اسلامی به آن دامن می زد.
برادر مسعود جمهوری دمکراتیک را اعلام کردند. جمهوری که محتوای آن آزادی انتخاب باشد و تمام درگیری این مدت طولانی روی همین اساس بود و با خمینی درگیریمان از روز اول هم بر همین اساس بود و با این درگیری بود که از روز اول ما با خمینی درگیر شدیم. این قسمت شیادی روحانی است .
او قسمت دوم بحث را نمی گوید که کی آمد از روز اول انتخاب مردم را بست. همین روحانی مگر نبود که اولین نفر بود که خودش هم می گوید که رفت بعنوان نماینده ارتش در ارتش اعلام کرد که بی حجاب نمی تواند وارد ارتش بشود و بی حجاب ها را از ارتش بیرون کرد در حالیکه وقتیکه ما می گوییم انتخابات آزاد در حالیکه خواهران مجاهد ما به حجاب معتقد بودند انتخاب کسانی که حجاب را قبول نداشتند برسمیت می شناختند و حاضر بودند به همین خاطر در خیابان ها چوب وچماق بخورند و حجاب اجباری را دفع کنند یعنی انتخاب آزاد مهمترین ویژگی انسان و مهمترین ویژگی مجاهدین بوده و تمام درگیریهای ما از رفراندوم گرفته تا قانون اساسی تا اصل ولایت فقیه تا سی خرداد همه درگیریها به همین خاطر بود.
هادی روشن روان: زمان شاه نیز دوره های مختلفی داشت زمانی که شاه وارد ایران شد زمانی بود که پدرش یک دیکتاتور تمام عیار بود و درجنگ جهانی دوم از ایران رفت در آن موقع که قدرتی نداشت مقداری مجلس آزاد بود و منجر به این شدکه دکتر محمد مصدق بعنوان اولین دولت آزاد و انتخابات آزاد دولت قانونی روی کار آمد ولی بعد با کودتای ۲۸ مرداد این دولت قانونی را سرنگون کردند و بعد زاهدی توسط شاه تعیین شد و نه مردم و از آن به بعد مجلس فرمایشی شد تا سال ۴۲این مجلس دارای دو حزب بود ولی از آن به بعد کاملا آنرا فرمایشی کردند و از سال ۵۳ حزب رستاخیز اعلام کرد و گفت هر کسی که این حزب را قبول ندارد از ایران برود و این در واقع تنها حزبی شد یعنی هیچ تفاوت کیفی با این مجلسی که این ها تشکیل می دهند ندارد. اینها هم بدین صورت است که یک شورای نگهبانی هست که اول تعیین می کنند که چه کسانی باید وارد مجلس بشوند حالا بین آنهایی که تعیین کرده به مردم می گوید بروید و آنها را انتخاب کنید هر دوتاشون جنسا این هست که انتخاب آزاد را از مردم می گیرند.
هادی روشن روان: ما یک روند دو نیم ساله با خمینی سر جریان شرایطی که بشود این نظام را اصلاح کرد رفتیم خمینی که در پاریس بود قول داد که مجلس موسسان را تشکیل بدهد یعنی بعد از سرنگونی نظام شاه آن نیروهایی که نظام را ساقط کرده اند اینها باید بیایند و در یک انتخابات آزاد نمایندگان خودشان را در یک مجلسی بنام مجلس موسسان جمع کنند تا آنها قانون اساسی کشور را تدوین کنند و آن قانون اساسی در رفراندومی به تصویب ملت برسد و بر اساس آن کشور اداره بشود.
خمینی اولین خیانتی که کرد آمد این قانون اساسی را بجای اینکار، گفت رفراندوم روی جمهوری اسلامی. می گفتیم بایستی ادم های با تجربه ای و نمایندگان بایستی قانون را تدوین کنند گفت خیر بایستی رفراندوم بشود و گفت فقط روی جمهوری اسلامی رفراندوم بشود نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد. مجاهدین آمدند یک حداقل هایی را اعلام کردند که ما به این حداقل ها جواب می دهیم که آن حداقل ها اساسش این بود که مردم باید حق انتخاب آزاد داشته باشند که بعد بیایند و مجلس موسسان درست کنند خمینی آمد و زیرآب مجلس موسسان را زد و مجلس خبرگان تشکیل داد. اگر مجلس موسسان تشکیل می شد از همه اقشار جامعه در آن شرکت می کردند و مجلس با حداقل ۴۰۰ نفر می شد ولی امد یک مجلس ۷۰تا۸۰ نفره که بیشتر از آدم های خودش بود تشکیل داد این همان خبرگان قانون اساسی بود و آنها یک قانون اساسی درست کردن که اصل ولایت فقیه را در آن گذاشتند. اصل ولایت فقیه یعنی نفی انتخابات مردم همچنان که خودشان می گویند حرف آخر را ولی فقیه می زند و بعنوان نماینده خدا تعیین تکلیف می کند در حالیکه همه مردم نماینده خدا هستند و فرقی بین آدم ها نیست و این چیزی بود که مجاهدین بشدت با آن مخالفت کردند و خیلی اعتراض کردیم حداقل هایی را اعلام کردیم که اگر در قانون اساسی نباشد به آن رای نمی دهیم. مهمترین آن نفی ولایت فقیه بود که نپذیرفتند.
بنابراین مجاهدین به قانون اساسی خمینی رای ندادند. وقتی که رای ندادیم گفتند که شما نمی توانید در انتخابات شرکت کنید در حالیکه در قانون اساسی آمده بود کسی که قانون اساسی را قبول ندارد اگر التزام به قانون اساسی داشته باشد می تواند کاندید بشود و برادر مسعود که کاندید شد و همه اقوام هم پای کاندیداتوری او آمدند ولی خمینی گفت کسی که به قانون اساسی رای نداده حق کاندید شدن ندارد که در آنجا ما بازهم بخاطر اینکه بازی دیپلماسی و دمکراسی بهم نخورد ادامه دادیم در انتخابات مجلس تقلب های فراوانی شدکه داستانها دارد و این وضعیت ادامه پیدا کرد. تا اینکه خمینی بعد از شکست های پی در پی تصمیم گرفت که همه کسانی که این انقلاب را محقق کرده بودند را قلع و قمع کند و با سی خرداد همه مجاهدین و انقلابیونی که خودشان از بنیانگذاران این انقلاب بودند را به جوخه های اعدام سپرد و بقیه هم در تنور جنگ کشتار کرد یعنی دیگر امکان انتخابات نبود صندوق رای دیگر از دور خارج شد و از این به بعد هر چه بود انتخاب بین دو جناح دزد و غارتگر نظام بود یعنی حاکمیت دزدان باهم بود که هنوز هم ادامه پیدا کرده است. دیگر مجلس نبود که مجاهدین بتوانند در آن نقش بازی کنند.
هادی روشن روان: متاسفانه بخاطر شیطان سازیهایی که رژیم در این سالیان کرده است یک تصور غلطی هم از انقلابیون و هم ازمجاهدین برای مردم ایران ایجاد شده است. انقلابی یعنی چی؟ مجاهد یعنی چی؟ مجاهد کسی است که آمده است تا همه چیزش برای رفاه و آزادی مردمش فدا کند هیچ چیزی برای خودش بیش از مردمش نمی خواهد هرچیزی هم داشته در این سالیان داده است و باز هم خواهد داد و برایش فرقی بین مردم نیست. کاری به اندیشه مردم ندارد واگر بخواهد اندیشه اش را تحمیل کند نه مجاهد است و نه انقلابی من اصلا بخاطر این مبارزه می کنم که همه مان بتوانیم آزادانه انتخاب خودمان را بکنیم و بنابر این بالاترین ارزش برای من مجاهد این است که بتوانیم انتخاب کنیم و بالاترین ملاک مشروعیت صندوق رای است یعنی هر وقت امکان صندوق رای باشد هیچ چیزی بجز صندوق رای مشروعیت ایجاد نمی کند و هیچی جای آنرا نمی گیرد بنابراین هیچ کسی حق کوچکترین تحمیلی نسبت به زندگی، رفتار و هیچ ایرانی دیگری ندارد مجاهد باشد یا غیر مجاهد ما نمی خواهیم عقیده و آداب و رسوم خودمان را بر دیگری تحمیل کنیم بلکه بیشتر تشویق می کنیم
هادی روشن روان: این یازدهمین انتخابات مجلس رژیم است در هر انتخابی رژیم با مسئله ای رو برو بوده و حل کرده به این شکل که جناحی از خودش را جراحی کرده است یعنی بعد از ۶۰جناحی که روی کار بود جناح خاتمی بود که راست سنتی به آنها می گفتند در مقابلش جناحی بود که به آنها می گفتند خط امام مثل کروبی وجلادهای اوین بودند راست ها هم لاجوردی و این یکی جلادهای اوین بودند در کنار اینها یک سری از این عناصر ملی در مجلس بودند مثل اقای مهندس بازرگان و نهضت آزادی و اینها و در آن مجلس اولین کار این بود که اینها را از مجلس بیرون کردند و در مجلس سوم خمینی با ایجاد روحانیون مبارز که خط امام و کروبی بودند بر راست سنتی پیروز کرد و اینها را در مجلس سوم حاکم کرد و طرفداران خاتمی را منزوی کرد مجلس چهارم که در آستانه مرگ خمینی بود خامنه ای و رفسنجانی برای پیشبرد خط شان تصمیم گرفتند که این خط امامی هایی که در آن مجلس آمده بودند را حذف کنند بنابر این دراینجا آمدند این نظارت استصوابی این خبرگان پای آنرا سفت کردند و هرچه دار و دسته کروبی بودند را حذف کردند و ناطق نوری را رئیس مجلس کردند و در آنجا یک مجلس طرفدار رفسنجانی خامنه ای بوجود آوردند.این مجلس چهارم که به مجلس پنجم تبدیل شد خامنه ای تصمیم گرفت که طرفداران رفسنجانی را حذف کند بطوریکه برای مجلس پنجم رفسنجانی حاضر شد از ۳۰ نماینده مشترک فقط ۵ کاندید بدهد و ناطق نوری آمد و گفت خامنه ای با تو موافقت نکرده است که ناچار شد یک حزبی بنام حزب کار گزاران درست کند که با این حزب جلو او بایستد لذا در اینجا دو مهندسی بکار افتاده است یکی مهندسی رفسنجانی بود و یک مهندسی خامنه‌ای یعنی اینها نشستند و برای هم نقشه کشیدند و مجلس پنجم تشکیل شد که کارگزاران یک پایه آن بود. از درون این مجلس با این تضادی که پیش آمد به ریاست جمهوری خاتمی رسیدند که در خامنه ای خواست ناطق نوری پیش بیاورد رفسنجانی با آن مهندسی که کردندخاتمی را آوردند. خاتمی که آمد درگیری بیشتر شد یعنی ارزیابی آنها این بود که این نظام به این شکل نمی تواند ادامه پیدا کند لذا درگیریها بشدت بیشتری بیرون زد که در آن زمان قتل های زنجیره ای ادامه پیدا کرد و ترورهای خارج از کشور بوجود آمد و سعید حجاریان را ترور کردند و در این درگیریها حتی همان هایی که رفسنجانی آنها را بوجود آورده بود علیه رفسنجانی شدند. عالی جناب سرخ پوش که رفسنجانی بوجود آورده بود. از دل اینها خامنه‌ای تصمیم گرفت هر دوی اینها را حذف کند و یک جناح کند بنابر این از مجلس ششم مجلس هفتم درآوردکه از دل آن احمدی نژاد بیرون آمد و با احمدی نژاد می خواست همه مخالفین خودش اعم از رفسنجانی و خاتمی را سر ببرد که به قیام ۸۸ رسید که کاملا طلسم ولایتش شکست.
درگیریهای اینها همواره وجود داشته است که بعد به مجلس نهم رسید که حتی رفسنجانی را نیز رد صلاحیت کرد یعنی همان رفسنجانی که او را ولی فقیه کرده بود، چونکه می خواست نفر خودش یعنی رئیسی جلاد را سرکار بیاورد از توی آن روحانی بیرون آمد برای دور بعد می خواست که روحانی نیاید حتی رفسنجانی را کشت که بازم روحانی آمد و مجلس دهم بوجود آمد و الان نیز پایه های مجلس یازدهم چیده است یعنی یک جنگ مداوم قدرت بین این دوجناح بوده و مرتب همدیگر را زدند و کشتند و دزدها بجان هم افتادند.
هادی روشن روان: اینجا لازم است توضیحاتی بدهم. من به این مهندسی اشاره کردم اینجا دو جریان با هم حرکت می کنند یکی دجالیت است و یکی شیادی است دجالیت که از آمدن خمینی بود یکی از کارهایی که می کرد گفت من رهبر مستضعفان جهان هستم و گفت من آمده ام که به طبقه مستضعف و پایین جامعه رسیدگی کنم و عدالت برقرار کنم و این خط اینطور ادامه داد و احمدی نژاد با آن کاپشنش مدعی طرفداری از مستضعفان بود با این خط دجالیت طبقه پایین جامعه را بخدمت گرفت بدون اینکه کوچکترین خدمتی به اینها بکند هر روز اینها را فقیر تر کرد بطوریکه اگر سیر زندگی جامعه ایران را ببینید می بینید که روزبه روز این قشر فقیر فقیرتر وگسترده تر شده است بطوریکه حاشیه نشین های شهرهای ایران به بیست ملیون رسیده است .
بعد تحت عنوان اسلام و دین اینها را به جبهه های جنگ برد و به کشتن داد و بعد از اینها بسیج تشکیل داد و نیروهای سرکوبگرش ساخت و از اینها در انتخابات هایش تحت عنوان مهندسی انتخابات برای رای دادن می آورد با هر کدام از اینها و با شناسنامه های مرده ها توسط اینها چند بار رای می داد تا بتواند باند خودش را به پیش ببرد در مقابل این جناح دیگر که رفسنجانی و خاتمی و روحانی و این اصلاح طلب ها بودند اینها با شیادی کار می کردند اینها از زمان رفسنجانی و بعد هم خاتمی تحت عنوان اصلاحات و اینکه ما می خواهیم از طریق صندوق رای می خواهیم اصلاح کنیم می خواهیم مردم آزاد باشند نمی خواهیم حجاب اجباری باشد این شعارها را می دادند در صورتیکه بعد خودشان می رفتند و می گفتند که ولایت فقیه متکی به وحی است این شیادها این طور وارد صحنه می شدند که بیایید بین بد و بدتر بد را انتخاب کنید.
بدین صورت تلاش می کردند در انتخابات ها قشرخاکستری جامعه را یعنی مردم عادی را با ترساندنشان از سپاه و پاسدار و بسیجی از آنها می خواستند که به کاندیداهای اصلاح طلبان رای بدهند و با این شیادی انتخابات را می بردند یعنی بعد از سال ۹۲ و آن کارهایی که احمدی نژاد کرد تا ۹۶ که انتخاب روحانی بود علیرغم تمام کارهایی که خامنه ای کرد اینها توانستند انتخابات را ببرند که با شعار بین بد و بدتر بردند ولی در قیام ۹۶ چه شد؟ در قیام ۹۶ آن قشری که خامنه‌ای خیلی روی آن حساب باز کرده بود یعنی قشر ضعیف جامعه به صحنه آمد و یک مرتبه ۱۹۶ شهر قیام کردند و یک مرتبه همه علیه او شوریدند و بدنبال آن بسیج و پاسدار فرو ریخت و ریزش در آنها زیاد شد و پایگاه خودش را از دست داد .
از طرفی دیگر این اصلاح طلب ها یعنی شیادها حرفشان این بود که به مردم می گفتند ما طرفدار شما هستیم ما علیه خامنه‌ای هستیم و بجای اینکه بیایند و از قیام حمایت کنند سکوت مرگ آنها را گرفت نیامدند که حمایت آنچنانی بکنند بر عکس گفتند که باید نظام را حفظ کنیم چونکه اگر نظام برود ما هم با این نظام می رویم اینجا دست شان رو شد و مقدار زیادی ریزش کردند هفت ماه بعد از انتخابات خرداد ۹۶ بود که قیام شد یک مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری در همان اواخر دیماه ۹۶ یک نظر سنجی سری می کند وقتی آنرا بررسی می کنند ۷۵ درصد مردم در آن شرایط با هم متحد القول بودند که اگر قیام دیگری بشود ما از آن حمایت خواهیم کرد و این رژیم راه حلش سرنگونی است در اینجا بود که دو جناح با هم باختند و درقیام آبان ضریب خورد. در قیام آبان مردم راه حل خودشان را روی میز گذاشتند راه حل شان سرنگونی بود و گفتند که باید همه مراکز این رژیم را سرنگون کرد باید پایگاههای این رژیم را نابود کرد وتنها جواب سرنگونی است.
بدنبال آن در دیماه دانشجویان شعارهای خودشان را دادند که نه بد می خواهیم نه بدتر نه شاه می خواهیم نه رهبر یعنی هم جواب اصلاح طلبان را دادند و هم جواب خامنه ای و جواب همه راه حل ها را دادند و در اینجا کل این دو جناح با هم فرو ریختند و بدین صورت ما وارد مرحله جدیدی شدیم
هادی روشن روان الان اگر طبق روال معمول بود این دعواها نباید ادامه پیدا می کرد اگر دعوا فقط جنگ باندها بود که اینها در این سالها داشتند روحانی آمد و همه حرف هایش را زد و گفت که انتخابات نمایشی است و گفت راه حل این است که تعداد بیشتری از ما تایید صلاحیت بکنید شورای نگهبان هم آمد و تیغ را کشید و همه را رد صلاحیت کرد بعد خامنه‌ای آمد وگفت شورای نگهبان کارش را کرده است و تو ای روحانی چرا بی خودی حرف می زنی تو پنج بار درمجلس انتخاب شدی و سه بار در خبرگان انتخاب شدی دو بار هم رئیس جمهور شدی ده بار انتخاب شدی و ده بار هم همین شورای نگهبان تو را تایید کرده و در هر ده بار همین اتاق تجمیع به تو رای داده است حالا چه شد که اینبار تشریفاتی شده است چرا می آید و می گوید اگر انتخابات نباشد قیام میشود و مثل زمان شاه می شود این دیگر دعوای انتخابات نیست دعوای بعد از انتخابات است. دعوا بحران سرنگونی است هر دو جناح می بینند که این نظام در حال سرنگونی است خامنه‌ای می گوید که تنها راه این است که من فقط عناصر سرکوب گرو تروریستی که همراه خودم هست بیاورم که با سرکوب و ترور بتوانم ادامه بدهم روحانی می گوید که این دیگر دوره اش تمام شده است اگر این را بیاوری بوسیله نیروهای انقلابی و کانون های شورشی ما زودتر سرنگون می شویم بیایید راهی باز کنیم شاید بتوانیم با شیادی و گول زدن عده ای را دوباره بدنبال خودمان بکشانیم و گرنه ما زودتر می رویم پس دعوا دعوای سرنگونی است دعوا و بحران سرنگونی است تک و پاتک های اینها هم برای حفظ نظام است.این مهمترین نشانه بحران و بن بستی است که رژیم در آن قرار گرفته است.
