سایت بلومبرگ در تاریخ ۲۲فروردین یک مقاله تحلیلی در مورد سیاست های ترامپ و رابطه ایران و امریکا و مذاکرات و مواضع آن‌ها ارائه داد. در قسمت‌هایی از این مقاله تحلیلی می‌خوانیم:
«دونالد ترامپ تاکنون با گذشت کمتر از ۱۰۰روز از دور دوم ریاست جمهوری‌اش، می تواند حداقل یک نوع موفقیت را ادعا کند: او مذاکرات بین ایالات متحده و برخی از دشمنانش، ابتدا روسیه و اکنون ایران را از سر گرفته است. استیو ویتکاف، «نماینده ویژه» ترامپ برای ظاهراً همه چیز، با مقام بلندپایه ایران در عمان دیدار می کند تا درباره راه‌های محدود کردن برنامه هسته‌ای تهران و جلوگیری از جنگ گفتگو کند.
صحبت کردن همیشه مشکلی را حل نمی‌کند
مشکل، همانطور که مذاکره کنندگان گروگان، درمان‌گران رابطه و دیگران می توانند تأیید کنند، این است که صحبت کردن همیشه مشکلی را حل نمی‌کند و حتی می‌تواند آن را بدتر کند، بسته به نیات، علایق و حالات ذهنی طرفین. ایرانی‌ها (مانند روس‌ها) مذاکره‌کننده‌های به طرز بدنامی متحول هستند.
اگر جلوگیری از دستیابی ایران به تسلیحات اتمی اولویت اوست، رئیس جمهور باید از عربستان و کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز حمایت کند و یک ائتلاف منطقه ای ضد تهران بسازد.
از آنجایی که نشانه اصلی ترامپ به قدری غیرقابل پیش‌بینی است که مخالفانش می‌ترسند، که ظاهراً آن‌ها را ضعیف و او را قوی می‌کند. همانطور که روزان مک مانوس محقق نشان داده است، با این حال، این استراتژی یا گرایش به راحتی نتیجه معکوس می‌دهد. دشمنان ممکن است به این نتیجه برسند که دیوانه یک کارت وحشی است که نمی‌توان به او اعتماد کرد تا به هیچ توافقی پایبند باشد، بنابراین تسلیم شدن در بهترین حالت بی معنی و در بدترین حالت خودکشی است.
در همین زمینه
ترامپ خطاب به خامنه‌ای : اگر توافق نکنید بمباران خواهید شد!
اعمال فشار حداکثری ترامپ
علی خامنه‌ای، ولی فقیه ایران، احتمالاً رئیس جمهور آمریکا را چنین می بیند. ترامپ در اولین دوره ریاست جمهوری خود از توافق چندملیتی مربوط به سلف خود که برنامه هسته‌ای ایران را محدود می‌کرد، خارج شد. آن توافق کامل نبود، اما ایران با اجازه دادن به ناظران برای مشاهده فعالیت‌های آن و محدود کردن فناوری‌ها به استفاده‌های غیرنظامی، به آن پایبند بود. ترامپ در عوض با تشدید تحریم‌ها و دستور ترور یک فرمانده ایرانی فشار حداکثری را اعمال کرد.
اکنون ترامپ بار دیگر فشار حداکثری را اعمال می‌کند، در حالی که هم‌زمان پیشنهاد گفت‌وگو و تهدید جنگ را می‌دهد و هیچ‌کدام از این‌ها قانع‌کننده نیست. هنگامی که این هفته میزبان بنیامین نتانیاهو، بود، رئیس جمهور به این فکر افتاد که «انجام یک معامله به انجام امور بدیهی ارجحیت دارد»، منظور او یک حمله نظامی بود، زیرا «بدیهی چیزی نیست که من بخواهم با آن درگیر باشم». او به این روش مبهم ادامه داد و اشاره کرد که «اگر مذاکرات موفقیت آمیز نباشد… فکر می‌کنم ایران در خطر بزرگی قرار خواهد گرفت».
حکومت ایران باید کل برنامه اتمی خود را رها کند
این که آمریکایی‌ها را از جنگ‌های خارجی دور نگه‌دارد و یک «صلح ساز» باشد. چه چیزی ترامپ را به اندازه کافی راضی می‌کند که مذاکرات را «موفقیت آمیز»بنامد؟ مشاوران او گفته‌اند که ایرانی‌ها باید «کل» برنامه اتمی خود را رها کنند، حتی اگر معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای به‌صراحت به امضاکنندگان از جمله ایران اجازه توسعه زیرساخت‌های هسته‌ای غیرنظامی را بدهد. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا هشدار داده است که ایالات متحده ممکن است «بیش از این پیش برود و حتی رژیم را تهدید کند». ….
خامنه‌ای در دیدار با حلقه نزدیک خود ظاهراً دولت ترامپ را «قلدری» خوانده و گفته است که «مذاکرات برای آن‌ها مسیری برای داشتن مطالبات جدید است، فقط به موضوع هسته‌ای ایران مربوط نمی‌شود». همانطور که تئوری پیش‌بینی می‌کند، به نظر می‌رسد که او می‌ترسد که تن دادن به «فشار حداکثری» فقط فشار بیشتری را به‌دنبال داشته باشد، که اگر هر چیزی را به ترامپ واگذار کند، او را مانند قذافی به پایان برساند.
