پایین آمدن نظام ایران در تعادل قوا وقتی قابل رویت و مهم‌تر از آن قابل فهم می‌شود که همزمان بالا رفتن جایگاه آلترناتیو آن، در تعادل قوا خود را نشان می‌دهد. برای اثبات آنچه فقط ظرف ۱۰ روز گذشته واقع شده تنها کافی‌ست که به اظهارات گردانندگان نظام ایران توجه شود.
۱۹ بهمن
روز ۱۹ بهمن ایرانیان یک تظاهرات و سپس یک راهپیمایی بزرگ در پاریس برگزار می‌کنند. هدف از این تظاهرات این بود که به جامعه ایران یادآوری شود که در چهلمین سال پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، نیروی اصیل آن انقلاب همچنان در اوج به مسیر خود ادامه می‌دهد؛ و چشم‌انداز انقلاب و تغییری دیگر در ایران کاملا قابل رویت است.
این تظاهرات همچنین به‌جامعه بین‌المللی این پیام را می‌داد که آلترناتیو نظام ایران با حمایت مکفی ایرانیان و قدرت سازماندهی خیره کننده در صحنه حاضر است.
ورشو و مونیخ
پنج روز پس از آن در ۲۴ بهمن و سپس در ۲۵ بهمن همزمان با اجلاس ورشو برای دو روز فعالین مقاومت چشم‌ها را با حضور گسترده و پرشور خود در ورشو خیره کردند. جهان به چشم دید که آلترناتیو نظام ایران در هر صحنه‌ای حرف اول را می‌زند. [پس لرزه‌های ورشو در حوالی «پاستور» شنیده می‌شود]
سه روز پس از آن در ۲۸ بهمن، مقاومت ایران تجمعی گسترده در مونیخ برگزار کرد. این‌بار هدف، بیرون راندن وزیر خارجه سلطنت ولایت مطلقه فقیه از کنفرانس مونیخ بود. تظاهرکنندگان تاکید داشتند که این کنفرانس جای تروریست‌ها نیست.
مسیر ونزوئلا
در آن سوی ماجرا یعنی در صفوف خلافت اسلامی! سه اظهار نظر و اعلام موضع از جدیت وضعیت موجود برای نظام ایران خبر می‌دهد.
علی خرم، دیپلمات قدیمی نظام و از سخنگویان غیر رسمی جناح روحانی با اشاره به حضور مجاهدین در ورشو، در روزنامه آرمان نوشت: «در مجموع جمهوری اسلامی باید تشکیل این اجلاس را اقدامی در راه مشروعیت زدایی از خود تفسیر نماید. اولا در مسیری قرار نگیرد که ونزوئلا در دام آن گرفتار آمده است. ثانیا، با تغییرات لازم در سیاست‌های خود از تشکیل جبهه‌ای جهانی علیه خود جلوگیری نماید.»
او افزود: «برنامه‌ریزان آمریکا سعی دارند جامعه ایران را پلوریزه نموده و اجلاس ورشو و تظاهرات مخالفان را پیام مهم به مردم ایران برای حرکت به سوی اهداف خودشان تعبیر دهند که این نیازمند درایت دستگاه سیاست خارجی ما است.» [ایرنا ۲۷ بهمن ۹۷]
ابرقدرت و مجاهدین
این هشدارها به نحو دیگری در فردای آن روز توسط علی لاریجانی، در مجلس ادامه پیدا کرد. رئیس مجلس با اشاره به حضور مجاهدین در ورشو گفت: «آمریکا ملعبه دست یک گروهک تروریست قرار گرفته و با تخیلات در صحنه دیپلماسی ظاهر شده است». [جوان‌آنلاین ۲۸ بهمن ۹۷]
برای لاریجانی عجیب نبود که ابرقدرت را تحت تاثیر آلترناتیو نظام ایران توصیف کند! او به هیچ طریقی بهتر از این نمی‌توانست اثبات کند که در تعادل قوا مجاهدین در کجا ایستاده‌اند.
براندازم
در همان روز محمدجواد ظریف به نحو دیگری در کنفرانس مونیخ موقعیت بین‌المللی مجاهدین را مورد تاکید قرار داد. ظریف مدعی شد که سیاست آمریکا سرنگون کردن نظام ایران است وگرنه برجام را ترک نمی‌کرد. وزیر خارجه نظام که از شدت خشم تعادلش را از دست داده بود گفت: چرا اروپا و آمریکا سازمان مجاهدین خلق ایران را از فهرست تروریستی خارج کرده‌‌اند. او همچنین یادآوری کرد که جولیانی در ورشو برای مجاهدین سخنرانی کرده است و سخنرانی جان بولتن در سال ۹۶ در جمع مجاهدین را نیز یادآوری کرد. [مجاهدین ۲۸ بهمن ۹۷]
این همه در حالی بود که در بیرون اجلاس صدای تظاهرکنندگان ایرانی به آسمان برخاسته بود. آنها ترانه‌ی «براندازم» را با صدای بلند می‌خواندند.
سرنگونی
نظام ایران به‌مثابه قدرت مستقر، بیش از هرکس دیگری احساس می‌کند که چیزهایی در حال تغییر است. گردانندگان سلطنت ولایت مطلقه فقیه به چشم می‌بینند که نسلی جدید از مبارزان در قامت کانون‌های شورشی به صحنه آمده است؛ می‌بینند که اعتراضات و اعتصابات در نقاط مختلف کشور ادامه می‌یابند؛ می‌بینند که حلقه محاصره جهانی علیه آنها تنگ‌تر می‌شود؛ و مهم‌تر از همه می‌بینند که هر روز مجاهدین در تعادل قوا بالاتر می‌روند. گردانندگان نظام، سرنگونی را به چشم می‌بینند.
