شبرنگ به تاریخ؛ ویکتور هوگو: رنج فقر رنج یک فقیر نیست، ویرانی یک اجتماع است!
ویکتور ماری هوگو معروف به ویکتورهوگو داستان‌نویس و نمایشنامه نویس مشهور فرانسوی در ۲۶ فوریه سال ۱۸۰۲ چشم به جهان گشود و در ۲۲ می سال ۱۸۸۵ درگذشت. ویکتور هوگو یکی از افتخارات فرهنگ و تمدن فرانسه محسوب می شود و تردیدی نیست که تاریخ فرانسه به او می بالد.
آثار او در برگیرنده بسیاری از نگرشهای سیاسی و هنری معاصرش است و از طرفی در کتاب‌هایش به نوعی وقایع تاریخی فرانسه را بازگو می‌کند. از معروف‌ترین آثار او می‌توان از بینوایان، گوژپشت نتردام، کارگران دریا و مردی که می‌خندد نام برد. جالب توجه است که در فرانسه اشعار او بسیار معروف است و اغلب اورا به واسطه اشعارش می‌شناسند.
ویکتورهوگو در امور سیاسی زمان خود نیز فعال بود. فعالیت‌های او به حدی بود که برای چند سال او نماد مخالفت با پادشاهی و طرفدار جمهوری بود. وی در سراسر زندگی خود به‌دلیل داشتن عقاید آزادی‌خواهانه و حمایت از محرومان جامعه مورد خشم سران حکومت بود و همواره با فشار سانسور و تهدید و تبعید مواجه بود اما ویکتور تا پایان عمر از عقایدش دست نکشید. در فوریه سال ۱۸۸۱ و به مناسبت هشتادمین سال زندگی ویکتور هوگو مراسم باشکوهی برگزار شد که یکی از باشکوهترین مراسم‌ها در نوع خود بود و کمتر کسی در دوران حیاتش به چنین جایگاهی دست پیدا کرده است.
در نهایت ویکتور هوگو در سن ۸۳ سالگی و در سال ۱۸۸۵ دیده از جهان فروبست. مرگ وی به‌عنوان سوگ ملی برگزار شد و بیش از دو میلیون نفر در مراسم خاکسپاری او شرکت کردند. آرامگاه ویکتور هوگو این شخصیت تاثیرگذار در پانتئون واقع است.
بیشتر بخوانید
ویکتور هوگو یار بینوایان
سخنرانی ویکتور هوگو یکی از تاثیرگذارترین سخنرانی‌های تاریخ
ویکتور هوگو در مجلس فرانسه و در سال ۱۸۵۰ یک سخنرانی ایراد کرد که به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین سخنرانی‌های تاریخ نام گرفته است. در ادامه متن این سخنرانی را برای شما آورده‌ایم.
«برای پی ریزی جامعه‌ای بکوشیم که در آن حکومت بیشتر از یک قاتل عادی حق قاتل شدن نداشته باشد، و وقتی‌که به‌صورت حیوانی درنده حمله کند، با خودش نیز چون با حیوانی درنده عمل شود.
برای پی ریزی جامعه‌ای بکوشیم که در آن جای کشیش در کلیسای خودش باشد و جای دولت در مراکز کار خودش، نه حکومت در موعظه مذهبی کشیشان دخالت کند و نه مذهب به بودجه و سیاست دولت کاری داشته باشد.
برای پی ریزی جامعه‌ای بکوشیم که در آن، هم‌چنان‌که قرن گذشته ما قرن اعلام تساوی حقوق مردان بود، قرن حاضر ما قرن اعلام برابری کامل حقوقی زنان با مردان باشد.
برای پی ریزی جامعه ای بکوشیم که در آن آموزش عمومی و رایگان، از دبستان گرفته تا کلژدوفرانس، همه جا راه را به یکسان بر استعدادها و آمادگی‌ها بگشاید. هرجا که فکری باشد کتابی نیز باشد. نه یک روستایی بی دبستان باشد، نه یک شهر بی دبیرستان، نه یک شهرستان بی دبیرستان، و برای پی ریزی جامعه‌ای بکوشیم که در آن بلای ویرانگری به‌نام گرسنگی جایی نداشته باشد. شما قانونگزاران، از من بشنوید که:
فقر آفت یک طبقه نیست، بلای همه جامعه است.
رنج فقر رنج یک فقیر نیست، ویرانی یک اجتماع است.
احتضار طولانی فقیر است که مرگ حاد توانگر را به‌دنبال می‌آورد.
فقر بدترین دشمن نظم و قانون است.
فقر نیز، همانند جهل، شبی تاریک است که الزاما می‌باید سپیده بامدادی در پی داشته باشد.»
